Eunoia ☾

Μεγάλωσες αναζητώντας ένα βλέμμα επιδοκιμασίας,

μια ξένη σφραγίδα που θα νομιμοποιούσε την ύπαρξή σου,

μια φωνή που θα σου ψιθύριζε πως δεν είσαι περίσσευμα.

Για μια στιγμή αποδοχής,

έγινες αυτόχειρας της ίδιας σου της αυτονομίας.

Μετέτρεψες το σώμα σου σε άσυλο για ξένες επιθυμίες,

εκθέτοντας την υπόστασή σου στη σκιώδη ηδονή των άλλων,

που οικειοποιήθηκαν ανεμπόδιστα την γύμνια σου—

ανεχόμενη τη βεβήλωση ως το αναγκαίο τίμημα

μιας πρόσκαιρης, φθηνής θαλπωρής.

Κι ύστερα, η ολοκληρωτική παράδοση.

Παράδοση σε έναν έρωτα αφοπλιστικό. Πάλεψες απεγνωσμένα να επιβάλεις την αξία σου,

έδωσες τα πάντα σε μια αδιέξοδη μάχη, μόνο και μόνο για να προσπεραστεί η αληθινή σου γύμνια.

Η ίδια σου η συναίνεση έγινε το όπλο

που στράφηκε εναντίον σου.

Τώρα, στα συντρίμμια,

περισυλλέγεις ό,τι απόμεινε,

όχι για να γίνεις αρεστή—

για να διεκδικήσεις, επιτέλους,

πίσω τον εαυτό σου.

“After I was born

They locked me up inside me

But I left.

My soul seeks me,

Through hills and valley,

I hope my soul

Never finds me.”

Ξέρω πως ο πόνος είναι έννοια αρχαία

ριζωμένη σαν πετράδι βαθιά μες στη γη.

Μου 'ναι τόσο οικείο να ξυπνάμε μαζί.

Σαν να το 'χω ζήσει και σ' άλλη ζωή.

Αυτή η αγάπη βγήκε απ' άλλη εποχή

κι εγώ σ' έχω αγαπήσει σε κάθ' εποχή.

Μία σκλαβιά ατέρμονη, δίχως ημερομηνία λήξης.

Κι ο μόνος ένοχος — εγώ.

Αρνούμαι να θρέψω άλλο το «εγώ» σου,

να σου χαρίσω την ψευδαίσθηση της ευθύνης.

Αν σε κάνω πρωταγωνιστή στον πόνο μου, σου χαρίζω ζωή —

κι εσύ έχεις ήδη λεηλατήσει αρκετή από τη δική μου.

Η απουσία σου διαρρηγνύει το νευρικό μου σύστημα.

Οι παλμοί μου, άγνωστοι πια, καλπάζουν σε ρυθμούς που δεν αναγνωρίζω.

Η καρδιά μου εκτινάσσεται από το στήθος κι εγώ,

αυτόχειρας στο κενό,

γυρεύω έδαφος μες στη βίαιη μετάφραση της σιωπής σου.

Το στομάχι μου, κόμπος σφιγμένος σαν γροθιά.

Κι εγώ, θεατής στην ίδια μου την κατάρρευση,

μετρώ ανάσες στο χείλος του γκρεμού, ανήμπορη να με ανασύρω.

Θα περάσει; Θα ανθίσει ξανά η μορφή μου στον καθρέφτη;

Λησμονώ ποια ήμουν πριν η σκιά σου με συντρίψει.

Θυμάμαι μόνο πως με θαύμαζα, πως υπήρξα κάποτε κυρίαρχη.

Που να ήξερα πως θα ερχόσουν να σφετεριστείς τον θρόνο μου;

Ο μαζοχισμός μου — μια ομολογία μιας κρυφής επιθυμίας να ισοπεδωθώ. Προσμένω το βάρος σου να με συνθλίψει,

να γίνω εξάρτημα, κύτταρο της δικής σου ύπαρξης,

να πάψω να υπάρχω ως μονάδα.

Κι όμως, μια θεϊκή μορφή κρατά το νήμα.

Ένας φύλακας, ψηλά, με εμποδίζει να χαθώ•

προστατεύει ό,τι αγνό απέμεινε μέσα μου,

διασώζει την πίστη μου στους ανθρώπους, την ώρα που εγώ η ίδια πασχίζω να την γκρεμίσω.

Ποιος ξέρει;

Ίσως η αποδέσμευση να παραμονεύει στις στάχτες.

Ίσως μέσα από αυτές, να αναγεννηθώ.

Το μόνο βέβαιο —

θα υπάρχεις μέσα μου,

όχι ως δυνάστης,

αλλά ως μνήμη που κάποτε έμαθα να αντέχω.

Σήμερα το σπίτι μυρίζει άνοιξη και στάχτη.

21 Απριλίου.

Η μέρα που μας χάρισε το ίδιο φως

είναι η ίδια που μας καταδικάζει να μετράμε απουσίες.

Πατώ στα 22 — εκεί που η ανάσα σου έγινε πνοή Κυρίου.

Κι όσο εγώ συλλέγω χρόνια,

τόσο εσύ ριζώνεις βαθύτερα στην αιωνιότητα,

αφήνοντας πίσω σου μια μνήμη που τρυπάει τα σπλάχνα μας.

