#saloobin

Sumusulat ako dahil kailangan kong gawin ito, hindi para magtanong kung paano ka, o para maghintay ng sagot. Sumusulat ako para sa sarili ko, para tuluyan nang isara ang pinto na matagal ko nang binabantayan, umaasa na babalik ka.

Matagal-tagal na rin akong namuhay sa 'paano kung' at 'baka sakali'. Matagal-tagal na rin akong kumakapit sa anino ng ikaw at ako noong mga panahong mahal mo pa ako. Alam kong masakit ang mawalan, pero mas masakit pala ang umaasa sa taong matagal nang wala na ang pag-ibig sa iyo. Araw-araw, inaasahan kong babalik ang dating ikaw, ang dating tayo, kahit pa ang bawat kilos mo, bawat salita mo, at lalo na ang katahimikan mo ay nagsasabing hindi na talaga.

Napakalinaw ng katotohanan: Hindi mo na ako mahal.

Hindi ko alam kung bakit napakatagal bago ko ito lubos na matanggap. Siguro dahil ang pag-ibig ko sa iyo ay napakalalim, kaya't mas pinili ng puso ko ang magbulag-bulagan. Ngunit ngayon, kailangan ko nang maging tapat sa sarili ko. Hindi ko na hahayaang ang pag-asa sa iyo ang maging kulungan ko.

Oras na para bitiwan ka. Oras na para hayaan ang sarili kong maghilom. Oras na para ibalik ang pagmamahal na ibinigay ko sa iyo sa sarili ko. Alam kong hindi magiging madali, pero kailangan kong umalis sa lugar kung saan ako lang ang nagmamahal.

Hindi mo kailangang mag-alala pa o makonsensya. Tanggap ko na. Hinihiling ko lang na sa pag-alis ko, hayaan mo akong umalis nang tuluyan.

Salamat sa lahat ng aral, kahit masakit. Paalam sa pag-asa.

Lubos na Gumagalang,

Sabi nila, ang mundo ay umiikot. Kaya siguro, lahat ng bagay ay may simula at may katapusan, pero hindi ibig sabihin ay hindi na babalik.

Kagaya nating dalawa. Umikot ang buhay natin, nagtagpo, nagkasama, at sa isang iglap, tila naghiwalay ng landas. Para tayong dalawang tao na sakay sa magkaibang ferris wheel. Parehong umaakyat, parehong bumababa, pero hindi na nagkasabay sa rurok.

Pero ang pag-ikot ay hindi paghinto. Patuloy ang paggalaw. At habang umiikot ako sa sarili kong mundo, hindi ko maiwasang itanong: Kailan kaya muling magtatagpo ang ikot ng kapalaran natin? Kailan kaya tayo muling ipaglalapit ng tadhana, kahit pa sa isang mabilis na sulyap lang?

Nakakapagod din pala ang pag-ikot sa iisang problema, o sa iisang alaala. Gusto ko nang umalis sa puntong iyon, maghanap ng bagong direksyon. Pero sadyang mapaglaro ang mundo. Sa tuwing sinusubukan kong lumayo, pakiramdam ko, lalo lang akong hinihila pabalik sa lugar kung saan tayo unang nagkakilala. Para akong bituin na umiikot sa isang kalawakan, at ikaw ang sentro ng aking orbit.

Sana, sa susunod na ikot ng buhay ko, hindi na ako maligaw. At sana, kung magkikita tayong muli, ang ikot ng ating istorya ay hindi na muling magtatapos sa paghihiwalay, kundi sa walang-hanggang pagsasama.

(image:

Paguilty mode ka🤨 nagsabi lang minasama mo agad. Hindi na kind? hind na naka support? Hindi na nakatulong? May pa guilt trigger oa? Hala napano ka? Constructive criticism un- hindi kami perfect hindi kami do good to all masama kami. Pero mas masama at hindi maganda if behind your back kami nagsabi, if react ,comment ng good galore pero there's something wrong pala. Konting criticism lang nadistract na ang "mental health mo" pano pag naging sikat ka na dumami na viewers mo tapos bashers hala ka ano gagawin mo?

Reality check eag mong isum up ang buhay dahil lang may isang hindi magandang nasabi sayo na natamaan ang ego mo, o hindi oavor sayo. Do good do better inprove yourself o wa kiber hindi ung lahat ng post mo GUILT TRIGGER. HINDI MO OA TALAGA DINIRETSO NA KAMI UN DIBA

Hindi ko din alam na lahat pala ng bigay mo at tulong may kapalit na dapat hindi na magsabi ng nakita naming negative about sayo un ba ang KINDNESS na gusto mo.

Oo nga nakakatrigger ng stress lalo na kung paano ka magreact.

