♥

Nad ogrodami rezydencji Fosterów zebrała się poranna mgła, rozpraszająca blade światło świtu przebijające się przez wiekowy las, porastający wschodnią stronę terenów należących do rodziny Minister Magii Francji. Diane zastała jej córkę na tarasie, wpatrzoną z czcią w to zjawisko. Amelia była boso, w starej koszulce Charlusa i, co było niezwykłe, nie paliła. Dzień wcześniej przyjechała tylko po to, aby zebrać najważniejsze rzeczy, zanim nie wróci jej matka i wyjechać do Petersburga. Wyciągnęła z piwnicy na tę okazję trzy butelki wina za które Davies mogłaby opłacić najbliższy rok studiów. Zawsze zastanawiało ją dlaczego Amelia nie korzysta z tego, co dawała jej pozycja jej matki, a im bardziej ją poznawała, tym bardziej docierało do niej jak bardzo ta wątpliwość byłaby płytka. Miały obok siebie łóżko przez siedem lat i nigdy nie widziała, aby Amelia obnosiła się ze swoim pochodzeniem. Davies rozcierała w palcach materiał jedwabnej piżamy, którą pożyczyła od przyjaciółki i naszła ją zgoła inna refleksja: Amelia nienawidziła luksusu. Paliła tanie papierosy, drogi alkohol rozdawała chętnie znajomym, a jej ulubionymi ubraniami były znoszone spodnie i jeszcze bardziej wiekowe koszulki. Nie zatarło to nigdy w oczach Diane jej klasy, charyzmy i poczucia wyższości, jakie wokół siebie roztaczała. Nawet teraz, bez makijażu, profil Amelii był iście dumny i arystokratyczny, kontrastujący z jej nierzadko bezpośrednim i sarkastycznym poczuciem humoru, który przynajmniej dzień wcześniej wykorzystywała w pełni. - Od kiedy lubisz wcześnie wstawać? - zapytała cicho Foster, obracając się nieco w jej stronę. Dopiero teraz dostrzegła porcelanową filiżankę z herbatą w jej szczupłych palcach. Amelia uwielbiała pozornie przypadkiem upuszczać takie rzeczy z najbardziej obojętnym wyrazem twarzy, jaki Davies kiedykolwiek widziała. - Od kiedy nocuję w domu, w którym dorastałaś. Jest dosyć upiorny, gdy stoi pusty - odpowiedziała Diane, rozglądając się za papierosami, których nigdzie nie dostrzegła. Foster wykrzywiła bardzo nieprzyjemnie usta. - On jest zawsze upiorny, niezależnie od ilości osób. - Usiadła na kamiennej ławce, patrząc na nią przeszywająco. Jej jasne oczy w mdłym świetle poranka były podkrążone, a spojrzenie bardziej intensywne, niż zwykle. - Diane, musisz powiedzieć Lucasowi, że urodzisz mu dziecko. Minęły dwa miesiące, zacznie coś zauważać niedługo, a moim zdaniem już zaczął. - Co byś zrobiła, gdybyś była na moim miejscu? - rzuciła Davies zamiast odpowiedzi nieco zbyt ostro, przez co zabrzmiało to jak wyrzut, ale Foster zachowywała się jakby tego nie zauważyła. - Nie jesteś mną - powiedziała spokojnie, opierając łokcie o uda, nadal trzymając filiżankę obiema dłońmi. Wydawała się zdystansowana i obca. - Nie wiem skąd wszyscy zawsze wyciągają to pytanie lub stwierdzenie. To tak, jakbyś zapytała Charlusa co by zrobił na miejscu Nathana. Nie byłabym w takiej sytuacji, to przede wszystkim. Diane czuła jak cierpnie jej skóra w odpowiedzi na bezuczuciowość przyjaciółki, do której powinna po latach już się przyzwyczaić, ale z drugiej strony nie spodziewała się niczego innego jak bezpośredniej szczerości. Objęła się ramionami, czując jak jedwab zaczyna robić się nieprzyjemnie zimny pod wpływem temperatury poranka. W tym wszystkim brakowało jej uśmiechu, na który Foster czasami potrafiła się zdobyć, tak jak wczoraj, paląc lampiony, poustawiane na tarasie, do których zlatywały się niemalże od razu ćmy, latające wokół Amelii i źródła światła chaotycznie i nieskoordynowanie. Dokładnie tak, jak zwykle zachowywali się przy niej ludzie. Davies potrzebowała przyjaciółki i jej wsparcia i nie wiedziała czy umie je uzyskać, bo nie wiedziała jak. Foster najwyraźniej zauważyła jej zakłopotanie, bo odstawiła obok siebie pustą filiżankę, przyjmując nieco mniej zamkniętą postawę. - Diane, to twoje życie, ja ci mogę w nim jedynie pomóc, nie rozwiązywać je za ciebie, a wydaje mi się, że oczekujesz, że nagle będę w stanie w jakiś niezwykle błyskotliwy sposób zrobić wszystko za ciebie. Chcesz wiedzieć, co bym zrobiła? Powiedziałabym mu. Kocha cię, ty jego też. Nikt nie obiecywał ci, że zawsze będzie prosto, ale masz jego, aby dzielił odpowiedzialność, jaka na was spadła. Należy mu się chociaż szczerość z twojej strony - oświadczyła Foster stanowczym tonem, chociaż Davies słyszała jak z każdym słowem upór Amelii ustępuje miejsca zrozumieniu i łagodności. Poczuła jak wilgotnieją jej momentalnie oczy i odwróciła wzrok od przyjaciółki i wchodzącego słońca. Nie miała problemu z ekspresją swoich uczuć i emocji, ale obecność opanowanej i zawsze do przesady szczerej Francuzki była paraliżująca i oczyszczająca jednocześnie. Ona jedna nie miała poklepywać jej po ramieniu i powtarzać bez przekonania, że wszystko się ułoży, jak kilka dni wcześniej zrobili to Charlus, Nathan i jej siostra bliźniaczka, Margaret. Obecność Foster zwykle była bardziej bolesna, niż pomocna i Davies nie wiedziała czy jest w stanie ją znieść, nawet jeśli to jej teraz potrzebowała. - Wiem - stwierdziła krótko, czując jak z emocji zaciska się jej gardło, tłumiąc łzy. - Nie jestem na to gotowa, Amelio. Zostawiła ją na tarasie, czując jak jej wzrok niemalże wypala jej skórę, gdy wśliznęła się do biblioteki. Dopiero tutaj odetchnęła głębiej. Spojrzała w górę, gdzie obok portretu Elodie wisiał obraz przedstawiający jej córkę. Amelia Anat Aurora Foster patrzyła prosto przed siebie bez cienia emocji kalającej jej ostre rysy i uświadomiła sobie, że dziewczyna, która siedziała teraz na zewnątrz, obserwując powolną przemianę nocy w dzień, miała wypisane na twarzy więcej współczucia i zrozumienia, niż można by pozornie sądzić.

James znalazł Amelię na Mapie Huncwotów. Wiedział, że miała dyżur na dolnych piętrach, bo pilnował jej terminarza, aby wiedzieć kiedy może bezkarnie przemykać się po zamku. Nie wiedział czemu nigdy nie powiedział żadnemu ze swoich współlokatorów o specjalnym traktowaniu jakie otrzymuje od nauczycielki Obrony. Wyszedł z założenia, że to nie chwalenie się nową miotłą. Przyjaźń jego ojca i Foster nie powinna stać się tematem do plotek. Amelia źle znosiła pobyt w szkole i Potter widział błysk irytacji w jej oczach za każdym razem, gdy informował ją o nowych pogłoskach, których była bohaterką. Przestał już liczyć ilość romansów jaką jej przypisano. Opierała się o murek przy krużganku, otulona aksamitnym kimonem, z rozpuszczonymi włosami. Jego matka sądziła, że ona i Charlus mieli bądź mają romans, co nie raz wytknęła mu przy okazji nocnej kłótni, której James nie powinien słyszeć. Syriusz rozpływał się nad ciałem nauczycielki na początku roku, gdy dołączyła do grona pedagogicznego, a przynajmniej dopóki przy całej klasie go nie poniżyła, gdy to usłyszała. Dla Jamesa była niedoszłą matką chrzestną, z którą czuł się jak ze starszą kuzynką, której chłopak gra w rockowej kapeli, a ona przed jego koncertami pali, pije i opowiada sprośne żarty. Rzuciła mu uważne spojrzenie, gdy do niej dołączył. Wciąż nie zmyła makijażu po całym dniu i jej ciemnoczerwone usta zdawały się sine w mętnym świetle księżyca. W szczupłych palcach obracała papierosa.
