#whogoat

Minsan, ang mga salita ay tila musika sa ating tainga, pero sa likod ng bawat binitiwang pangungusap ay mayroong nakatagong katotohanan na mas masakit pa sa sugat. Dumating ka na ba sa punto na kailangan mong tanungin ang sarili mo: "Mahalaga ba ako sa kanya, o mahal niya talaga ako?"

Ang "Mahalaga ka" ay parang isang tool. Ikaw ang go-to person sa oras ng pangangailangan. Ikaw ang comfort zone kapag nalulungkot sila. Ikaw ang maaasahan kapag may problema. Sa madaling salita, ang pagiging "mahalaga" ay kadalasang nakadepende sa iyong gamit, papel, o serbisyo sa buhay nila. Ikaw ay isang convenience. Ikaw ay isang security blanket. Sa masakit na realidad, kapag hindi ka na nila kailangan, o kapag may nakita na silang mas madaling paraan, ang pagiging "mahalaga" mo ay unti-unting kumukupas. Masakit tanggapin, pero maaari kang maging mahalaga ngayon, at bukas ay wala na.

Ngunit ang "Mahal ka" ay isang bagay na walang kondisyon. Ang tunay na pagmamahal ay hindi nakadepende sa kung ano ang kaya mong ibigay o gawin. Mahal ka niya kahit wala kang maialay. Mahal ka niya kahit nakasimangot ka. Mahal ka niya dahil ikaw ang ikaw. Sa tunay na pagmamahal, wala kang kapalit. Hindi ka puwedeng palitan ng mas "magaling," mas "madali," o mas "convenient" na tao. Ang pag-ibig ay isang desisyon at pangako na mananatili, anuman ang mangyari.

Ang masakit na parte? Madalas, ipinararamdam sa atin na "Mahal ka" dahil lang sa "Mahalaga ka." Akala mo, ang pagiging taga-sagip sa bawat problema nila ay pagmamahal na, pero ang totoo, ang iyong pagiging mahalaga lang ang nagpapanatili sa kanila.

Kung hindi ka na mahalaga sa kanila, pero nagtataka ka kung bakit masakit pa rin? Ibig sabihin, ikaw ang nagbigay ng tunay na pagmamahal sa isang relasyong tanging pagpapahalaga lang ang ibinigay sa iyo. Ang pag-ibig mo ay buo, habang ang sa kanila ay naghihintay lang ng kapalit.

Kaya, bago mo ibigay ang lahat, tanungin mo muna ang sarili mo: "Minamahal ba ako bilang tao, o pinapahalagahan lang ako dahil sa aking silbi?" Dahil sa dulo ng lahat, mas masakit ang katotohanan na naging isang magandang kabanata ka lang sa buhay nila, kaysa sa maging ang mismong aklat ng kanilang pag-ibig.

Presentation: 4/5

Price:$$$

Taste: 1/5

I wrote this kasi I want to let “us” go. kasi una pa lang hanggang huli wala naman talagang “us”.

ang sarap lang kasi sa feeling nung

“baka pwede”,

“baka tayo pala talaga”

“baka tayo ang itinadhana”

puro “baka”.

ang ばか na natin bes. haha

umpisa pa lang di naman na talaga tayo pwede.

yung umpisa na sana hindi na lang nasimulan kasi ang lungkot bitawan,

yung umpisa na sana hindi pinahintulutan ng panahon, para wala na lang kirot.

ganun siguro talaga, pinagtagpo tayo, pero hindi itinadhana.

ituon na lang natin ang mga sarili natin sa kanila huwag na sa ideya ng “tayo”.

mahalin natin sila.

salamat sa mga ngiti, tawanan at kwento. Naging masaya talaga ko.

kung mabasa mo man ito at pakiramdam mo na kilala mo ko, magpanggap ka na lang na wala kang nabasa. tulad ng lagi nating ginagawa. hanggang sa dulo, taguan lang tayo.

taguan tayo ng mga nararamdaman natin.

sabi nga nila;

“some things are better left unsaid” and isa to sa mga bagay na hindi na dapat pang ipaalam. itago na lang natin to hanggang dulo. :)

hindi ko man masabi to sayo ng personal,