lyrical violence at its finest

Jeżeli „test białej rękawiczki” kojarzył wam się tylko i wyłącznie z perfekcyjną panią domu, macie szansę to zmienić; jeszcze w tej chwili wyszukajcie w googlach zdjęcia pani Rozenek i naplujcie na pierwsze lepsze, następnie zapomnijcie o niej, do niczego więcej się nie przyda (chyba, że chcecie mieć najczystsze mieszkanie w okolicy). Wspominam o tym, ponieważ w innej części świata, a dokładnie w Seattle w stanie Waszyngton, istnieje dwuosobowa grupa o pięknej nazwie Iron Lung. Tworzą ją dwaj przemili panowie, którzy w 2013 roku wydali album o nazwie „White Glove Test”, stąd moje nawiązanie do tvn’owskiego super-programu. Pamiętam, iż pierwszym moim kontaktem z ich twórczością był drugi album, Sexless//No sex (wspaniały tytuł, bez dwóch zdań), który po kilkukrotnym przesłuchaniu uświadomił mi jedną ważną, naprawdę ważną, rzecz: w graniu szybkiego i pełnego przemocy power-violence wciąż może tkwić mnóstwo świeżości i finezji, choć mówię tu raczej o finezji cechującej zabieg lobotomii w wykonaniu W. Freemana. Bo taka też jest ich muzyka: chłodna niczym sala operacyjna, groteskowa niczym przeszczepianie narządów, ujmująca niczym kleszcze chirurgiczne i skalpel. Choć samo brzmienie ich albumów jest dosyć klarowne i konkretne (jest o wiele lepiej niż w przypadku tego dzieła sztuki), nie ujmuje to nic samej agresji i brudowi przekazu. Żeby jednak nie okazało się zbyt monotonnie – oprócz samej perkusyjno/gitarowo/wokalnej sieki, mamy też momenty w którym całość zwalnia i robić się mocno industrialnie. Otóż dostajemy dużo różnego rodzaju maszynowych smaczków (ich kwestia na „White Glove Test” urasta do rangi pełnoprawnego albumu, ale o tym później), sprzężeń i niepokojącego charczenia. Nic dziwnego, w końcu panowie Jensen i Jon tworzą także poboczny projekt, w tym momencie znowu świetna nazwa, Pig Heart Transplant, który prezentuje elektroniczną stronę ich twórczości. Kontynuując dalej temat elektroniki – wspomniany album białej rękawiczki, oprócz podstawowych 18 kawałków i jednego, ponad dwudziestominutowego, eksperymentalnego „White Glove Test Finds More Filth” posiada także swoją drugą wersję – stanowi on połączenie standardowej wersji płyty i wspomnianego, industrialnego monstrum w jedną całość, co jest KUREWSKIM STRZAŁEM W DZIESIĄTKĘ! Z jednej strony słyszymy salwy blastów i opozyjnych do nich, piekielnych zwolnień, z drugiej natomiast świszczące i lekko nieprzyjemne COŚ. Za ten, pozornie mało istotny i rewolucyjny zabieg, zmuszony jestem dać owacje na stojąco. 

Ostatnimi czasy stosunkowo mało dźwięków pochłonęło mnie w sposób absolutny, mało było też okazji do zbierania szczęki z podłogi po przesłuchaniu jakiegoś albumu. Co nie znaczy oczywiście, że nic się w dzisiejszej muzyce nie dzieje - ja sam nie jestem zwolennikiem stwierdzenia "muzyka umarła" czy "nic nowego już nie powstanie, wszystko jest wtórne i do dupy". To hasła typowe dla malkontentów, którzy uważają, iż największym dziełem w dziejach wszechświata jest "The Wall", Deep Purple to spoko zespół i w ogóle to bardzo fajnie byłoby żyć w latach sześćdziesiątych bo dzieci kwiaty, bo woodstock etc. Wyprowadzić ich z błędu i tak mi się nie uda, podważę natomiast opinię o wtórności i stagnacji nowej muzyki. 