 - Nie powinniście z Blackiem właśnie przemycać do Pokoju Wspólnego alkoholu na sobotni wieczór? - zapytała cierpko, wykrzywiając lekko usta. - Wolałem z tobą porozmawiać, skoro tak samo przejmuje cię pilnowanie porządku w szkole, jak i mnie sobotnia impreza - stwierdził optymistycznie, opierając się obok niej. Nie odpowiedziała mu, co uznał za dobry znak. Czekała na to, co miał jej do powiedzenia. - Dlaczego nie lubiłaś Nathana w szkole?
 Uniosła brew, zaciągając się. Żar na końcu papierosa odbił się w jej oczach i James pożałował, że zadał to pytanie, a potem Amelia niespodziewanie zaśmiała się. 
- Skoro Charlus ci to powiedział, mógł już wyjaśnić dlaczego, nie sądzisz? - zapytała retorycznie, krzyżując dłonie w nadgarstkach. Popiół posypał się na jej jasną skórę. - Widzisz, Nathan miał problem z moim nazwiskiem i moimi pieniędzmi, a ja byłam taka dumna w tamtych czasach. Moja matka, cały świat w którym się wychowałam, dał mi przeświadczenie, że Hogwart padnie mi do stóp.
 - Przecież tak było, byłaś prefektem, grałaś w drużynie, w Klubie Ślimaka widziałem…
 Urwał gwałtownie, gdy potrząsnęła lekko głową, przesuwając ku niemu paczkę z papierosami. W świeżym, nocnym powietrzu, wyraźnie wyczuł zapach jej ciężkich, korzennych perfum, z mocnym akcentem herbaty i bergamoty, przywodzącym na myśl poranki przy Earl Grey’u, które łagodnie przeszły w woń świeżo roztartego igliwia. Zakręciło mu się w głowie, ale na oślep sięgnął po paczkę, niechcący dotykając jej lodowatej dłoni. - To wszystko prawda, James, nauczyciele traktowali mnie tak ze strachu przed matką, ale dla swoich kolegów byłam tylko kolejną bogatą dziewczynką z dobrego domu, a Nathan chciał mi to udowodnić na każdym kroku. Obydwoje potrafimy być nieco przykrzy, jeśli tego chcemy, więc to było jak reakcja łańcuchowa. Zupełnie jak ty i Evans. Ty chcesz poprawić te relacje, a tylko je pogarszasz, przez co jeszcze trudniej będzie ci je naprawić. - Odpaliła mu papierosa od różdżki, nie mając nawet zamiaru bawić się leżącymi kilka centymetrów dalej zapałkami. Jej głos brzmiał bezbarwnie, ale Potter nauczył się tego nie dostrzegać. - Ty nie jesteś przykra, Amelio. Jesteś cholernie wredna - zauważył, zaciągając się i patrząc na nią wyzywająco. Ukryła uśmiech za takim samym gestem. 
 - To chyba najmilszy komplement, jaki kiedykolwiek mi powiedziałeś, dzieciaku - odpowiedziała po chwili, odwracając od niego wzrok. Tak, jak i Łapa miał coś w sobie z psa: nagłe napady krótkiego, niemalże szczekliwego śmiechu, błysk zainteresowania w oku, tak i ona miała w sobie coś ze swojej animagicznej formy. Miał wrażenie, że przez całe życie szuka ofiary, którą złapie w szpony jak majestatyczny orzeł przedni, krążąc nad ziemią i obserwując, czekając na okazję. Postanowił brnąć dalej w temat, który podjął.
 - Pogodziliście się jednak w końcu, jeszcze w szkole? Kiwnęła powoli głową. 
- Cóż, obawiam się, że gdyby nie Charlus, to prawdopodobnie na Nathana mogłabym się jedynie natknąć w australijskim Ministerstwie Magii, a nie jest mi tam po drodze. Nie wiem czy ci kiedyś opowiadał, że jeździł do mnie na przyjęcia. Ja potrzebowałam partnera, a on darmowej okazji do zabawy. Niestety, mojej matce przestało się to podobać, po tym jak zastała go z moją… - Zacisnęła usta, rzucając mu wymowne spojrzenie. James prawie upuścił papierosa. Oczywiście wiedział, że ojciec nie był święty w czasach młodości, ale drugie dno, brzmiące w ustach Amelii tak dobitnie, było dla niego szokiem. Uniosła lekko oczy, jakby sama nie wierzyła w to, że musiała mówić tak oczywiste rzeczy. - Nieważne. Ważne było to, że dziewczyna się wymigała i zwaliła wszystko na Charlusa. Przestał wtedy jeździć ze mną, bo Elodie, moja matka, mu zabroniła. Zgłosił na kandydata Nathana i faktycznie to on ze mną pojechał.
 - Niech sam zgadnę: to nie wystarczyło, abyś padła mu w ramiona? - Czuł, że w jego głosie brzmiał źle skrywany zawód. Liczył na zupełnie inny przebieg tej historii. Przeczesała palcami włosy, nagle nieco zmieszana. James oddałby wiele, aby zapamiętać ten widok do końca życia. 
 - Wtedy zrozumiał, że nie jestem efektem tej chorej, czystokrwistej propagandy, ale jej ofiarą. Potrzebowaliśmy dużej ilości alkoholu, żeby pchnąć to dalej i dla jasności: nie popieram tego, James. Nie próbuj tego z Evans, bo przecież dlatego mnie o teraz o to pytasz.
 Chciałby skłamać. Kłamał nauczycielom lepiej, niż mówił prawdę, ale Foster nie dało się okłamać. 
 - Okej, masz mnie. Nie wiem czemu nie miałoby to pomóc. 
 Amelia westchnęła z rezygnacją, a spojrzenie, które mu rzuciła, było chłodne. Jej jasne oczy, zwykle w kolorze pomiędzy zielonym a niebieskim, teraz były lodowato szare i poczuł gęsią skórkę, chociaż chwilę temu było mu nazbyt ciepło. - Bo Lily Evans to nie ja w jej wieku, a ty nie jesteś Nathanem. Wy się nie nienawidzicie, Potter. Irytujecie się nawzajem. Wystarczy, żebyś był sobą. Tą wersją siebie, która ze mną rozmawia, która przyjęła swojego najlepszego przyjaciela, gdy uciekł z domu i ta, która opiekuje się Yvette po stracie rodziny. Nie potrzebujesz alkoholu, podstępów i głupich pomysłów, bo to nie jesteś ty. Chociaż nie chcesz tego słyszeć, to taka jest prawda - zakończyła dobitnie, akcentując każde pojedyncze słowo, jak zawsze gdy uczeń przychodził kłócić się o swoją ocenę, a ona czuła się w powinności udowodnić mu, że się myli.  - Mówisz to jako osoba, która mnie zna, czy po prostu to wiesz? - zapytał nagle cierpko i aż się wzdrygnął pod jej zimnym spojrzeniem, które było surowe i nieprzeniknione, identyczne jak na jedynym portrecie jej matki, który widział. 
- To jedno i to samo, James. Pytasz mnie, bo zawsze ufałeś moim opiniom, ale i tak zrobisz co zechcesz.
 Nie zwiększając nawet fizycznej przestrzeni między nimi dała mu do zrozumienia, że według niej rozmowa jest zakończona. Wpatrywała się w Zakazany Las zawzięcie, a jednocześnie tak niewymuszenie, jakby dopiero przyszedł, a ona po prostu go nie zauważyła. Zgasił papierosa o chropowaty murek i odwrócił się w stronę zamku. Z zamyślenia wytrącił go jej nieco rozbawiony głos, kiedy postawił stopę na pierwszym stopniu schodów.
 - Powinieneś odwiedzić schowek na miotły na szóstym piętrze i poszukać skrzyni z lnianą torbą w środku. Zostawiłam tam w czterdziestym czwartym dwie Ogniste Whiskey. Jeśli się rozmyślisz i postanowisz jednak być sobą, to zawsze możesz oddać je Blackowi.
