marna poezja

gdy nie potrafisz już nawet płakać

nic już nie daje ukojenia

zostawiając mnie samą

nie wiedziałam czy jestem coś warta

nie byłam

nie jestem

nie będę

nigdy nie uwierzę już w to

że nie mam zimnego serca

gdy ty odwracałeś wzrok od mojego cierpienia

ja chciałam jedynie

choćbym chciała

każdego dnia

chcę zostawić w twym sercu ślad

bo w moim jesteś na zawsze

to nie jest na niby

znów nastąpi nasze rozstanie

rozejdziemy się w dwie strony

a serca i tak będą połączone

więc, póki noc ciemna i czarna

ukryję się w twoich ranach

dłonią zwiedzę każdą twą bliznę

nie chcę, tak bardzo nie chcę by ktoś zrobił ci krzywdę

lecz takie życie, krzywdzi każdego niezmiennie

uważaj, bo zło czai się za zakrętem

tak wiele bym wyznać ci chciała

lecz nie potrafię, boję się że pojawi się kolejna rana

ta najgorsza, bo na sercu

dobrze wiemy, jak zabliźnić ją ciężko

więc trwajmy tak w ciszy, wtuleni w siebie

póki gwiazdy skrzą się na czarnym niebie

nie uciekniesz przed przeznaczeniem

ja jestem twoim, ty moim

daj mi swoje dłonie

nie chcę dłużej być sama

trwać bezczynnie w czterech ścianach

serce moje boli z żalu

raz piękne słońce radości

wtedy jest prawdziwa

wtedy, gdy akceptujesz każdą bliznę, tą widoczną czy też nie

każdą wadę

wszystko to co odbiega od ideału

a może to właśnie jest ideał?

nadzieje wyblakłe

boję się jutra

i co przyniesie los

ty podaj mi rękę

nim pod powiekę

wedrze się znowu

słona łza

ja chcę tylko szczęścia

i wziąć w objęcia

ciebie znowu

tak jak za dawnych dni

nic nie pragnę więcej

tylko dać ci serce

pójdziemy za ręce na łąkę

gdzie kwiatów morze

w przeróżnym kolorze

i ubrana w letnią sukienkę

pocałuję cię jak najpiękniej

wietrzyk orzeźwi nam ciała

spokój

tak bardzo bym go chciała

w czasach podłych i zimnych

gdzie nikt już nie jest niewinny

gdzie miłość przez wielu zapomniana

umiera

cichutko

całkiem sama

gdzie rządzi pieniądz i sława

a w sercach nieczułość się zakrada

no cóż

tak przystało nam żyć

cóż poradzić

niewyobrażalnie

kocham cię tak

aż nierealnie

kocham cię też

gdy czuję się marnie

i gdy jest dobrze

gdy jest chujowo

nie ważne jak

gdy łapiesz moją dłoń

ciała wirują w tańcu

miłość to nasza broń

słowami jak aksamit

myśli gładzisz me

bądź ze mną już do końca

rok, miesiąc, albo dzień

a gdy życia przyjdzie kres

pożegnaj ze mną się

i w sercu miej mój uśmiech

grzejący serce twe

wspominaj tylko dobrze

to co spotkało nas

tą naszą wspólną drogę

tak szybko mija czas

lecz teraz jeszcze nie pora

wiele przed nami jest

jak puste strony księgi

piszemy własną treść

złożyłam obietnicę

pragnę dotrzymać jej

i na zawsze być przy tobie