Radiovidmo, bo o nich teraz mowa, bezlitośnie podcinają ścięgna tego typu frazesom. Bezlitośnie, jednak z niewyobrażalną dozą piękna, finezji i tego co ja nazywam atmosferycznością. Bielsko-Biała, jako bardzo ładne miasto samo w sobie, powinna być niesamowicie dumna z tej czwórki, ponieważ to co usłyszałem na ich debiutanckim EP, wypuszczonym w świat kilka dni temu, wywróciło mnie na drugą stronę niczym znoszony sweter. Te trzy wałki (na ich bandcampie bonusowo jeden utwór) tworzą razem cholernie spójną całość. Spójną na tyle, iż trzeba być wyjątkowo podłym ignorantem, aby ich twórczości nie docenić. Jest tu wszystko to, co zasługuje na miano "piękna" właśnie - dużo bardzo dobrych i przemyślanych melodii, rozmyte wokale, całość podszyta ogromną dawką melancholii szczerej jak płacz dziecka. W tym momencie postulat: płyty powinno się słuchać z zamkniętymi oczami, ewentualnie przy zgaszonym świetle (wersja dla co bardziej odważnych). Istnieje możliwość pojawiania się w głowie różnych obrazów, pozytywnie wpływających na odbiór dzieła. 

Cieszy mnie także konsekwencja chłopaków w tym co robią, czego najlepszym przykładem są ich występy na żywo (bo po ostatnim powinni być z siebie zajebiście zadowoleni). Dźwięk, światło, słowo - wszystko to tworzy bardzo klimatyczną całość, zdecydowanie trudną do podrobienia.

Podsumowując, ten materiał to dla mnie samego bardzo dobra odskocznia po katowaniu swoich uszu audio-terroryzmem Merzbowa, wierzę też, że i wy zdołacie go docenić. Jeśli Thom Yorke nie zechce w najbliższym czasie zagrać z nimi wspólnej trasy, będę zmuszony stwierdzić (z całym szacunkiem dla jego twórczości), iż jest przeokrutnym imbecylem. Tak jak ci wszyscy, którzy nie przesłuchają w tym momencie tych czterech piosenek.

                                               INSTRUMENTY SĄ Z KRWI I KOŚCI

Facebook

Jakiś czas temu pisałem o tym, iż prostota i minimalizm są prawdziwym przepisem na sukces. Niekoniecznie komercyjny, ale wciąż sukces. Dzisiaj te słowa znowu potwierdzę, to wszystko za sprawą sentymentalnego wypadu w przeszłość, który zafundowałem sobie bodajże przedwczoraj. Wypad ten nosił nazwę Antelope i cholernie miło było poczuć to, co towarzyszyło mi w czasie słuchania ich twórczości w okresie głębokiego i ciemnego jak najczarniejsza noc gimnazjum.

Zaczniemy od prostoty. W twórczości omawianej trójki z Waszyngtonu nie ma mowy o rozbuchaniu kompozycyjnym, zazwyczaj jest to jeden, wałkowany w kółko motyw bas-perkusja + brzdąkanie dwóch strun gitarowych. Wszystko razem tworzące piękną, jednostajną całość. Uwierzcie mi, 3/4 waszych nudnych znajomych stwierdzi, że "nic tu się nie dzieje", "w kółko jedno i to samo" i jeszcze wiele innych innych komunałów cechujących fanów The xx. Wiadomo, to w końcu kwestia gustu, ale wasz jest zdecydowanie chujowy. Ian, to trzeba przyznać bez słowa sprzeciwu, ma niezwykły talent do wyławiania ciekawych i niecodziennych kapel, Antelope natomiast jest tego doskonałym przykładem. To, według mnie, obok samego Fugazi i Black Eyes, najlepsze co kiedykolwiek wypuściło Dischord Records. Lepsze nawet niż Rites Of Spring, choć ciężko mi się przed samym sobą do tego przyznać.

Minimalizm zaś objawia się tu w melodiach - jeśli chodzi o instrumenty jak i o sam wokal. Bez zbędnych wypełniaczy, ta muzyka po prostu broni się sama. Przemocy nie ma tu ani krzty, nie uświadczymy nawet jednego ciosu w twarz. Muzyka pozornie nie mająca z punk-rockiem nic wspólnego, będąca jednak punkową aż do szpiku kości. Najbardziej chaotycznymi elementami w ich twórczości są nieliczne uderzenia Mike'a Andre w crasha, akcentujące przejście w zwrotkę/refren etc. Kwestia bębnów jest w tej kapeli w ogóle dosyć zabawna - stanowią one chyba opus magnum omawianej prostoty i minimalizmu. Stonowany, niezmienny bit z domkniętym do granic możliwości hi-hatem (podejrzewam, że noga musi cholernie boleć od dociskania go, same blachy pewnie krzyczałyby i krwawiły gdyby tylko mogły).