 Wiedział, że to wybór, przed jakim stawia go całkowicie celowo. Z czystego podziwu dla jej uporu w udowadnianiu swojej racji zabrał prześmierdłą zapachem starego drewna torbę i brzęk butelek napełnił go niesmakiem na tyle silnym, że po przekroczeniu progu Pokoju Wspólnego rzucił alkohol Syriuszowi na kolana i unikając wzroku wszystkich obecnych przy ich zwyczajowym stoliku, a w szczególności Evans; po prostu pożegnał się i poszedł spać. Zieleń jej oczu niepokojąco przypominała mu trawę na boisku do Qudditcha, szmaragdowy atrament używany przez jego ojca, Moore’a i Foster we wzajemnych listach, jakby był to ich prywatny żart i odrapane, obite w brzydkie malachitowe tapety ściany we Wrzeszczącej Chacie, gdzie nauczył się czym jest prawdziwa przyjaźń.



Mówiło się, że każda para ma swoje specjalne miejsce w Hogwarcie: nieużywane klasy, magicznie powiększane schowki na miotły, wieżę zegarową. Fulvia nie rozumiała tego śmiesznego schematu, ale uprzejmie pozwalała Strapionowi prowadzić się za rękę na każde spotkanie, gdy wybierał czas i scenerię, pozwalając mu wierzyć, że owinął ją sobie wokół palca. Nie podniosła się z kamiennej ławki, kiedy pojawił się na Dziedzińcu Transmutacji, tak samo znudzony i nieciekawy jak zawsze. Usiadł koło niej, od niechcenia odgarniając jej ciemne, gęste włosy na plecy, aby móc widzieć jej profil. Nie zareagowała na jego kontakt fizyczny, czekając aż zacznie. Przez chwilę słyszała tylko jego oddech i pohukiwanie sów przelatujących nad ich głowami. - Możesz do mnie przyjechać w wakacje. Moi rodzice... Gwałtownie urwał, kiedy zaśmiała się kpiąco, całkowicie zarzucając już pozę uroczej arystokratki. Jej głos poniósł się echem po opustoszałej przestrzeni. - Zastanawiam się często w jakim świecie żyjesz, skoro sądzisz, że te kilka tygodni miałoby być powodem, dla którego spędzę z tobą jakikolwiek czas poza tym niezbędnym - zaczęła rozbawiona. Spojrzała na niego, a w jej oczach pojawiła się kokieteria i przenikliwość, jakby tylko się z nim droczyła. - Ty naprawdę nie masz pojęcia o życiu, Hainsworth. Nie o tym, do którego aspirujesz. Nie traktowałam cię poważnie. Byłeś drogą do lepiej urodzonych od ciebie. Jedyną osobą, która mogła świadomie i z premedytacją zranić Foster, a przez nią Charlusa. Nie jesteś mi już potrzebny. Kiedy uświadomiła sobie, że jest na tyle zdezorientowany, że nie ma zamiaru się odezwać, postanowiła kontynuować. Uniosła wzrok na zachmurzone nocne niebo. - Jesteś nikim, Strapionie i lepiej, żebyś wiedział to już teraz. Popełniłeś największy błąd swojego życia, gdy zostawiłeś Amelię. Dałaby ci wszystko, o co byś poprosił. Ja nie mam zamiaru dać ci niczego. - Chodziło tylko o Amelię? - upewnił się cicho, przeszywając ją wzrokiem. Lata spędzone ze Ślizgonami uczyniły ją jednak niewrażliwą na jakiekolwiek przejawy niechęci i emocjonalnego szantażu. Odwróciła się do niego, patrząc na jego zaciśnięte usta i obojętne spojrzenie, pod którym jednak kipiały emocje. Może umiał oszukać resztę zamku, ale nie ją, kiedy już poznała sposób jego myślenia, urzekająco naiwny i arogancki. - Skąd. Cały czas chodziło o Charlusa Pottera. Nie dbam o Foster: o to czy zostanie Ministrem Magii jak połowa jej rodziny, skończy z Moorem i będzie pracować jako podrzędny urzędnik czy wyjdzie za mugola i urodzi mu oślizgłych mieszańców, jak ty sam. - Uśmiechnęła się szeroko, jakby powiedziała mu komplement. Jego twarz była gładka, niemalże zastygła w wyraźnie obojętności. Dla Yaxley zaczynało to być nudne, ale przeważyła jej frustracja z powodu niepowodzenia, jakie poniosła, gdy nie udało się jej wywołać na odległość w Charlusie bólu, więc mówiła dalej, chcąc dać jej upust. - Wiesz co jest w tym wszystkim najbardziej niezwykłe? Ona, ja i wszyscy inni potomkowie szanowanych rodów możemy zrobić cokolwiek, a i tak będziemy kimś. Ty czego byś nie robił, na zawsze pozostaniesz tylko mieszańcem, próbującym wkupić się w łaski kogoś lepiej urodzonego, zawsze z daleka śmierdzący goryczą, tanimi papierosami i przerostem ambicji. I nie ma w tym nic złego. Potrzebujemy kogoś, kto będzie nam całe życie usługiwał. - Skończyłaś już wylewać swoje żale, Yaxley? - zapytał chłodno, wstając. Garbił się jak zawsze, gdy spadała jego pewność siebie. - Problem w tym, że to nie ja jestem żałosna, Hainsworth - zauważyła, nie podnosząc się. Nie miała potrzeby, bo wygrała, przynajmniej teraz. Zastanawiała się, czy gdy zostawiał Foster ona też obserwowała z rosnącą satysfakcją jak odchodził, czując że pozbyła się pasożyta, który ściągnąłby ją na dno.

Siniak ciemniał na odkrytym ramieniu Amelii z każdą minutą. Kapitan wyrzucił ją z treningu, kiedy dostała tłuczkiem w rękę, nawet kiedy upierała się, że nic jej nie jest. Pomimo jej protestów manewry ćwiczyła teraz za nią jedyna dziewczyna z rezerwowych ścigających. Duma Foster została tym dogłębnie zraniona. Lubiła czuć się niezastępowalna. Jej ciężkie, treningowe buty tarły nagromadzonym na podeszwie piachem o chropowate stopnie prowadzące z dziedzińca do zamku i ten dźwięk doprowadzał ją do szału. - Zdradziłem cię z Yaxley. Chociaż ciężko tu mówić o jakiejkolwiek zdradzie, skoro nigdy nie wyraziłaś chęci bycia ze mną. Bardzo dobrze znała głos Strapiona. Na tyle dobrze, że nie musiała się do niego nawet odwracać. Powinna w świetle ostatnich wydarzeń go zignorować, ale nie potrafiła. Zwróciła się ku niemu powoli, na próżno doszukując się na jego twarzy skruchy, której tam oczywiście nie było. Ból w ramieniu nieco przytłumiła narastająca w niej wściekłość. - Nie wiem w jakim celu mnie o tym informujesz. Oparła miotłę przed sobą, w ułamku sekundy przywołując wszystko, co wiedziała o Strapionie. Miała zamiar wykorzystać przeciwko niemu każdą słabość, z jakiej się obnażył. Jedną, najważniejszą, nosił na sobie niczym ubranie wierzchnie: mierziły go jej pieniądze, nazwisko i pozycja jaką dawały. Wynikało z tego coś, czego nigdy nie mógł się wyprzeć: czuł się zawsze od niej gorszy; nie tylko od niej - Fulvia, Zabini, Rosier, nawet Riddle tworzyli wokół siebie otoczkę śmietanki towarzyskiej, elity elit, której on nigdy nie miał dorównać. Nie uratowałaby go przyszła pozycja społeczna, pieniądze, ani wykształcenie, bo psychicznie gnił od środka i pozwalał się konsumować temu defektowi, na który nie miał wpływu, gdy tymczasem Amelia do tej pory nie zwracała nawet uwagi na tak błahy szczegół. Z dobieranego warkocza na czoło wysunął się jej drobny kosmyk, który ją łaskotał. Strapion podążał wzrokiem za ruchem jej dłoni, gdy go odgarniała, chociaż było to zapewne bezwiedne. Rozkoszował się jeszcze chwilę temu każdą emocją w jej oczach. W ostatnim czasie przytłaczały ją problemy z Nathanem i unikała obnażania się z nich przed Hainsworthem. Nie ufała mu w najmniejszym stopniu, przez co doczepił jej wiele przydomków. Słowo “emocjonalna” do nich nie należało. - Uznałem, że chcesz wiedzieć. Wydawałaś się zaangażowana.
