[ι]

Η αγκαλιά σου ήλιος του Μάρτη - μου καίει το δέρμα, για να θυμίσει πως υπάρχω. Η παρουσία σου - ένα δροσερό ρεύμα, να σαλεύει μέσα μου ίσα να με ανατριχιάσει. Στα μάτια σου καθρεφτίζονται κλωνάρια που ανθίζουν χρυσοκέντητα· κι εγώ, πιασμένη απ’ την άκρη του νήματος, ταξιδεύω σε μέρη ηλιόφωτα και ανεξερεύνητα. Στα βράχια άπλωσες την αγάπη σου διάχυτη, στις αμμοθίνες φύλαξες μικρούς θησαυρούς για ό,τι θα ’ρθει στη ζωή μου. Στις βουνοκορφές έβαλες το πάθος να καμαρώνει και να ακτινοβολεί. Απλόχερα μοίρασες τον πλούτο της ψυχής σου - κι εγώ τον κράτησα, όχι σαν ανάμνηση, μα σαν αναπνοή. Μέσα μου θα υπάρχει, σαν ολόγιομο φεγγάρι που δεν σβήνει· μα μόνο να θυμίζει πως η ύπαρξή σου μου ανθίζει την καρδιά. [ι]

Έξω απ’ το σπίτι σου το νερό κυλάει, σκύβω να γευτώ την απεραντοσύνη. Φύκια, πλοκάμια του έρωτα, στροβιλίζονται μεταξύ τους, στέλνουν συχνότητες. ☽ Ανάμεσα σε ξερόχορτα ξάπλωσα διψασμένη. Κοτσύφια τιτιβίζουν στ’ αυτιά μου - εσύ τα ’στειλες να μου μαρτυρήσουν τον παράδεισο. Η βροχή πλημμύρισε την κούπα με το τσάι μου, δροσίζοντας όλο μου το πρόσωπο. Έχει η ζωή μου τέτοια ένταση; Γεύτηκα αλμύρα και χώμα. Βρεγμένη, μα ελαφρύτερη - σταγόνα που κυλά σε φυλλώδες δέντρο. [ι]

Δρόμος αβέβαιος, χωρίς σαφή προορισμό. Συνάντηση με όνειρα εαυτού. Στο «υπόσχομαι» - δεν θα σου στερήσω τίποτα. Ζωή χωρίς ερωτηματικά, κι ας βαδίζω με τις τύψεις αγκαλιά. Γέλια μικρών παιδιών που κυλούν ανέμελα στον δρόμο - αυτό θα σου χαρίσω. Να γευτείς κάθε δάκρυ του ουρανού, κάθε ηλιόφωτη αχτίδα. Κι ας υπάρχω σαν σελήνη ανάμεσα σε σύννεφα. Κι ας σβήσω σαν θάλασσα που τη φωτίζεις. [ι]

Μου είπες: «Είναι σαν να κρατάω το πιο όμορφο λουλούδι και να περιμένω να ανθίσει». Κι όμως, κάθε φορά που φούσκωνε ένα μπουμπούκι στα κλωνάρια μου, άρπαζες το ψαλίδι. Έκοβες. Ό,τι τολμούσε να ξεμυτίσει. Μετά έριξες το φταίξιμο στο νερό: «Πολύ του ’δωσα», είπες. Και του ’κοψες και τη δίψα. Ούτε μια σταγόνα. Ο χρόνος πέρασε. Με είδες μαραμένο. Θύμωσες. Που τόλμησα να μαραθώ. Με ξερίζωσες. Με σκόρπισες. Σ’ ένα χωράφι πιο πέρα. Μα δεν ήξερες. Πως εκεί, στο χώμα, ξαναβλασταίνουν όλα. Κι οι ρίζες - δεν είναι πια ρίζες. Είναι οπλισμός. [ι]

Ατελείωτες συζητήσεις. Γυμνά πέλματα. Και κάτι βράδια αναπάντεχα. Το άγγιγμά σου - θύμηση που δεν μπορώ να πιάσω. Στον κήπο, εκεί, σκάψαμε μια τρύπα. Θάψαμε όλο το σύμπαν. Λέξεις που χαράζουν γραμμές. Ρίζες που αντέχουν στον χρόνο. Άσε τα σώματά μας να μιλήσουν για εμάς. Μυρίζει βασιλικό η αγάπη σου. «Άφησέ με να δω τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια σου». Τότε θα ξέρω ότι άξιζε που έζησα μόνο για να με δεις εσύ. [ι]

Πέτρες, σαν μικροί χάρτες, μάζεψαν την αγάπη μου για σένα και την σφράγισαν. Κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι, με περιλούζεις με το φως σου, πάνω στους γυμνούς μου ώμους. Μοίρασμα σκέψεων και χαμόγελο στα κρυφά. Ένα φιλί, σαν φυλαχτό, παίρνει μορφή και μου δεσμεύει τα χείλη για να μην το ξεστομίσω. Κύματα που πάνε και έρχονται ξεβράζουν τα απαγορευμένα μου όνειρα κι εγώ τρέχω να τα μαζέψω. Χώνω τα δάχτυλά μου μέσα στην άμμο και γυρνάω την κλεψύδρα για να σε συναντήσω. Λίγος ο χρόνος - μα προλαβαίνουμε. [ι]