Live set from Warsaw (21.06.14)

Listen here, two new songs!

Recorded by Agata Matonia

                                   Negative Mental Attitude. Tak w skrócie można opisać cała twórczość Extortion. Jak wiadomo, wkurwienie i bardzo negatywne nastawienie praktycznie od zawsze było siłą napędową wielu ruchów znajdujących się poza głównym obiegiem. I takie właśnie, przeogromne wkurwienie musi czuć wspomniana grupa – a to wszystko z prawdziwego końca świata, czyli ze słonecznej Australii.

                 Na twórczość tej kapeli składa się w zasadzie kilka, cholernie ważnych, aspektów. Przede wszystkim kwestia brzmieniowa, którą możemy opisać jednym słowem: przemoc! Wiadomo, dla muzycznych malkontentów jeżdżących na openera, ilość przemocy okaże się za duża, toteż komentarze w stylu: „to jest na jedno kopyto”, „co on się tak drze, nie idzie zrozumieć słów” będą jak najbardziej na miejscu. Mówi się trudno, włóżcie swoje modne kalosze i idźcie na koncert  Jacka White’a. Dla całej reszty: mamy wakacje, a jak wiadomo, taka grindy/thrashy/spazzy mieszanka jest najlepszą wakacyjną opcją. Brutalność jest u chłopaków podana w bardzo zwarty, ale nie przesadnie skrócony sposób. Inczej: nie musimy się bać, że LP będzie trwał jedynie 5 minut (choć ja osobiście nie uważam tego za wadę). Jest tu więc wszystko co tak naprawdę powinni lubić młodzi i zbuntowani, od charczących gitar i basu, poprzez grę spoconego perkusisty, aż po wydarte wokalizy i aspołeczne teksty (ich wałek „Arson” to pod względem lirycznym absolutny klasyk i majstersztyk przemocy). Słuchając ich dochodzę też do wniosku, iż największy muzyczny wandalizm powstaje zawsze w najcieplejszych, najbardziej słonecznych miejscach na świecie – choćby wyżej wspomniani (Perth), ale weźmy pod uwagę innych, jak np.  Man Is The Bastard czy Infest (LA, California). Choć, kiedy pomyślę nad tym dłużej, zaczynam ich rozumieć: nadmiar słońca ewidentnie sprzyja ogólnej złości, nie to, że nie lubię słonecznych promieni otulających moją delikatną skórę, jednak jego nadmiar może prowadzić właśnie do przemocy (przez co zeszłoroczny Fluff był pod tym względem prawdziwym piekłem, +4000000 stopni w cieniu, którego nigdzie nie było).

                 Jednak mówiąc o tych Australijczykach, nie sposób pominąć warstwy wizualnej ich twórczości. Ta natomiast, połączona z muzyką, jest prawdziwym ładunkiem wybuchowym. Warto dodać – ładunkiem, który wybucha wprost przy naszej twarzy. Pamiętam, że gdy pierwszy raz zobaczyłem okładki ich albumów, nie bardzo wiedziałem co ze sobą zrobić. Trzeba powiedzieć jednak jedną, naprawdę ważną rzecz: prace, które zdobią ich okładki, to najlepsze  i najgorsze zarazem grafiki, jakie hardcore’owa scena kiedykolwiek mogła podziwiać. Najlepsze, ponieważ idealnie komponują się z twórczością kapeli, najgorsze natomiast z powodu ich charakteru. Co może wydawać się śmieszne, w tym momencie okładki takich kapel jak Dead Infection nie robią na mnie żadnego wrażenia. Nie uświadczymy tu gore’owych elementów, raczej skrajną frustrację, co może być jeszcze gorsze od walających się flaków. Okładki Australijczyków są po prostu skrajnie złe: utrzymane w komiksowej stylistyce, aspołeczne, pozornie mogą wydawać się śmieszne, jednak ja odczuwam w stosunku do nich także coś więcej. Czym jest owo „coś” – dokładnie nie wiem, jednak jest to mało przyjemne i niepokojące uczucie. Prezentują one różne scenki rodzajowe, ich tematykę natomiast możemy zawrzeć w tzw. „3xP” (przemoc, przemoc, przemoc!) Opisywać ich jednak dokładnie nie będę, polecam zapoznać się i poczuć owo „coś” samemu!

