hope.love.believe

Ama bugün farkına vardım..o kadar yanılmışım ki. Çünkü unutmuşum.. dokunduğum hayatları, paylaştığım duyguları, gökyüzünün maviliğini, denizin sonsuz güzelliğini, nefes alabilmenin değerini, bu dünyaya bıraktığım izi, ben yok olsam kahrolacak insanları, yok olsalar anlamsızlaşacağım ailemi ve dostlarımı.. şükür sebeplerimi unutmuşum. Her güne yeni bir umutla uyanmayı nasıl unuttum ben? Hayattan zevk almayı nasıl unuttum? Bugün ölen biri belki de benim yaşayacağım bir gün için nelerini verirdi..

Zaman geçiyor ve biz sorunlarımızla boğuşurken yaşamayı, gülmeyi, sevmeyi, değer vermeyi, takdir etmeyi, şükretmeyi unutuyoruz. Kendimizden uzaklaşıyoruz. Hayatımızı bir film gibi izlemeye başlıyoruz.

Ama daha dikkatli bakmak gerek.. evet bu dünyada kötülük var, dert var, acı var, ölüm var..

Fakat güneş olmasa gölge olur mu? Bir tek üşürsek anlarız yazın değerini. Nefret etmek bile sadece çok sevmeyi bilince yaşanılabilen bir duygu. Yani anladım ki.. kötülükler sırf içimizdeki iyilik ve güzellik var olduğu için bize dokunuyor. Ve bu ne kadar güzel bi şey.

Sevgi, umut ve güven içimizde.

Sevelim ve güzel günlerin geleceğine güvenelim.

Bugün kendime dedim ki:”Sana verilen bu eşsiz hediye için şükret ve asla vazgeçme.