Προδίδω και εμένα μαζί,

Κάθε που αφήνω άλλη καρδιά να ηχήσει για εμένα,

θυμάμαι τον ρυθμο που 'παιρνε η δικιά σου, όποτε ξάπλωνα στο στήθος σου.

Δεν το 'χω δεχτεί ακόμη ,βλέπεις.

Ακόμη νομιζω πως θα χτυπήσει το τηλέφωνο με το όνομα σου πάνω.

Ακόμη φοβάμαι να προχωρήσω,

Μην τυχόν και γυρίσεις και δεν με βρεις εδώ.

Το βράδυ κοιμαστε αγκαλιασμενοι,

Και το πρωί δεν σου λένε ούτε καλημέρα.

Την μια κάνουν χιλιόμετρα για να σε δουν,

Και την άλλη ούτε δύο βήματα.

Και κάπως έτσι καταλήγω στο ότι,

Κανείς δεν θα προσπαθήσει να φροντίσει τα συναισθήματα μας,

Είμαστε καταδικασμένοι να τα φροντίσουμε εμείς.

Να επιλέγουμε αν θα πληγωθουμε η όχι,

Να έχουμε διάκριση σε ποιον θα τα επενδύσουμε.

Ο άνθρωπος που σήμερα ξέρει τα πάντα για εσένα,

Αύριο μπορεί να είναι ένας ακόμη άγνωστος,

είναι μια ανθρώπινη καρδιά

φορτωμένη όλο τον κόσμο.

Πάνε μήνες που φύγαμε για άλλες Ιθάκες κι εγώ ακόμη ταξιδεύω στα πελάγη

Δεν μου λείπουν οι στιγμές μας πια ούτε μας νοσταλγώ αγάπη μου, η θάλασσα με ηρεμεί

Κι όταν με τρομάζουν τα κύματα κρύβομαι στο κατάρτι

Μόνο όταν έρχονται οι φλύαροι μνηστήρες νιώθω έντονα την απουσία σου

Εκείνη τη στιγμή μονάχα εμφανίζεσαι για να μου υπενθυμίσεις πως δεν θα ερωτευτώ ξανά

Κι έπειτα χάνεσαι και πάλι στις θάλασσες για να βρεις την Καλυψώ σου

Είμαστε εμείς και κάτι σκέψεις που πετάνε πληγές

Οι μαλακίες μου οι φρίκες και οι τύψεις πολλές

Πάω να προδώσω αυτό που νιώθω για εσένα στα κρυφά,με την ελπίδα να σε εκδικηθώ -χωρις να το μάθεις.

Και είναι αστείο αν σκεφτείς,πως τελικά εμένα προδίδω στο τέλος.

Γιατί εγώ έμεινα και πάλεψα και πόνεσα τόσο καιρό.

Και όσες πληγές προσπάθησα να σου ανοίξω,

Γίναν τραύματα δικα μου.

Αδύνατο να πονέσει κάποιος που δεν αγαπά.

Μόνο εκείνος που αγαπά σηκώνει την άγκυρα με τον πόνο,

Και στην δική μας περίπτωση αγαπητέ μου.