Γίνομαι 22, κι όμως με στοιχειώνει η ενοχή του επιζώντος·

η δική μου ανάσα βαραίνει όσο η δική σου αναπαύεται στην αιωνιότητα.

Εκεί που δεν υπάρχει πόνος ούτε στεναγμός,

παραμένεις η άφθαρτη εικόνα ενός παιδιού του 2001.

Κοιτάζω τους γονείς μας·

σιωπηλοί μάρτυρες ενός ατελείωτου Γολγοθά.

Βλέπουν σε εμένα τον χρόνο που κυλά,

σε σένα τον χρόνο που πάγωσε.

Δύο κεριά στο ίδιο τραπέζι:

το ένα καίει για τη ζωή που συνεχίζει,

το άλλο για την υπόσχεση που έμεινε ημιτελής

εκείνη την Τετάρτη του 2018.

Θυμάμαι τις φωνές μας·

τους καβγάδες που έσειαν τους τοίχους του σπιτιού μας.

Μαλώναμε σαν να είχαμε όλο τον χρόνο του κόσμου μπροστά μας

για να ζητήσουμε συγγνώμη.

Ήμασταν οι πιο μεγάλοι αντίπαλοι,

με τη σιγουριά πως ο χρόνος μάς ανήκει.

Δεν είδαμε τη σιωπή που παραμόνευε—

τον μόνο εχθρό που δεν θα μάθαμε ποτέ να νικάμε.

-Written by me

-Artwork “Magdalene with the Smoking Flame” by Georges de La Tour

Κάθε πρωὶ

Καταργοῦμε τὰ ὄνειρα

Χτίζουμε μὲ περίσκεψη τὰ λόγια

Τὰ ροῦχα μας εἶναι μιὰ φωλιὰ ἀπὸ σίδερο

Κάθε πρωὶ

Χαιρετᾶμε τοὺς χθεσινοὺς φίλους

Οἱ νύχτες μεγαλώνουν σὰν ἁρμόνικες

-Ἦχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.

(Ἀσήμαντες ἀπαριθμήσεις

-Τίποτα, λέξεις μόνο γιὰ τοὺς ἄλλους.

Μὰ ποῦ τελειώνει ἡ μοναξιά;)

Δὲ θὰ ξανἄρθης πιά, νὰ μοῦ χαρίσης

ἀπ᾿ τὴν ὡραία ζωὴ ποὺ σὲ φλογίζει

κάτι, ἕνα της λουλούδι; Σοῦ γεμίζει

μὲ τόσα τὴν καρδιὰ καὶ τὸ κορμί.

Δὲ θἄρθης πιά, τὰ χέρια μου νὰ σμίξης

τὰ παγωμένα, τὰ ἐχθρικά μου χέρια;

Πλάι στὰ δικά σου, μερωμένα ταίρια

δὲν τὰ ζυγώνει πλέον ἡ ἀφορμή.

Δὲ θἄρθης! ...Πὼς ἀργὰ περνοῦν οἱ μέρες.

Κι᾿ ὅσο σὺ φεύγεις, τόσο μὲ σιμώνει

ἡ γνώριμή μου μοίρα. Τόσο μόνη,

τόσον καιρὸ μὲ τὸν κρυφὸ καημό.

Δὲ σοῦ περνάει, ἀλήθεια ἀπὸ τὴ σκέψη

ὅτι μπορεῖ σὲ μία στιγμὴ θλιμμένη,

στὴ μοίρα αὐτὴ ποὺ πάντα μὲ προσμένει

νὰ πάω ξανὰ καὶ δίχως γυρισμό;

Ασυνεχής συνάρτηση

Θεέ μου,

με αντικρίζω στον καθρέφτη.

Ποια στέκεται απέναντί μου;

Γονατίζω μπροστά στα ίχνη μου,

σε ό,τι απέμεινε από τις εκδοχές που με διαπέρασαν.

Σε αναζητώ —όχι στα «δήθεν» βέβαια—

αλλά στις ρωγμές· εκεί όπου το μέσα μου θρυμματίζεται

και για μια στιγμή ξεγυμνώνεται.

Στροβιλίζομαι σε μια ατέρμονη τροχιά,

βαφτίζοντας «άσυλο» το δεσμωτήριο της επανάληψης.

Λαχταρώ αποδέσμευση.

Διψώ για την ασυνέχεια.

Να μη με αναγνωρίζουν οι παλιές μου εκδοχές.

Να μην απολογούμαι που δραπετεύω.

Φεύγω.

Δε με νοιάζει πού πηγαίνω,

μονάχα πού δεν ανήκω πια.

Κράτα με στη στιγμή της αποσύνθεσης —

όχι για να με σώσεις, αλλά για να μου απαγορεύσεις τον νόστο.

Δώσε μου το σθένος να αντέξω την ελευθερία μου

χωρίς να την προδώσω.

Και αν αυτή η κραυγή λογίζεται ως προσευχή,

ας μην αποτελέσει δεσμό με το παλιό μου όνομα,

αλλά υπόσχεση

να μην προδώσω αυτό που γίνομαι.

Just to hear you breathe on the other line.