 Pusty śmiech uwiązł w gardle Amelii, bo wydawałby się nieszczery z racji tego, że taki właśnie był i on zawsze widział wszelkie przejawy nieautentyczności w jej sposobie bycia. Zaangażowała się bardziej, niż angażowała ją przyjaźń z Charlusem czy Diane. Tylko dlatego, że na to pozwoliła zupełnie świadomie i naiwnie.
 - To wniosek, który wysnułeś trochę na wyrost, Strapionie. Przed chwilą sam przyznałeś, że nigdy nie wyraziłam chęci na jakąkolwiek formalizację naszej znajomości - zauważyła cierpko, unosząc brew. Bardziej niż jego słowa i cokolwiek, co zrobił, irytował ją jego spokój. Wzruszył nieco ramionami, zaciągając się trzymanym w palcach papierosem. Nie odnotowała momentu, w którym go odpalił. - Poza tym twój argument przestał funkcjonować, zanim w ogóle go ułożyłeś. Fulvia jest zaręczona z Rosierem. 
- Nie przeszkadza jej to w używaniu swojego ciała, z czym ty ewidentnie masz problem, pomimo iż nie jesteś zaręczona z nikim. Powinnaś chyba pozbyć się kompleksów, zanim zaczniesz wytykać je u innych - odpowiedział znudzonym tonem, jakby odbywali tę rozmowę po raz wtóry. Jego podejście, tak obce i jednocześnie znajome, ostudziło jej gniew. Nie chciała go. Już nie. Mylił się, chociaż nie mogła mu tego powiedzieć - ona i Nathan obiecali, że to, co się stało w Pokoju Życzeń kilka tygodni temu nigdy nie wypłynie na światło dzienne. Poczucie winy, jakie czuła z powodu niemówienia o tym Hainsworthowi rozwiało się w jednej chwili i poczuła się wolna. Zrobiła krok do tyłu. Chęć upokorzenia go, utopienia go w jego własnych wadach i zaściankowości nagle wydały się jej stratą cennej energii. Ból w ramieniu powrócił, kiedy emocje odeszły na dalszy plan. Pokręciła głową zrezygnowana. 
- Jestem tobą szczerze rozczarowana, Hainsworth.
 Zaskoczeniem dla niej samej było to, że słowa nie zaczęły się z niej wylewać, ale nie miała mu nic więcej do powiedzenia. Odwróciła się, aby odejść, ale przystanęła, gdy spośród stosu niewyjaśnionych spraw jej pamięć podsunęła tę najbardziej aktualną. - Oczywiście moje zaproszenie do Paryża możesz uważać za niebyłe - poinformowała go, nieco tylko obracając głowę w jego stronę. Zamdliło ją na myśl, że miałby się pojawić na przyjęciu, które wydawała jej matka. Uśmiechnął się cynicznie, ale jego ciemne oczy mroziły jej krew w żyłach. 
- Mam nadzieję, że twoi ograniczeni przyjaciele wynagrodzą ci moją nieobecność. Nie potrzebujesz przecież wiele. 
 - To ciekawe po co marnowałeś swoje rozległe talenty i spędzałeś ze mną czas. - Przez chwilę patrzyła mu w oczy i wiedziała, że już jej nie odpowie. Wolał pozostawić wszystko nierozstrzygnięte, aby nie mieć cienia szansy na przegraną. Spojrzała po raz ostatni na jego smukłe dłonie muzyka, które wielokrotnie napisały do niej poruszające listy, w jego ciemne oczy, odpychająco pozbawione głębi i wyniosły wyraz twarzy, który niegdyś uznawała za pociągający. Czuła, że ją obserwował, gdy odchodziła; nadal mrowiła ją od tego skóra, a oddech przyspieszał, jakby stała nad krawędzią przepaści. Ze Strapionem było tak zawsze: nigdy nie była pewna czy jej nie popchnie, aby po prostu zobaczyć jak upada.

Nie zdawał sobie sprawy z tego, że jest cisza nocna, dopóki niemalże nie wpadł na Foster. Nauczycielka uniosła brew i widział po niej wyraźnie, że jest rozbawiona. Zazwyczaj nie łapała jego, ani jego przyjaciół na chodzeniu po zamku w samotności, bez woźnego goniącego ich z furią w oczach.  - Dobry wieczór, Black. Jej zielone oczy przeszywały go na wskroś. Nie wiedział ile miała lat, ale nie podejrzewał, aby było to więcej, niż trzydzieści. Była jedną z najmłodszych nauczycielek tutaj, a jednak za każdym razem, gdy coś mówiła, czuł się przytłoczony. Zwierzył się raz ze swoich odczuć Jamesowi, ale ten tylko uśmiechnął się z pobłażaniem. W nim Foster nie wzbudzała niczego poza szacunkiem, pozbawionym jednak tej paranoicznej nuty, którą powodowała u Syriusza. To skutecznie odwracało jego uwagę w tym momencie od problemów z Castą. - Zmierzałem właśnie do Łazienki Prefektów. Jeśli to nie problem - zauważył cicho, już po pierwszym słowie wiedząc, że nie przyniesie to spodziewanego efektu. Kobieta pobłażliwie ściągnęła brwi. Zawsze zastanawiał się po co tu jest, skoro na każdym kroku dawała im do zrozumienia, że umniejsza jej rola nauczycielki. - Chodź, Black. Masz szlaban. Nie kupuję tego, bo nie jesteś prefektem - stwierdziła cierpko, odwracając się i idąc w stronę klasy Obrony Przed Czarną Magią. Spodziewał się po miejscu, w którym spędzała tyle czasu zupełnie czegoś innego, chociaż sam nie wiedział czego dokładnie. Zwieszających się z sufitu głów Ślizgonów i pełnych samouwielbienia portretów nauczycielki? Zamiast tego wszedł do przyjemnego, nieco ciemnego pomieszczenia, które wyglądało jak typowy gabinet profesora: regał pełen książek, duże biurko z kilkoma stertami papierów, tuż obok popielniczki, w której leżało kilka niedopałków. Drzwi do jej sypialni były półotwarte, ale nie zaskoczył go wszechobecny porządek, pasujący do jej poukładanego sposobu bycia. Przyłapał się na tym, że jego myśli zaczęły krążyć wokół jej życia: kim była? Miała dzieci, męża? Co sprawiło, że nie została Ministrem Magii albo modelką z okładek Czarownicy? Usiadł na krześle, naprzeciwko niej, gdy zajęła miejsce na fotelu, zapalając świecę. - Nie wiedziałem, że pani pali - odezwał się, widząc że ona nie zamierza rozpocząć rozmowy. Patrzyła na niego skupionym, pełnym spokojnej, wyważonej kalkulacji wzrokiem, przebierając paznokciami po blacie. Gdy uśmiechnęła się do niego po raz wtóry tego dnia, zaczął nie lubić sposobu w jaki to robiła. Była irytująco pewna siebie. - To dlatego, że nie wolno mi częstować papierosami uczniów, nawet tych, którzy przychodzą na lekcje przesiąknięci zapachem tanich, mugolskich odmian - odpowiedziała, upierając przedramiona na biurku i nachylając się nieco. - Nie mam jednak obowiązku ich za to karać, jeśli nie robią tego tuż przy mnie. Może bardziej zwracała uwagę na zachowanie uczniów poza lekcjami, niż inni nauczyciele. A może pamiętała jak to jest. - Co będzie obejmował mój szlaban? - zapytał spokojnie, patrząc jej w oczy, chociaż najchętniej poprosiłby o przydzielenie tego zadania Filchowi. Z nim przynajmniej wiedział jak się obchodzić. Przez chwilę Foster wydawała się zaskoczona i nieco zniesmaczona, jakby tor tej rozmowy nie przypadł jej do gustu. Wtedy też cała jej postawa, wzrok i ton nabrały chłodu i profesjonalizmu. - Nie będę odbierać wam punktów, bo nie mam zamiaru dać Ślizgonom satysfakcji zdobycia Pucharu Domów i nie mogę ukarać cię tak, abyś nie bywał na treningach. Musicie wygrać każdy mecz. Uznaj to za osobiste pobudki. - Wyjęła spod biurka kolejne papiery, które okazały się pracami pierwszoklasistów. - Nie uważasz na moich lekcjach, ale wydaje mi się, że coś jednak umiesz. Kim chcesz zostać w przyszłości? - Aurorem - rzucił niemal automatycznie, spodziewając się szyderstwa, a otrzymał to, co już znał: pobłażanie. - I dlatego też lubisz mnie ignorować na zajęciach i rzucać wszystkimi możliwymi przedmiotami w Severusa Snape’a? Bardzo rozsądnie, Black. Każdy czarnoksiężnik da ci wygrać z nim walkę, kiedy powiesz, że trafiłeś Ślizgona prosto w nos - zakpiła, z każdym słowem nadając swojej wypowiedzi coraz bardziej protekcjonalny wydźwięk. Syriusz zaczął czuć się tym przytłoczony i poirytowany, ale nie odezwał się. Zwykle Foster nie przejmowała się niczym, co działo się na jej zajęciach, jakby prowadziła je dla samej siebie. Podsunęła mu plik prac i pióro. - Jestem ciekawa co pamiętasz z pierwszej klasy. Jak poprawisz te wypracowania, możesz iść do dormitorium. To był chyba najłagodniejszy szlaban, jaki kiedykolwiek otrzymał. Nauczycielka nie poświęcała mu wiele uwagi. Stała przy oknie, wpatrzona w ciemność i tylko czasami na tle czerni rysował się jej profil, gdy rzucała mu krótkie, obojętne spojrzenie przez ramię, jakby zastanawiając się dlaczego w ogóle poświęciła mu ten wieczór.

