ene mefqudeh

Abart abart. Çocuğunuz olunca anlayacaksınız dışarıda kulaklıkla müzik dinleyerek yürüme lüksünü. 😒

İthaf: Muharremin Onuna...

Aylardır yeni bir kitaba başlayamıyorum. Tam başlayayım derken elim yine eskiden okuduğum kitaplara gidiyor; bu kitapta acaba nerelerin altını çizmişim merakına yeniliyorum.

Bu aralar da böyle gitsin bakalım.

Bu aralar da böyle gitsin...

•Bir gerçeği ortaya çıkartmak iki kişiye düşerdi: Biri söylemek, öbürü de anlamak üzere.

•Ağaçlar toprağın göklere doğru yazdığı birer şiirdir.

•Bir ağaç, yaşam hikâyesini kaleme almaya kalksa, bu bir neslin yaşam hikâyesinden farklı olmazdı.

•Her durumda dostunu anlayamazsan, bir daha asla anlayamazsın.

•Eğer yüreğiniz bir volkansa, avuçlarınızda çiçekler açmasını nasıl bekleyebilirsiniz?

•Ne tuhaftır ki hep ayağı ağır insanlara acımışızdır, yüreği ağırlara değil. Ve gözleri kör olanlara, yüreği kör olanlara değil.

•Hepimiz mahkûmuz ama bazılarımızın hücresinde pencere var, bazılarımızınkilerde yok.

Uzun zaman sonra canımın yeniden türk kahvesi çekiyor oluşuna baya bir direndim; birkaç gün yok canım Allah Allah daha neler tarzında erteledim. Kalabalıkta falan eşlik etmek için reddetmiyordum ama severek de içemiyordum. Fakat bayağı canım çekiyor, burnumda kokusu geziyordu. Bilmem şu Dürdane hanımla bir ilgisi var mı?

Gerçi ben Ulviye hanımla karşılıklı içmeyi tercih ederdim ama, onlar sevda delisi Dürdaneyi tercih etmişler.

Biz de alırımız simitimizi gider bir bankta eyleştiririz gönlümüzü, napalım. Nefes alalım, huzur alalım. Şükredecek şey çok, onları bulalım.

Bu aralar daha çok kitap paylaşıyorum çünkü daha çok kitap okuyabiliyorum. Çünkü bir ablam bir paylaşımıyla büyük bir aydınlanma yaşamama vesile oldu.

İlim öğrenmek isteyip çocuğundan dolayı vakit bulamayan biri tavsiye istiyordu hoca da çarpıcı bir gerçekle; çocuğunu dizinde sallarken, emzirirken bir hadis bile okusan ilim öğrenmiş olursun ama yeni neslin sorunu ilim öğrenmek değil ilim öğrenecek ortam, masa kurmak!

Off bee! Yazarken bile bir daha çarpıyor!

Sonra ortam kurmayı bıraktım, -zaten bir ortam kurduysam Asaf 3 saat uyuyacağı gün yarım saat uyuyordu iyice sinir oluyordum.- sonra sadece uykudayken değil uyanıkken de normal bir şekilde kitap okumaya başladım. O da tabiki aa annem kitap okuyor saygı duyayım da kendi kendime oyunumu oynayayım demiyor. Önce kitabı kapattırmaya çalıştı. Sonra elimdekini alıp okumaya çalıştı. Ben bir sayfa bile okusam kendime kâr saydım. Ama bir sayfa değil günde 150 sayfa bile okuyabilir oldum. Bir günde elime iki kitap bile alabilir oldum. Şimdi ben kitabımı alınca o da gidiyor kendi kitabını alıyor, sadece sevdiği -genelde yemekli- sayfaları açıp ağzını kımıldatıyor. Hep aynı sayfaya baktığı için yine karnı acıkıyor beni mutfağa sürüklüyor, bir iki yemden sonra da beni baya bir müddet kendi hâlime bırakıyor.

Zamanında altı çizilen, kütüphanede yerini alıp bir daha kapağının açılmasını bekleyen dergilerin. Bu ânı çok bekledim. Yıllar sonrasına duygu gönderip, o duyguyu göğsümde yeniden karşılamayı.

Ve bir şiire yeniden, yeniden, yeniden vurulmayı.

Biz kırılıyoruz en ince dallarımızdan.

Tarifi yok; bu mübarek cuma gününün ağırlığının.

Yaşadığımız hayal kırıklıklarının.

İstemeden öğrendiklerimizin.

Gerçek nedir hiçbir türlü öğrenemeyeceklerimizin.

Bir günahı, bir ayıbı örtemeyişlerimizin.

Arkasından konuştuklarımızın.

Peşinden koşup yanıldıklarımızın.

Sınırlarını zorladıklarımızın.

Kalp kalınlığımızın...

Hakikatten uzak yaşayışlarımızın.

Fert olarak ve toplum olarak ödediğimiz ve daha nice ödeyeceğiniz bedellerin...

Allah'ım, sen bize iman üzere yaşayıp iman üzere ölmeyi nasip et. Birer birer kayıp gidenlerin aksine, bizi dininde sabit kıl. Kalplerimize sahip çık.