                 Od kilku dni mamy już oficjalnie lato, tak więc kiedy kolejny raz twoja mama wyśle cię po kilogram ziemniaków oraz sok do obiadu – już wiesz co powinno lecieć na słuchawkach – power-violence prosto z Antypodów!

Bandcamp

                        Pamiętam, że praktycznie od zawsze śmieszyło mnie porównywanie polskich zespołów z tymi zagranicznymi (czyt. zachodnimi). Takie sytuacje zawsze są dla mnie trochę dziwne, podejrzewam, że wynikają z jakichś ukrytych kompleksów, niedowartościowania. Albo chcemy tworzyć przesadne zestawienia  na zasadzie „Polska-reszta świata” lub też bez opamiętania manifestujemy, iż „dobre, bo polskie”. Raczej nędza, czyż nie? To trochę tak jak ugruntowana już u nas opinia, że Cezary Pazura to polski  Jim Carrey (przyznam, że do obu mam mieszany stosunek, choć kilka filmów z Carreyem to absolutne klasyki mojego dzieciństwa).Piszę o tym nie bez powodu, otóż jest w naszym kraju kilka rzeczy z których możemy się naprawdę cieszyć, jednak bez śmiesznych, pseudo-patriotycznych zapędów. Jedną z takich „rzeczy” jest właśnie Slow Erase.

            Ta warszawska ekipa ma w swoich szeregach członków takich kapel jak Government Flu czy Czerw Narodu. Co znaczy, że jest bardzo, bardzo dobrze. Teraz możemy postawić pytanie: dlaczego powinniśmy się cieszyć? Powodów jest kilka. Otóż Slow Erase atakuje nas brudem w najlepszym wydaniu. Panowie serwują nam przepis na naprawdę solidny oraz hałaśliwy band. Wygląda on mniej więcej tak: do szybkiej, d-beatowo-blastowej muzyki dodajemy sporą dawkę harczącego, elektronicznego noise’u. Skrapiamy to wszystko jeszcze większą ilością sprzężeń i voilà, materiał gotowy. To wszystko zamknięte w czterech kawałkach, tworzących razem trochę ponad 6 minut materiału (złowrogiego niczym japońskie filmy gore). Dlatego też nie porównam ich do żadnej amerykańskiej kapeli, do polskiej zresztą też nie.

            Dla mnie to muzyka, która tworzy całkowicie oddzielną jakość. Raczej średnio przyswajalną dla ucha, co jest czynnikiem, który wpływa w zdecydowanym stopniu na mój pozytywny odbiór ich materiału. Tak więc z niecierpliwością czekam na jakieś większe wydawnictwo, EP lub LP byłyby strzałem w dziesiątkę! W  tym momencie także odezwa do zespołu: nie rozpadajcie się za szybko, jak to robi wiele naprawdę dobrych kapel, nagrywajcie i grajcie jak najwięcej gigów! Reszta natomiast na te gigi niech się wybiera, nie bądźcie obojętni na tak konkretny sztos!

Bandcamp

                              Wszyscy dobrze wiemy, że w życiu najprostsze rozwiązania okazują się także najlepsze. Bywają sytuacje w których po prostu nie warto zbytnio kombinować, a należy skupić się raczej na istocie danej rzeczy czy problemu. Prostota, nie mylona z prostactwem, jest także zajebistym pomysłem na kapelę, o czym przekonuje nas właśnie Coke Bust. Szukajcie, ale gwarantuję, iż znajdziecie mało przykładów tak dobrze oddających ten pogląd.