W bibliotece było gwarno i Strapion zaciskał szczękę za każdym razem, gdy jeden z piątoklasistów zapominał o modulacji tonu i z pełną mocą opowiadał żart albo śmiał się ze swoich koleżanek. Był zniesmaczony i zażenowany postawą chłopaka i jego rówieśników. Nie przypominał sobie, żeby sam zachowywał się tak w ich wieku, ale nie mógł wymagać od bogatych dzieci czystokrwistego rodu, aby miały coś w głowie. W przeciwieństwie do niego opływały w luksusy i przywileje. On na wszystko pracował sam. No i nie trafił do śmiesznego Gryffindoru. Dlatego znajomość z Foster spadła mu jak z nieba. Wiedział kim jest od dwóch, może trzech lat i nigdy specjalnie nie zwracał na nią uwagi: nie była w jego typie i zdawała się sądzić, że może więcej, niż ktokolwiek inny, przez co była arogancka i nieprzyjemna. Miała jednak pozycję i nazwisko. Nie musiał jej lubić, wystarczyło, że ona sądziła, iż to robi. Nie czuł się winny oszukiwania jej, nawet jeśli czasami sądził, że to, co zbudował na fikcji, zaczyna przybierać realną formę, której powoli zaczął łaknąć. ⁃ Możesz to na chwilę odłożyć. Znał ten głos, chociaż nie słyszał go zbyt często. Fulvia miała w oczach i tonie coś lisiego, jakby była zbyt sprytna, aby ktokolwiek mógł ją oszukać. A przy tym wpisywała się idealnie w jego typ z kruchą budową ciała, klasycznymi rysami twarzy i ciemnymi włosami, za które miał ją chęć złapać i przytrzymać przy ścianie. W przeciwieństwie do Amelii miała bardziej subtelny i kokieteryjny ton, a Strapion był pewien, że wykorzystywała go na równi ze swoim ciałem częściej i chętniej, niż Foster. ⁃ Mogę ci w czymś pomóc, Fulvio? - zapytał cicho, odkładając pióro na bok i patrząc przenikliwie w jej ciemne oczy. Uśmiechnęła się szeroko i uroczo, zupełnie nieadekwatnie do symbolu Slytherinu na szacie. ⁃ Ja mogę pomóc tobie. Jeśli jesteś już znudzony zabawą w parę z młodą Foster, a wszyscy wiemy, że jesteś, mam dla ciebie korzystniejszą alternatywę - powiedziała, nadal nie zmieniając wyrazu twarzy, ani tonu. - Słyszałam, że się wam nie układa ostatnio. Nie wiedział skąd ma takie informacje, ale jej źródło było rzeczywiście dobre. Przed nim i Amelią piętrzyły się problemy. Doszukiwał się na początku jej winy, bo miała problemy ze wszystkimi, ale potem zobaczył ją także w sobie: nie pasowali do siebie na psychiczno-społecznej płaszczyźnie. Nie mógł zarzucić jej braku inteligencji, ale jej zachowanie mocno ją ograniczało. Nie wspominając o jej krotochwilnych poglądach i stylu życia. Obrzucił Yaxley chłodnym spojrzeniem. ⁃ Skoro wszystko wiesz, to do czego zmierzasz? - Był zimny i niewzruszony, jakby rozmawiali o hipotetycznej parze z drugiego końca świata. Bardziej interesowało go to, co Ślizgonka ma pod spodem, niż to, co miała do powiedzenia. Chodziły pogłoski o jej atrakcyjności fizycznej, w które był w stanie uwierzyć. Nachyliła się nieco do niego. Ją i Amelię odróżniał każdy gest, a reakcja Yaxley wypadała w tym zestawieniu mdło, chociaż kusząco łatwo. Znudził się już brakiem łatwości. ⁃ Moja rodzina ma mniejsze wpływy w tym kraju, ale to nie mnie matka chce wydziedziczyć - stwierdziła rozbawionym tonem, chociaż jego ta sytuacja wcale nie bawiła. - Poza tym, gdzieś przy regale podręczników do Zielarstwa widziałam książkę, której potrzebuję. Mógłbyś mi pomóc? Znał ten wzrok. Bez słowa wstał i podążył za nią w opuszczoną część biblioteki, nie myśląc nawet nad jej pobudkami. Złapał ją za włosy, tak jak chciał, a ona nie wydawała się przejęta tym, że nie otrzyma podręcznika, którego podobno potrzebowała.

On i Rose swego czasu prawie nie wychodzili z biblioteki. Weasley uwielbiała książki i atmosfera tego miejsca zdecydowanie pozytywnie na nią wpływała. Lubił ją taką oglądać, zwykle siedząc na balkonie, pijąc niewart swojej ceny trunek i paląc tytoń, który Flint sprowadzał dla niego z Kuby. Miała rację, że nigdy jej nie lubił. Fascynowała go, uwielbiał jej bezpośredniość, pasje, które pochłaniały ją bez reszty, ale nie czuł do niej sympatii. Jednak gdy zobaczył ją po wejściu, poczuł, że to nie było w porządku. Nigdy go nie oceniała bezpodstawnie i nie miała niekończących się oczekiwań. Jakby przy swoim nazwisku mógł oczekiwać więcej zasad fair play. Stała tam, gdzie zwykle przy rozmowach z nim: opierając się tyłem o biurko dłońmi, lekko wygięta do tyłu, z nogami skrzyżowanymi w kostkach. Jego ojciec mówił coś do niej, ale urwał, gdy tylko zobaczył swoją rodzinę. - Rosalie właśnie wychodzi - oświadczył tonem, którym zwykle okraszał stwierdzenia o pogodzie albo śmierci członków rodziny. Scorpius zastanawiał się co może w nim wzbudzić emocje, skoro jego była narzeczona nie potrafi. - Nie, dopóki z nią nie porozmawiam - powiedział, idąc w jej kierunku. Nie czekał na odpowiedź swoich rodziców, ani samej Rose. Złapał ją lekko za odkryte ramię, po raz pierwszy dzisiaj stwarzając między nimi kontakt fizyczny i pociągnął na balkon. Zamknął za nimi drzwi, nie mając ochoty słyszeć, ani oglądać pełnej zażenowania rozmowy pozostałych w bibliotece Astorii i Draco. - Twój ojciec oferował mi pokaźną sumę za wycofanie się z współpracy i nieprzyznanie wam statusu, który upoważniałby do jakiejkolwiek inwestycji na terenie Rumunii kiedykolwiek - poinformowała go, siadając przy inkrustowanym stoliku, na którym kiedyś gasiła papierosy jeden za drugim. Malfoy jednocześnie go uwielbiał i nie znosił. Wydawała się przytłoczona rozmową z jego ojcem, jak i całym tym zajściem. W jego obecności nie udawała zdecydowania i pewności. - Kazałam mu zrobić kilka rzeczy, których raczej wolisz nie słyszeć. Nie rozumie, że nie da się mnie kupić. Scorpius uniósł jeden kącik, rozbawiony adekwatnie do ciężkiej atmosfery, jaką na własne życzenie stworzył. - Chciałbym wiedzieć. Ta biblioteka z twoich ust słyszała już wszystko, nic niestosownego już nie powiesz. Uśmiechnęła się całkiem szczerze, ale na krótko. - Przyślę do was Logana w poniedziałek, niech zajmie się waszą sprawą. Przeglądałam akta i doceniam twoje zaangażowanie w sprawy rezerwatu. Nie sądziłam, że będzie cię to obchodzić. Zawsze omijałeś go jak najdalej. - Jest to ważne dla ciebie, a ty kiedyś byłaś ważna dla mnie, więc wydawało się to właściwe - odpowiedział sucho i bez zbędnego nasycenia słów emocjami czy uczuciami. Kiwnęła głową, zapewne wyciągając więcej wniosków, niż samo to zdanie zawierało. - Też byłeś ważny dla mnie, Scorpiusie. Dlatego nie powinniśmy razem pracować. Przyjście tu było błędem, ale teraz przynajmniej wiem, że nigdy nie moglibyśmy być tak naprawdę razem. Spoczywała i spoczywa na nas za duża presja społeczeństwa. Wiedział, że ma rację. Chciał zaprzeczyć, ale pod jej uważnym, nieco smutnym spojrzeniem nie mógł skłamać. - Powiedz to, Rose. Potrzebuję to usłyszeć. To samo, czego nigdy nie mogłem ci powiedzieć - wyszeptał z naglącą, obcą dla niego potrzebą otrzymania czegoś od niej. Nigdy o nic jej nie prosił, może należało w końcu zacząć. Uniosła brew, a jej włosy nabrały ognistego odcienia, odbijając pomarańczowo-czerwone promienie zachodzącego za jego plecami słońca. Wiedział dlaczego jej kiedyś