Sinabi ko dahil akala ko sasabihin mo ndi kaya ako pabebe at tatawanan mo lang ang cute at sweet kayo ng boses ko un ang alam ko na isasagot mo dahil fanun ka magisip ndi ung pagiisipan mo ng masama ang sinavi namin

Sorry pero si martyna ba nung sinabihan kang pabebe at ang arte mo M ganyan ka bang magreact.

If naoffend ka namin HINDI UN ANG GUSTO NAMIN . WE DONT MEAN ANY HARM. PERO GANYAN KALAKI ANG EFFECT AT ANG REACTION MO

Nung sinabihan ako ng pabebe ng kapit bahay ko nagreact ako ng malaki kasi savi niya pabebe daw akonsa sakit ko oa ako un ung sinabi niya kaya ganun ang reaction ko.

Now kung ungvreaction mo sa sinabi naming oabebe ung boses monat mas maganda speaking voice mo na ikinagalit mo. Sorry kasi un ang dinig namin sa audio.

Anywaiz wala kaming masamang intention sa sinabi namin.

Enjoy what you do, wag kang magpapafuikty trip sa sinasabi mo na hihinto ka sa ginagawa mo na kahit walang monetization shevarlo at mas stranger oa ang support sayo really?

Tell me you're a Filipino without telling me you're a Filipino:

Your pambansang ulam:

Hindi ka matatawag na isang Pinoy kapag hindi ka pamilayr sa sikat na sikat na lutuing adobo. Isa itong pinagyamang identidad ng ating bayan.

Bakit? Sapagkat marahil nagmula nga ito sa bansang Spain, ang ating mga ninuno'y tinimplahan ito ng kakaibang panlasa—panlasang pinoy. Ang pinakapagkakaiba nga ng ating adobo sa kanila ay ang kasangkapan na ginagamit. Sa Pilipinas kasi, mas nakasentro sa kasangkapang toyo, suka, bawang, laurel, at higit sa lahat, may bersyon tayo ng adobo na gumagamit ng manok o baboy.

Isa lamang ang ulam na adobo sa mga pagkakakilanlan na nagpapakita kung paano ang mga Pilipino ay mahusay sa pag-aangkop sa mga impluwensyang kultura ng bansang mananakop. Dahil dito, nakalikha ang ating mga ninuno ng isang natatanging lutuin na sumasalamin sa ating identidad. Kung kaya, ang adobo ay higit pa sa isang ulam; ito ay isang simbolo ng pagiging Pilipino natin. Parte ng pagiging Pilipino na ito ang klarong bahagi ng baboy sa ating makulay at malinamnam na kultura.

Sa madaling sabi, ang adobo ay isang halimbawa kung paano ang baboy, sangkap na marahil palagian nating ginagamit sa pang-araw-araw, ay naging isang mahalagang bahagi ng ating kultura at pagkapilipino. Nagpapakita ito kung gaano kamalikhain ang mga Pilipino, na kayang makagawa ng isang bagay na bago at natatangi mula sa isang impluwensyang dayuhan, at kung paano ang pagkain ay maaaring maging isang malakas na koneksyon sa ating nakaraan at sa ating mga sarili bilang mga Pilipino.

Nang nabasa ko ang artikulong ito, talagang naengganyo ako. Bukod sa pamagat, talagang nakakahatak ang paksa nito. Hindi ko akalain na ang mga baboy ay mayroong napakahalagang papel sa kultura nating mga Pilipino.

Napakaganda ng paglalahad ng mga mananaliksik kung paano nagkakaugnay ang mga tao at mga baboy sa Pilipinas sa loob ng mahabang panahon. Mula sa mga sinaunang panahon hanggang sa kasalukuyan, malaki na ang papel na ginagampanan ng mga baboy sa ating buhay, hindi lamang bilang pagkain, kundi bilang bahagi na rin ng ating mga tradisyon at paniniwala.

Dahil dito, napagtanto ko na tunay na mahalaga ang pag-aaral tungkol sa mga ritwal at paniniwala na may kinalaman sa mga baboy dahil nagbibigay ito ng malalim na pag-unawa sa ating kultura at kasaysayan. Dati, maituturing ko itong isang nakakatakot na pangayayari dulot na rin ng mga napapanood na nakakatakot na pelikulang nag-uugnay sa ritwal na ginagawa sa mga baboy. Hinding-hindi ko malilimutan ang isang pelikula mula sa bansang Japan na aking napanood noong ako'y nasa ika-pitong baitang. Mayroong eksenang pinakasal ang bidang baabe sa isang tao na may ulo ng baboy, at sinasamba ito ng mga bisita. Para sa akin, isang "weird" na kaganapan ito.

Ngunit, habang nadadagdagan ang aking pag-unawa sa iba't ibang paniniwala at kultura na mayroon ang iba't ibang bansa, mas nagiging bukas na ako sa usaping ito at mas lumalalim ang aking kuryosidad patungkol sa mga ito.