                Chłopaki pochodzą ze stolicy Stanów Zjednoczonych, a jak wiadomo litery „D.C.” w nazwie rodzinnego miasta zobowiązują w bardzo dużym stopniu. Powstali w 2006 roku i są, według mojego naprawdę fachowego ucha, jednym z najbardziej solidnych reprezentantów współczesnej sceny hc/punk. Jak już wspomniałem, siła tkwi w prostocie, a siły jest tu spora dawka. Do tego dochodzi idealne wyczucie i konkretyzacja przekazu. Żadnych wydłużaczy, wstawek, interludiów etc. Kiedy ma być szybko – tempo jest zabójcze, kiedy ma być wolniej – dostajemy srogie, 2-stepowe zwolnienie, podczas którego rozkręcamy moshpit na środku swojego pokoju. Generalnie, jeśli mowa o stylistyce, to mamy tu do czynienia z solidnym kawałkiem hardcore/power-violence, okraszonych youthcore’owym klimatem. Lirycznie sprawia ma się podobnie: same konkrety, podane butem prosto w pysk. Treściwe, anty-społeczno-polityczne manifesty wyrzucane wprost z trzewii wokalisty idealnie uzupełniają warstwę muzyczną. Chłopaki nie pierdolą się także jeśli chodzi o długość utworów, tak jak wspomniałem – nie uświadczymy tu ani jednego niepotrzebnego dźwięku.. Ich świetny split z Vaccine lub choćby ostatni LP („Confined” – 9 wałków w dokładnie 8 minut i 58 sekund mówi samo za siebie) są tego doskonałym przykładem. Dane mi było także zobaczyć ich na żywo podczas zeszłorocznego Fluff’a, ich gig był jednym z powodów mojego wyjazdu tam i … nie zawiodłem się ani trochę! Zero tupu-tupu, tylko pot, blasty i XXX na 100%!

                Nie traćcie czasu! Słuchajcie głośno! Kupujcie winyle! Wspierajcie scenę! Straight Edge! Coke Bust!

cokebust.bandcamp.com

cokebust.com

          Jakiś czas temu przeprowadziłem krótki wywiad z wokalistą Full Of Hell - Dylanem Walkerem. Opowiedział o swoich najbliższych planach na przyszłość, inspiracjach oraz kilku innych rzeczach. Mówiąc wprost, uważam, iż jest to jeden z najciekawszych, najbardziej bezkompromisowych zespołów na współczesnej scenie hc/punk/grind/nazwijtosobiejakchcesz i zdecydowanie zasługują na uwagę. Niedługo zagrają kilka koncertów w Polszy (Wrocław, Warszawa Poznań), ja wybieram się do naszego stołecznego miasta i Ty też powinieneś się nad tym zastanowić. Tak więc miłej lektury! 

Wasza muzyka jest naprawdę ekstremalna, zarówno w warstwie muzycznej jak i lirycznej, tak więc powiedz mi: co inspiruje was najbardziej? Słyszeliście pewnie to pytanie wiele razy, jednak przez "inspiracje" nie mam na myśli tylko muzyki, lecz inne rodzaje sztuki, a także historie ludzi etc.

Myślę, że tym co wydaje się inspirować mnie w największym stopniu (poza samym medium jakim jest sztuka) jest silne poczucie empatii dla wszystkich żywych istot. Życie to egzystencja w ciągłym zgiełku i bólu, dostrzegam to wszędzie gdzie tylko spojrzę i nie potrafię pomóc, natomiast silnie identyfikuje się z tą walką.

Opisz proces tworzenia waszej muzyki. Wygląda to tak, iż po prostu jeden z was przynosi do sali prób gotowy materiał lub jakiś pojedynczy pomysł, riff, ogólny koncept dotyczący tego jak ma wyglądać piosenka? Czy raczej jest to efekt kolektywnej pracy?

Jak to zwykle bywa, gitarzysta swobodnie konstruuje piosenki na swój własny sposób, które następnie przedstawia naszemu perkusiście. Później ćwiczą razem i nadają jej konkretniejszy kształt, na samym końcu przedstawiając je basiście i mnie. Podchodząc do tego od strony tekstowej, zazwyczaj wygląda to tak, iż jakiś pomysł lub słowa przychodzą mi do głowy podczas pracy lub innych czynności, wtedy szybko zapisuje je lub przenoszę na telefon, czasem napisanie tekstu to kwestia kilku minut. Kreatywność w naszym zespole pojawia się w różnych odstępach, tak więc często przez dłuższy czas nie piszemy żadnych nowych piosenek, by później stworzyć dużą ilość nowego materiału w bardzo krótkim okresie.

Po bardzo dobrze przyjętym drugim albumie ("Rudiments Of Mutilation" - przyp. keff) sukcesywnie przesunęliście granice ekstremalnej muzyki. Niedawno wydaliście także split z Psywarfare (który pokazuje noise'ową stronę waszej twórczości). Macie jeszcze jakieś plany wydawnicze na ten rok? EP? A może przygotowujecie się do wydania nowego LP?