pragnął, wiedział dlaczego dalej to robił. Była wyzwoleniem i fantazją, zakazanym owocem, który nie mógł mu się znudzić. - Nie, Scorpiusie. Ty to wiesz, musi ci to wystarczyć. Odgrzebywanie przeszłości to jedno, przywracanie uczuć na światło dzienne to co innego. Zsunęła z palca obydwa pierścionki zaręczynowe i wyciągnęła do niego ten, który jej wybrał. Wykrzywił pogardliwie usta. - Uznaj to za prezent, mała. Nie chcę jego zwrotu. Kiedyś go przyjęłaś. - Mam wrażenie, że to było w innym życiu. - Kąciki jej ust lekko zadrżały, jakby zamierzała się uśmiechnąć, ale jej wzrok pozostał poważny. Wsunęła biżuterię na palec. Prawdopodobnie pierścionek był wart więcej, niż zarobki jej rodziców przez rok. - Odeszłaś raz i znowu to robisz - zauważył raczej chłodno, gdy wpatrywała się w ogród, zwrócona do niego profilem. Zacisnęła szczękę, co wyraźnie zarysowało się w jej ścięgnach na szyi. - A ty i wtedy, i teraz mi na to pozwalasz, prawda? Stali naprzeciwko siebie i Scorpius miał wrażenie, że nie tylko on nie może się ruszyć. Zastanawiał się czy treść jego listów się przedawniła, ale nic się nie zmieniło. Nie czuł; aby cokolwiek było inaczej. Nic, poza nim samym i Rose. - Jeśli miłość nie była wtedy wystarczająca, to co jest? Zamknęła na chwilę oczy i uniosła głowę, rozcierając ramię prawdopodobnie zupełnie nieświadomie. Jej blizny nieznacznie przybladły, będąc teraz niemalże niezauważalnymi, jeśli nie wiedziało się o ich istnieniu. Scorpius znał każdą, nawet najmniejszą z nich. - Nie odeszłam, bo mnie nie kochałeś. Odeszłam, bo to nie był dobry czas. Nie wiem czy teraz jest, czy kiedykolwiek będzie - odpowiedziała, odwracając ku niemu głowę powoli. Wyciągnęła dłoń, jakby chciała go dotknąć, ale zamarła w połowie. - Żałuję, że nie spotkaliśmy się w innych okolicznościach. Malfoy nie miał takich oporów, jak ona. Pogładził palcami jej brodę i policzek, a potem wsunął dłoń w jej włosy, przejeżdżając palcami po skórze jej głowy. Przymrużyła lekko oczy, nie wiedział czy z przyjemności czy irytacji. - To nie okoliczności, Rose. To my.  Nie pożegnała się, ani nie powiedziała nic, co mogłoby dawać nadzieję na naprawienie ich związku. Gdy tylko zerwał kontakt fizyczny, aportowała się, pozostawiając go z ostatnimi promieniami słońca i poirytowaną żoną w wejściu na taras.

W sali było duszno i gorąco. Scorpius obserwował jak jego asystentka dyskretnie wachluje się swoimi notatkami, a jego wspólnik ociera pot z czoła. Był już spóźniony na rodzinny obiad, czy raczej powinien powiedzieć, rocznicę swojego ślubu. Pomimo jego protestów i wyjaśnień, jego żona nie rozumiała, że praca wymaga od niego stałego pobytu w Ministerstwie i niestawiennictwo skutkowałoby zmniejszeniem jego dochodów, z których przecież ona korzystała. Jak na prawdziwą arystokratkę przystało, ona sama nie zniżała się do własnej pracy zarobkowej. Ona tylko ładnie wyglądała, dlatego jego rodzice ją ubóstwiali. Szczególnie, gdy przeciek informacji spowodował, że na wierzch wyszła jego zażyłość z Weasley sprzed kilku lat. W oczach jego rodziny nie była dla niego dobrą partią, gorzej, w jego samych taka nie była. Co nigdy nie stało dla niego na przeszkodzie, dla niej jednak już tak. Dlatego, gdy Nott zaproponował mu dołączenie do inwestycji na terenach Rumunii, uznał to za kiepski żart.  - Musimy uzyskać zgodę rezerwatu na budowę w tym obszarze. Nie możemy postawić czegoś, co zakłóca funkcjonowanie tamtejszego ekosystemu bez zgody Ministerstwa, lokalnych władz i zarządu rezerwatu - zauważył Malfoy, przerywając dyskusję Notta z jednym z udziałowców znudzonym tonem. - Mówiłem to już. - W Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami pracuje mężczyzna, który zajmował się tam smokami. Ma przyjść i udzielić nam informacji jak możemy dostać pozwolenie - powiedział Nott. - Musimy na niego poczekać. Scorpius zacisnął usta, patrząc na Flinta, który uśmiechał się z pobłażaniem. Tak, jak i on, został wciągnięty w to jakiś czas temu z obietnicą szybkiego zysku i, tak jak on, czuł, że obecne zarobki są niewspółmierne do poświęcanego na to czasu.  Drzwi biura otworzyły się po kwadransie ciszy.  - Panie Brown! - wyrzuciła z siebie Cecily, wstając i odkładając swoje notatki, ale wstrzymała się, widząc wysoką kobietę. Scorpius wykrzywił usta, bo wiedział, że finalnie w którymś momencie tej sprawy natknie się na Rose. - Kim pani jest? - Pan Brown nie mógł przybyć. Jestem Rosalie Brown, honorowy członek zarządu rumuńskiego rezerwatu i rumuńska Szefowa Departamentu Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów. Przydzielono mi tą sprawę. - Jest pani żoną pana Browna? - Nott podniósł się z krzesła, patrząc na nią z zainteresowaniem, które Scorpius znał. Nott zawsze patrzył w ten sposób na kobiety, które chciał mieć. Sam Malfoy nie wstał, aby jej przywitać, ale gdy spojrzała na niego z wahaniem, kiwnął jej lekko głową. - Owszem - odpowiedziała, starając się odzyskać rezon. Wolno oderwała wzrok od Scorpiusa, przenosząc go na Abrahama. - To chyba niczego nie powinno utrudniać, prawda? - Ma pani rumuńskie obywatelstwo? - zapytał siedzący przy najdalszym krańcu stołu starszy mężczyzna. Malfoy nie kojarzył nawet jego nazwiska. Brown powoli pochyliła głowę, z pozornym namysłem, ale dla Scorpiusa było to czyste zdenerwowanie. - Jak powiedziałam, jestem Szefem w ich Departamencie. Wielokrotnie na przestrzeni lat rozwiązywałam sprawy związane z polityką zagraniczną, ale moją główną specjalnością są sprawy rezerwatu. Nie wy pierwsi widzicie okazję w tych terenach. Żaden z nich się nie odezwał, traktując ją jak profesjonalistkę. Nott nie rozpoznał w niej Rose Weasley, z której zawsze drwił w szkole - z jej ognistych włosów, męskiej sylwetki i tego, że była odludkiem, niepotrafiącym się wysłowić. Scorpius obserwował już wtedy jej przemianę, która teraz najwyraźniej się dopełniła: jej rude włosy nagle stały się atutem, nadając ostrości jej delikatnej twarzy, ciało nabrało kształtów, a Rose nigdy więcej nie zamierzała być nieśmiała. Tym bardziej teraz, gdy mogła ich pogrążyć. - To kara za siedem lat Hogwartu, Weasley? - zapytał cicho, ku zdziwieniu pozostałych, siedzących z nimi. Gdy tylko zobaczył ją w drzwiach, obiecał sobie, że się nie odezwie, ale jej bliskość przypominała mu o wszystkim, co już dawno zapomniał. Nott spojrzał ponownie na Rose, tym razem bez pożądania. - Weasley, to ty? - rzucił, mierząc ją wzrokiem uważniej, niż wcześniej. Kobieta wykrzywiła usta. - Cześć, Abraham, co u ciebie? - odpowiedziała cierpko, odgarniając włosy i patrząc na nich z góry. Nie spojrzała na Scorpiusa, ani mu nie odpowiedziała. Flint roześmiał się, jakby naprawdę bawiła go ta sytuacja. - Sądziłem, że po Malfoy'u dalej będziesz korzystać ze swojej rozwiązłości ku bogatym czystokrwistym i talentu do wykorzystywania ich majątku. Miałem rację, czyż nie? - zadrwił, odchylając się na krześle. Z jego pełnej szacunku i fascynacji pozy nie pozostał nawet ślad. Scorpius zacisnął usta. Rosalie, pod nowym, raczej skromnym pierścionkiem zaręczynowym, tuż obok prostej obrączki, nadal