Wonderland

I won’t tell

Παγιδεύονται

Καθόμουν στο λεωφορείο και η διαδρομή ατελείωτη , σε δυο στάσεις μπήκαν οι στιγμές μας. Μπήκαν οι αναμνήσεις μας. Υπερβολή. Απλά ένας τύπος με το άρωμά σου . Πνίγηκε όλο το λεωφορείο μέσα του και ξαφνικά η διαδρομή έγινε εντελώς αποπνεικτική . Ο αέρας δεν μου ήταν αρκετός , με ένα κλείσιμο των βλεφάρων μεταφερόμουν από τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια στα σεντόνια σου , στο πρωινό Δευτέρας πάνω σε μια ξύλινη καρέκλα .Από τα χείλη σου να μου χαμογελούν και να μου ρουφάνε το είναι σε κάθε τους άγγιγμα,  στις αγχώδεις υποχρεώσεις και την έντονη γαμημένη απουσία σου. Από το σ’αγαπώ που ξεστόμισες ένα βράδυ -μπάσταρδε- που αποκοιμήθηκες στα χέρια μου , στην εικόνα σου να φεύγεις χωρίς να κοιτάς πίσω. Από το ‘μην αλλάξεις ποτέ’ στο και να αλλάξεις δεν θα είμαι εκεί να το δω. Από το κάθε μέρα μαζί στο έχω να σου μιλήσω μήνες.  Ψάχνω απεγνωσμένα παράθυρο , καθαρό αέρα , γάμα το. Στην επόμενη έχω κατέβει… 

for all who asked for cat pics here you go...