Jestem bardzo szczęśliwy, ponieważ mogę powiedzieć, iż wydajemy nasz trzeci długogrający album pod koniec tego roku. To kolektywne wydawnictwo, które nagrywamy wraz z legendą we własnej osobie, Merzbow. Jest to dla nas krok naprzód pod względem kreatywności, rozwoju. Będzie to płyta Full Of Hell, jednak z elektroniką stworzoną właśnie przez Merzbowa, która zostanie wpleciona w całość. Mam wysokie oczekiwania odnośnie tego albumu.

Za mniej niż miesiąc rozpoczniecie swoją europejską trasę wraz z DOC (Disciples Of Christ), nie jest to zresztą wasz pierwszy raz na starym kontynencie. Tak więc interesuje mnie czy jakieś miejsce lub koncert zapadł wam szczególnie w pamięci podczas grania tutaj (pod względem pozytywnym lub negatywnym)?

Uwielbiam odwiedzać Europę Wschodnią. Jedzenie wszędzie jest pyszne i zwykle bardziej przystępne cenowo. Jest tu naprawdę pięknie i do tego punki są bardziej szczerzy, przynajmniej w większości wypadków. Jakiś czas temu graliśmy kilkudniową trasę (wraz z Calm The Fire – przyp. keff) i chcieliśmy zobaczyć jak wygląda Polska. Każdy koncert był niesamowity. Nie mogę się doczekać aż powrócimy.

Fakt, iż jesteście stosunkowo młodzi jest często komentowany (np. wasza strona internetowa). Przykład wasz jak i kapel typu Code Orange Kids może być inspirujący dla wielu innych, młodych zespołów, które chcą dzielić się swoją muzyką, grać koncerty etc. Stąd moje pytanie: macie jakieś rady? Czy jest to po prostu kwestia ciężkiej pracy i dużej dozy szczęścia?

Z pewnością jest to częściowo sprawa szczęścia i czasu, patrząc na wiele świetnych zespołów, które nigdy nie otrzymają należnego im uznania. Pracowaliśmy naprawdę ciężko przez ostatnich kilka lat i mogę z dumą stwierdzić, że zrobiliśmy wiele rzeczy na własną rękę (lecz zawsze z pomocą wspaniałych przyjaciół). Moja rada będzie prosta, trzeba robić to co się kocha i co najważniejsze, robić to dla siebie, nikogo innego. Myślę, że to bardzo ważne dla człowieka, aby odnalazł swoją pasję i realizował ją. Bez tego życie mogłoby być bardzo puste.

Jak wygląda wasza współpraca z A389 Records? Uważam, iż aktualnie są jednym z najciekawszych wydawnictw zajmujących się ciężką muzyką, tak więc musi to być dla was niezwykle interesujące doświadczenie.

A389 Records jest niesamowitą wytwórnią. Jej właścicielem jest Domenic, osoba, która posiada prawdziwą pasję do muzyki. Troszczy się o to co robi i nie ma żadnych ukrytych motywów. Pochodzi z właściwego miejsca i robi to naprawdę dobrze. Współpraca z jego wydawnictwem jest w zasadzie jak praca ze starym przyjacielem, od samego początku. Zresztą dzisiaj, w rzeczy samej, możemy go nazwać naszym starym przyjacielem. Jesteśmy partnerami w zbrodni, co jest dla nas bardzo satysfakcjonujące.

Wymień trzy zespoły z którymi chciałbyś zagrać najbardziej.

               Istnieje kilka faktów dotyczących muzyki, które są absolutnie niepodważalne. Chcąc czy nie chcąc musimy się po prostu z pewnymi rzeczami pogodzić.  Abstrahując zresztą od samej muzyki, tak to wygląda praktycznie w każdym aspekcie naszego życia. Jedną z takich rzeczy, patrząc jednak przez pryzmat różnych dźwięków (choć nie tylko), była śmierć Iana Curtisa. Kilka dni temu obchodziliśmy, choć samo słowo „obchodzić” wydaje mi się w tym wypadku cholernie nieadekwatne, trzydziestą czwartą rocznicę jego przedwczesnej śmierci. I to właśnie, drodzy państwo, jest naprawdę smutne. Niemniej smutne od całej twórczości Joy Division.