Είναι κάτι άνθρωποι που δεν περιμένουν για να μπουν στη ζωή σου. Δεν χρειάζεται. Κοιτάνε βαθιά και ξέρουν. Χωρίς πολλά. Είναι κάτι άνθρωποι που δεν είδαν ποτέ τη βιτρίνα σου, μα μπήκαν απ’ την πίσω πόρτα και φύλαξαν το υπόγειο. Που κουβαλάνε το κομμάτι που σου έλειπε απ’ τα δέκα σου, χωρίς να το ξέρουν καν. Που σ’ αγκαλιάζουν τόσο σφιχτά για να μη χαθείς απ’ τις ρωγμές σου. [ι]

«Δεν έχω το κουράγιο να σε κοιτάξω στα μάτια». Αλλα κάποτε με κοίταζες και μού 'λεγες ψέματα, με το ίδιο στόμα που έφτυνε «σ’ αγαπάω». Με το ίδιο βλέμμα που μ’ έκανε να νιώθω ότι έχω πατρίδα. Και μετά μου τραβούσες το χαλί σαν να σου 'φταιγα εγώ που δεν ήξερα να πετάω. «Δεν έχουν ουσία τα λόγια μου». Αλήθεια; Με αυτά με έσπρωχνες στον τοίχο, με αυτά μου έκλεινες το στόμα και μου άνοιγες πληγές. Με αυτά εγώ μίκραινα μέρα με την μέρα μέχρι που δεν υπήρχα. «Συγγνώμη για το πώς σε έκανα να νιώσεις». Ναι, συγγνώμη. Που σε πίστεψα. Που μπήκα βαθιά, ενώ εσύ ήσουν ρηχός. Που νόμιζα πως ήσουν φως και δεν είδες ποτέ τι πάλευε να μείνει μέσα μου. Που με ξεγύμνωσες, που μου έκανες το κεφάλι χαρτοπολτό και μου φύτεψες φταίξιμο. «Ελπίζω να με συγχωρέσεις». Κι εγώ ελπίζω να σε ξεράσω, να μη σε κουβαλάω πια στις φλέβες μου. Να μην ξυπνάω με τις λέξεις σου καρφωμένες στον αυχένα, να μη με καίει άλλο η φωνή σου στα αυτιά μου, όταν λέει «θα σε σκοτώσω». Να με κοιτάς, μα χωρίς να με βλέπεις. «Δεν ήθελα ποτέ να σε πληγώσω». Κι όμως κάθε σου φράση ήταν λεπίδα. Κάθε σου σιωπή. Κάθε βλέμμα που έφευγε αλλού. Κι ακόμα πιο πολύ με σκότωσε που ό,τι σου εμπιστεύτηκα το φύλαξες για να το πετάξεις πάνω μου σαν πέτρα. Και τώρα έρχεσαι με ένα «συγγνώμη». Δεν είναι συγγνώμη. Είναι μάσκα. Νάρκισσος που τρέμει μη σπάσει το είδωλό του στον καθρέφτη. Δεν πονάς. Φοβάσαι. Μη δε σε αγαπάω πια. Δεν είσαι μετανιωμένος. Είσαι έτοιμος για την επόμενη σκηνή. Αλλά εγώ δεν είμαι πια θεατής. [ι]

Παπούτσια κρεμασμένα σε καλώδια της ΔΕΗ, ηλεκτρισμός στο στομάχι. Κλειστά μαγαζιά και κάτι άνθρωποι με χαμόγελα ξεκούμπωτα. Ο αέρας μυρίζει συλλογικότητα. Λέξεις χωρίς ήχο. Σώματα λυμένα απ’ το αύριο. Χορεύουν στο "τώρα", σαν να μην έχει μετά. Βιώματα. Δυναμικές σχέσεων. Παιδικά τραύματα ριζωμένα ως το κόκαλο. Τράκα ένα τσιγάρο. Μη μ’ αγγίζεις - δεν ξέρω αν είμαι ακόμα εδώ. Πώς θα αγαπήσεις άλλον αν δεν έχεις κάνει ποτέ έρωτα με την ερημιά σου; Υποκρισία ή αυθεντικότητα. Γέμισμα ή κενό. Διαλέγεις και καίγεσαι. [ι]

Ξύπνησες πάλι με το βαρίδι στο λαιμό. Άντε, πάμε πάλι και σήμερα. Φάε και τίποτα, μήπως τη βγάλουμε τη μέρα. Ψάχνεις δουλειά. Ζεις με δανεικά. «Άντε, θα κάνεις τίποτα στη ζωή σου;» Μη ξεχνάς όμως να ονειρεύεσαι, ε. Ανοίγεις την οθόνη. Αύξηση μισθού - άδειο πορτοφόλι. Γυναικοκτονίες. Νεκρά παιδιά. Απόπειρες βιασμού. Συγκάλυψη εγκλήματος. Μη ξεχνάς όμως να ονειρεύεσαι, ε. [ι]