madam_frida

Sen ruhsal bunalımı dolu dolu yaşıyor ve aslında artık oradan çıkmak bile istemiyorsun. Umudun, ümidin, isteğin kısaca seni sen yapan her şeyi kaybetmişsin. Hayal kurmak bile artık senin için çok zor. Değişmesini istediğin şeyler imkansız olmuş. Özlemin daha çok artmış ama elinden de hiçbir şey gelmemiş. Sen şimdi nasıl ilerleyeceğini düşünüyorsun. Nasıl bu eksikliklerle yaşayacağını nasıl tekrar güleceğini düşünüyorsun. En son isteyeceğin şey depresif bir duruma düşmekken istemsizce kendini burada bulmuşsun. İçinden hiçbir şey yapmak gelmediği gibi buna pek halinde yok. Bir anda her şeyin değişmesini umut ediyorsun. Belki imkansız belki de inandırıcı değil ama sen yine de bunu ümit etmekte vazgeçmiyorsun. Ya her şey eskisi gibi olsun ya da bu günler bir an önce geçsin. Çünkü artık pek dayanacak halin yok. Ruhsal bunalımını sonuna kadar yaşarken iyi ki dediğin insanlarla daha kolay atlatıyorsun bazı şeyleri. Bir gülsen iki ağladığın hayatını çok fazla sorguluyorsun. Gerçekten 'bir kere yaşadığın hayatında bunları mı yaşaman gerekiyordu' en çok da bunu düşünüyorsun. Bu düşünceler seni giderek en dibe çeker. Bazen düşünmemek hayatını daha yaşanılabilir hale getirebilir. Eğer bir şeyler değişmesini ve bir şeyler için tekrar ümitlenmek istiyorsan önce sen bir şeylerin farkına varmalısın.Kalk güzel kızım kendine gel.

Duy beni duy nolur , dön bana dön nolur aşk dediğin elbet bir yol bulur

Vazgeçtim gözlerinden , bir ah de yeter..