nosiła ten, który dostała od niego kilka lat temu. Wtedy wydawało się mu to właściwe, ukazywało to, czego od niego żądała: wierności. Teraz był farsą, przypomnieniem, że kiedyś miał wobec niej więcej uczuć, niż wobec swojej obecnej żony. Dlaczego jednak go nadal nosiła, skoro mogła go sprzedać za pokaźną sumę i pozbyć się emocjonalnego balastu? - Flint, zamknij się - rzucił zimno, podnosząc się z krzesła. - Wynoście się. Wszyscy. Niegrzeczność w obecnej sytuacji była niedopowiedzeniem, ale potrzebował zostać z Rose sam. Zapewne zamierzała rzucać im kłody pod nogi z czystej przekory i chęci udowodnienia mu, a także sobie, że nadal potrafi namieszać mu w życiu, w innych sferach niż jego kontakty z rodziną i potencjalnymi partnerkami. Spodziewał się protestów, tymczasem dostał niemą akceptację, która zapewne pochodziła z realnego, namacalnego odczuwania napiętej i ciężkiej atmosfery w pomieszczeniu. Wszyscy udziałowcy i jego asystentka wstali i wyszli bez słowa. Gdyby Scorpius przykładał wagę do ich reakcji, mógłby zaobserwować cały wachlarz emocji, ale Rose, która pozostała w centrum jego zainteresowania, była niewzruszona. Poczekał aż drzwi się zamkną i policzył powoli do dziesięciu w myślach. - Siadaj, Rose. To nie będzie krótka rozmowa - zaoferował o wiele miłej i uprzejmiej, niż wcześniej. Bez osób trzecich część jego maski wykruszyła się, ukazując zmęczenie i zrezygnowanie. - Zapytałem czy to kara. Chwilę stała, rzucając pobieżne spojrzenia na przestrzeń wokół. Jej krwistoczerwone szminki, które pamiętał z niespieralnych plam na koszulach i swojej pościeli w dworku ustąpiły miejsca lekkim, naturalnym barwom, nieco tylko szkarłatnym. Nie była już tak widocznie szczupła, chociaż dalej wpisywała się doskonale w to słowo. W jej oczach nadal tlił się bunt. - Nie, Scorpiusie - odpowiedziała w końcu, lekko opadając na krzesło, stojące naprzeciwko niego. - Niezależnie od nazwiska, widniejącego na umowie, mnie i was obowiązuje wiele zasad i procedur. Nie mogę ich przyspieszać, ani opóźniać. - Nie ma to z nami nic wspólnego? - upewnił się cicho, zajmując swoje poprzednie miejsce. Położyła teczkę na stole i opuszkami bawiła się jej wiązaniem, nie patrząc już na niego. Lekko, prawie niezauważalnie potwierdziła skinięciem głowy. - Dlaczego w takim razie nadal nosisz pierścionek ode mnie? - A dlaczego mnie szukałeś? Dlaczego przyszedłeś do mojego domu i rozmawiałeś z moim ojcem? - odparowała ostro, ale zaraz jej głos złagodniał. - Powiedział mi o tym stosunkowo niedawno, po moim ślubie. Oddał mi też wszystkie listy, które napisałeś, twierdząc, że chronił mnie przed błędami młodości. Uważał, że zagarnięcie ich dla siebie będzie mądre. - Odchyliła się lekko do tyłu, potrząsając głową. Miała zamknięte oczy, ale wyraz jej twarzy nie świadczył o spokoju. - Ich treść była tak zaskakująca. Nigdy nie powiedziałeś mi tego prosto w twarz. Tego, że mnie kochasz. Malfoy sądził, że zignorowała jego listy, bo było to dla niej łatwiejsze. Jednak podejście jej ojca go nie zaskoczyło. On i Draco konkurowali cały czas o tytuł tego, który bardziej nienawidzi drugiego. Reakcja Rona była zrozumiała, tak jak i rozumiał swoich rodziców, gdy pełni rozczarowania i wyrzutu mówili o jego związku z Rose, jakby ich zawiódł w każdej możliwej kwestii. Rozcierał usta opuszkiem wskazującego palca przez chwilę, zanim nie zdecydował się odezwać. - Między nami nie było miejsca na miłość, Rose. Nigdy jej nie chciałaś. Związałaby nam ręce. Oczywiście, bardziej mi, aniżeli tobie, ale wtedy było to równoważne. - Jej nagły i szybki ruch był dezorientujący jak promień słońca prześwietlający przez gęste chmury w ciemny, zimowy dzień. Mógłby jej dotknąć, gdyby tylko wyciągnął rękę. Z namaszczeniem obserwował jak lekko podkręcone pasmo włosów wolno zsuwa się z ramienia na klatkę piersiową, zamiast patrzeć jej w oczy. - Szczerze? Wolałem stracić cię wtedy, niż pogrzebać swoje nazwisko, fundusze i pozycję. Ten czas w Rumunii ciągnąłby się za nami zawsze. Zawsze byłoby ciężko, żylibyśmy z dnia na dzień, niepewni, zmęczeni sobą i brakiem możliwości, aż w końcu obydwoje mielibyśmy dosyć. Byłoby to wtedy łatwiejsze? Wątpię. Osiągnęłaś wszystko, czego pragnęłaś, Rosalie. Twoje marzenia nawet nie były tak śmiałe, aby pragnąć tego, co teraz masz. Wypuściła gwałtownie powietrze, niemalże sapiąc. Nawet teraz nie była w pełni opanowana, chociaż wiek wymógł na niej większą rozwagę w okazywaniu swoich emocji. - Jesteś tchórzem, Malfoy, bo bałeś się własnych uczuć. Gdybyś chciał mnie wtedy zostawić, nie wracałbyś po latach prosić mojego ojca o rozmowę ze mną i nie pisałbyś. Zasłanianie się tym, że się ograniczaliśmy to zwykle kłamstwo, które nie brzmi wiarygodnie nawet w twoich utalentowanych ustach. Uśmiechnął się ironicznie, zupełnie nieprzejęty jej wypowiedzią. - Są utalentowane, prawda? - Uniósł brew, obserwując z rosnącą satysfakcją jak Rosalie powoli i systematycznie traci panowanie nad sobą. Prychnęła, najpewniej nie chcąc po prostu kontynuować tego tematu, ale zawsze podnosiła od niego rękawicę w przeszłości, dlatego też nie było zaskoczeniem, że zrobiła to i teraz. - W opowiadaniu kłamstw? Czy raczej powinnam powiedzieć białych kłamstw. Zawsze lubiłeś się wybielać w oczach innych. - Zmrużyła oczy. Po jej ciele zaczął spływać pot, spowodowany temperaturą pomieszczenia. Scorpius czekał aż zacznie ściągać warstwy odzieży, by nieco sobie pomóc z tym problemem. - Nieświadomie też to robisz. Ta wersja ciebie, która prześwieca przez ten makijaż i opanowanie to prawdziwa ty. Twój mąż ją zna? Ma pojęcie kim naprawdę jesteś? Widział cię kiedyś jak malujesz w jego koszuli z papierosem w ustach, Rosalie? - Nie unieszczęśliwia mnie, Malfoy. To podstawowa różnica. Nie musi do tego znać mnie na wylot. Ty zresztą też mnie nie znasz. - Powoli podniosła się z krzesła. - Przyślę tu Logana, nie powinnam się angażować osobiście w tą sprawę. A jeśli chodzi o nas - zawahała się, ale gdy oparła dłonie o stół, zdawała się pewna swoich słów, chociaż mocno rozemocjonowana, - to wszystko już dawno się skończyło. Nie było możliwości, abyśmy przetrwali niechęć innych i naszą własną. Bo przecież nigdy się nie lubiliśmy, prawda? Nie miałeś do mnie sympatii nawet za złamanego knuta, a mimo to sądzisz, że mnie kochałeś. Za co? Wyszeptała ostatnie zdanie, ale usłyszał je bardzo wyraźnie, bo zadawał je sobie wiele razy. Nie patrzyła mu w oczy. Co najmniej dekada, gdy uczyła się panowania nad swoimi emocjami i wypracowywała pewność siebie, na nic się jej teraz zdała. Zranił ją kiedyś zbyt mocno, aby mogło się to teraz po postu zagoić, zabliźnić i zniknąć gdzieś pomiędzy innymi obrażeniami i doświadczeniami. - Muszę jechać na rodzinne spotkanie. Powinnaś do mnie dołączyć, omówimy po tym interesy - zauważył w końcu wypranym tonem, starając się za wszelką cenę złapać jej wzrok. - Rodzinny obiad w twoim domu to ostatnie, na co mam dzisiaj ochotę - odpowiedziała niemalże od razu, marszcząc nieco brwi z pobłażaniem. Scorpius uśmiechnął się ironicznie. - Szczęśliwie się stało, bo ja również.