               Są, praktycznie od śmierci Curtisa, uznawani za legendę, co dla każdego kto choć w małym stopniu zetknął się z ich twórczością nie powinno być dziwne. Milion razy zastanawiałem się nad tym, co właściwie leży w sile ich przekazu – słaba produkcja (choć klimatyczna na 10000%), minimalizm czy po prostu czarna rozpacz wyzierająca z każdego dźwięku i słowa tworzonego przez nich? Myślę, że wszystkie te aspekty, a i podejrzewam, iż znajdzie się ich jeszcze kilka. Jak dla mnie najpełniejszą egzemplifikacją tego co napisałem wyżej jest, chyba jedna z najpiękniejszych piosenek we wszechświecie, „Atmosphere”. Dobra, mamy też hitowe „She’s Lost Control”, „Love Will Tear Us Apart” etc., ale to właśnie ten atmosferyczny wałek stanowi całkowite opus magnum siły tego zespołu. Oldschoolowe brzmienie syntezatorów + głos Iana = majstersztyk. Do tego wszystkiego dochodzi warstwa liryczna. Podczas czytania/słuchania tekstu, bez cienie wstydu, można przytulić się do poduszki, zalać łzami i poczuć co to prawdziwy weltschmerz.

                Drugim i zarazem ostatnim w tym poście faktem, który przytoczę jest to, iż ci czterej młodzi panowie na zdjęciu powyżej, są naprawdę zdolni i jeszcze bardziej bezkompromisowi. Oni także, patrząc przez pryzmat ich twórczości, nie zajmują się wesołymi rzeczami. Choć słowo "smutnymi" wydaje się nieadekwatne, bardziej pasuje: "pogrzebowymi". W tym momencie mowa o chłopakach z Full Of Hell i ich audio-terrorystycznej twórczości. W zasadzie oni i Joy Division to dwa różne światy, nie ma między nimi praktycznie żadnych konotacji, oprócz jednego zajebiście istotnego faktu – scoverowali oni „Atmosphere”. Według jednych wyznacznikiem dobrego coveru jest wierność co do stylistyki oryginału, według drugich – własna interpretacja. Ja sam, delikatnie ujmując, za coverowaniem nieszczególnie przepadam, ale w naszym życiu często pojawiają się wyjątki, które mogą zmienić całkowicie nasze podejście. I to jest właśnie taki wyjątek. Całkowite zniszczenie piękna pierwotnej wersji, spotęgowanie uczucia przygnębienia do granic możliwości. Bez dwóch zdań, to chyba najbardziej niecodzienny i agresywny cover Joy Division jaki kiedykolwiek został popełniony. Jest okropny, sludge’owy ciężar (partia basu brzmi jak szatan grający na swoim sznurze od prania, czyli srogo, aż się szyby trzęsą), są noise’owe trzaski, sprzężenia + piekielne jęki. To właśnie stanowi o sile przekazu: spotęgowanie do niewyobrażalnych rozmiarów tego, co Joy Division dokonało jakieś 30 lat wcześniej. Nie odbierając oczywiście niczego wersji oryginalnej.

                Dlatego słuchamy obu wersji i dajemy przytłoczyć się natężeniu tak zabójczo dobrych,choć skrajnie różnych, dźwięków.

                Jest na świecie wiele zespołów, które burzą bariery muzyczne, stając się czymś w rodzaju wzoru dla innych. To proste: jedni zaczynają, reszcie natomiast pozostaje powielanie ich schematów, mniej lub bardziej udane konwertowanie tego na swój własny styl. Istnieją też twory muzyczne, z racji ich wywrotowego (w tym wypadku także nieludzkiego) charakteru, nie mogące liczyć na to, iż ktoś doceni je w pełni. Nie przejmując się zbytnio, robią dalej swoje, być może po cichu licząc na to, że za dziesięć tysięcy lat ktoś wypowie magiczną formułę: „Czemu nie znałem tego wcześniej?!”. Nie inaczej ma się sytuacja z amerykańskim GASP.

                Mówiąc o power-violence, od razu cisną nam się na usta takie zespoły jak Man Is The Bastard, Despise You, Infest, Spazz, Capitalist Casualties etc. Słusznie! Bez nich granice muzyki ekstremalnej byłyby, bez dwóch zdań, mocno zawężone. Jednak nie chodzi tu o robienie jakichś zjebanych plebiscytów w stylu Koziczyńskiego i "Teraz Rock'a", to jest liryczna przemoc w najlepszym wydaniu, tak więc nie będę tworzył tu żadnych rankingów i stawiał piedestałów. Nie będzie żadnego podium, oblewamy ciepłym moczem wszystkie medale i trofea. Natomiast przejdźmy do właściwego tematu, jakim jest własnie GASP.