Coffee Please!

Maybe we were never meant to last. We were meant to meet just long enough to ruin every version of love that would come after. I keep thinking about that — how something so alive, could still fall apart like it was nothing. Maybe that’s what this life does to us. It gives, only to take away when we finally start to believe.

I still remember the way you looked at me, like the world finally made sense. And now, I walk through days that don’t feel real anymore. I laugh sometimes, I talk to people, I even pretend I’ve moved on. But every silence, every little pause between one breath and the next, I feel it — the absence of you. You are like a missing heartbeat that never comes back.

I used to think love meant holding on, but now I know it also means learning to live without. And God, this learning is cruel because no one teaches me how to live with memories, no one tells me how to stop missing someone who doesn’t come back.

People tell me everything happens for a reason. I want to ask them what reason could possibly justify loving someone with everything you have and losing them anyway. What reason could make sense of waking up every day and realizing the person you dreamed your whole life with now feels like a story you made up.

So I tell myself what everyone does when love doesn’t fit into this life — maybe in another one. Maybe somewhere the timing isn’t wrong, the universe doesn’t play cruel jokes. Maybe there’s a version of us where I don’t mess it up, where you don’t walk away, where we stay.

In that life, I imagine waking up beside you without the weight of goodbye pressing against my chest. I imagine laughter without fear, love without end dates. I imagine your hand still reaching for mine in crowded rooms. I imagine growing old with you, not just growing apart.

But this life… this one only gave me the beginning. It let me taste forever and then ripped it away. And I’m left here, trying to breathe through the pain, trying to forgive the sky for never being kind to us.

Sometimes I close my eyes and say your name like a prayer that no longer works. Sometimes I still dream of you, and in that dream, you smile like you used to, and everything feels okay again. But morning always comes — and with it, the truth. The truth that we loved each other in a life that wasn’t ready for us.

Sumusulat ako dahil kailangan kong gawin ito, hindi para magtanong kung paano ka, o para maghintay ng sagot. Sumusulat ako para sa sarili ko, para tuluyan nang isara ang pinto na matagal ko nang binabantayan, umaasa na babalik ka.

Matagal-tagal na rin akong namuhay sa 'paano kung' at 'baka sakali'. Matagal-tagal na rin akong kumakapit sa anino ng ikaw at ako noong mga panahong mahal mo pa ako. Alam kong masakit ang mawalan, pero mas masakit pala ang umaasa sa taong matagal nang wala na ang pag-ibig sa iyo. Araw-araw, inaasahan kong babalik ang dating ikaw, ang dating tayo, kahit pa ang bawat kilos mo, bawat salita mo, at lalo na ang katahimikan mo ay nagsasabing hindi na talaga.

Napakalinaw ng katotohanan: Hindi mo na ako mahal.

Hindi ko alam kung bakit napakatagal bago ko ito lubos na matanggap. Siguro dahil ang pag-ibig ko sa iyo ay napakalalim, kaya't mas pinili ng puso ko ang magbulag-bulagan. Ngunit ngayon, kailangan ko nang maging tapat sa sarili ko. Hindi ko na hahayaang ang pag-asa sa iyo ang maging kulungan ko.

Oras na para bitiwan ka. Oras na para hayaan ang sarili kong maghilom. Oras na para ibalik ang pagmamahal na ibinigay ko sa iyo sa sarili ko. Alam kong hindi magiging madali, pero kailangan kong umalis sa lugar kung saan ako lang ang nagmamahal.

Hindi mo kailangang mag-alala pa o makonsensya. Tanggap ko na. Hinihiling ko lang na sa pag-alis ko, hayaan mo akong umalis nang tuluyan.

Salamat sa lahat ng aral, kahit masakit. Paalam sa pag-asa.

Lubos na Gumagalang,

Sabi nila, ang mundo ay umiikot. Kaya siguro, lahat ng bagay ay may simula at may katapusan, pero hindi ibig sabihin ay hindi na babalik.

Kagaya nating dalawa. Umikot ang buhay natin, nagtagpo, nagkasama, at sa isang iglap, tila naghiwalay ng landas. Para tayong dalawang tao na sakay sa magkaibang ferris wheel. Parehong umaakyat, parehong bumababa, pero hindi na nagkasabay sa rurok.

Pero ang pag-ikot ay hindi paghinto. Patuloy ang paggalaw. At habang umiikot ako sa sarili kong mundo, hindi ko maiwasang itanong: Kailan kaya muling magtatagpo ang ikot ng kapalaran natin? Kailan kaya tayo muling ipaglalapit ng tadhana, kahit pa sa isang mabilis na sulyap lang?

Nakakapagod din pala ang pag-ikot sa iisang problema, o sa iisang alaala. Gusto ko nang umalis sa puntong iyon, maghanap ng bagong direksyon. Pero sadyang mapaglaro ang mundo. Sa tuwing sinusubukan kong lumayo, pakiramdam ko, lalo lang akong hinihila pabalik sa lugar kung saan tayo unang nagkakilala. Para akong bituin na umiikot sa isang kalawakan, at ikaw ang sentro ng aking orbit.

Sana, sa susunod na ikot ng buhay ko, hindi na ako maligaw. At sana, kung magkikita tayong muli, ang ikot ng ating istorya ay hindi na muling magtatapos sa paghihiwalay, kundi sa walang-hanggang pagsasama.