Po raz pierwszy zdał sobie sprawę, że zamek jest zbyt duży, nie po prostu duży. Dawniej było to dla niego idealne - było wiele miejsc, w których mógł się zaszyć sam lub z osobą z którą nie chciał być przyłapany i mógł je wymieniać na tyle często, że żadne z nich do tej pory nie stało się nudne. Teraz jednak było to mu nie na rękę, bo potrzebował szybko odnaleźć Amelię, a jeśli nie chciała być znaleziona, było mało prawdopodobne aby się na nią natknął. Potrafiła niemalże rozpłynąć się w powietrzu, jeśli nie życzyła sobie towarzystwa osób postronnych, a było to na tyle częste, że nieraz niemalże nie widział jej poza zajęciami. Charlus zasugerował mu listę miejsc, w których może być, ale wszystkie okazały się nietrafione. W dłoni trzymał aktualnie list od jej matki, który Potter otworzył, bez zadania sobie trudu poinformowania o nim Amelii, co okazało się słuszne - Elodie wymagała natychmiastowego stawiennictwa swojej córki w Paryżu. Koperta niemalże parzyła mu palce, kiedy miął ją w zdenerwowaniu, szukając Foster. Skręcił w korytarz, który powinien doprowadzić go do cieplarni, aby uniknąć spotkania z młodszą z sióstr Davies, majaczącą na końcu korytarza i dopisało mu szczęście: spojrzał wprost na Amelię, która fizycznie przyparta do muru stała naprzeciwko starszego o rok Krukona. Ona sama go nie zauważyła, a i on nie zdradził się ze swoją obecnością. Mówiono, że Amelia Foster w końcu została usidlona, że stopiono jej serce, które ukuła jej matka z kamienia, zanim w ogóle jeszcze przyszła na świat. On jednak wiedział swoje. Po raz pierwszy obserwował konfrontację między nią, a Strapionem i nie wyglądała na zakochaną, a na pewno nie na uległą. Oczy płonęły jej przepełnione furią. - Nie wiem po co kontynuujemy ten temat - rzuciła cicho i oschle, mierząc go chłodno wzrokiem, niższa od niego o głowę. - Powiedziałam ci, że jedyne, co do ciebie czuję, to odraza. Chcesz mi wmawiać, że wiesz o moich uczuciach więcej, niż ja? Nie widział wyrazu twarzy bruneta, ani tego w jaki sposób jego ciemne, płytko osadzone oczy przewiercają na wskroś stojącą przed nim dziewczynę. W nim samym Hainsworth powodował jedynie nieszczególnie dobrze ukrywaną niechęć. Nikt nie rozumiał co, poza inteligencją, widziała w nim Foster. - Jak zawsze za bardzo ufasz swojemu osądowi, ptaszyno, zamykając się na wszystko wokół. Ślizgoni zostali zdeklasowani, nie obejmując już miejsca najbardziej drażniących go ludzi. Krukon rozłożył konkurencję na łopatki pełnym pogardy tonem i rozsiewaniem wokół siebie aury przeintelektualizowania. Strapion wyciągnął dłoń i musnął nią jej szczękę, a chociaż w tym geście najbardziej wybijała się nagląca potrzeba fizycznego kontaktu, to nie była rzecz, która zaskoczyła Nathana; fakt, że Amelia zdawała się również ją żywić był niezwykły. Bezwiednie przechyliła głowę, aby wzmocnić kontakt fizyczny. - Nie mogę ufać twojemu; jest kompletnie nielogiczny - zauważyła o wiele bardziej twardo, niż można by się spodziewać po jej zachowaniu. - Nie mam też czasu czekać, aż dorośniesz. Podczas, gdy mówiła, jego dłoń zsunęła się na jej nadgarstek i ujęła go lekko. Okrężnymi ruchami gładził opuszek jej małego palca. Było coś bardzo intymnego w tym geście, ale Nathan nie potrafił tego sprecyzować.  - Wyrzuć to z siebie, księżniczko - zasugerował chłodno chłopak, nadal nie odsuwając się od niej. Bawiła go ta sytuacja. Amelia odwróciła wzrok z poirytowaniem i spojrzała wprost na Nathana. Chwilę patrzyli sobie w oczy: ona bez śladu zaskoczenia, on - bez skruchy. Powoli wysunęła się z objęć Krukona. - Wyrzuciłam to z siebie, gdy widzieliśmy się poprzednio. Wystarczyło nie oglądać się za Yaxley i mnie słuchać. Podeszła do Nathana, nie patrząc na Strapiona. On i Moore przez chwilę obojętnie mierzyli się wzrokiem, po czym Gryfon podążył za Foster. - Szukałeś mnie w jakimś konkretnym celu, czy po prostu znudziłeś się towarzystwem Pottera? - zapytała spokojnie, zachowując między nimi widoczny, fizyczny dystans; cała jej postawa była zamknięta i nieco agresywna, zupełnie do niej nie pasująca. - Matka do ciebie napisała. - Wręczył jej kopertę, nie przybliżając się, ani nie narzucając, gdy niespiesznie kierowali się do wieży Gryffindoru, w końcu jednak ciekawość go przezwyciężyła. - Dlaczego akurat on? Nie zwolniła, ani nie przyspieszyła, nadal patrząc na pergamin. Sprawiała wrażenie, jakby w ogóle nie usłyszała, że coś powiedział. Przed samym obrazem jednak obróciła głowę, zgniatając list w dłoni, nie komentując jego treści. - Rozmawiasz ze mną dopiero od miesiąca; nie zepsuj tego pytaniami, na które nie istnieją dobre odpowiedzi - rzuciła obojętnie, kładąc dłoń na jego policzku dokładnie tak, jak chwilę wcześniej zrobił to Strapion w stosunku do niej. Wsunęła się do Pokoju Wspólnego, ale kiedy Nathan podążył za nią, ona już z szerokim uśmiechem dosiadła się do Charlusa, mówiąc o czymś z ożywieniem. Moore był pewien, że nie o Hainsworthcie.