şu an nasıl gidilir bilmiyorum ama bir gün söz herkesten, hepinizden.

Sen benim kendimde bulduğum güzelliklerimsin

beni yandığım ateşe hayran hayran bakarken görmüşler.

gün gelir bütün kapıları sonuna kadar da açsan, ben bir kere kapanan kapıyı zorlamamak gerektiğini annemden öğrendim. bunun ne demek olduğunu anlayamazsın.

sana, dünyanın en güzel insanı senmişsin gibi hissettirebilirdim ve sanki dünyada hiç kötülük yokmuş gibi yaşamayı aşılayabilirdim ama sen çivisi çıkmış dünya için fazla güzeldin. ve ben dünden kalmış biri gibi fazla dağınık. bu ayrım benim karnımda bir ağrı.

önceden seni anarken göz bebeklerim dahi titrer, içim koşup sana gelmek isterdi. bugün adını dahi anamıyorum kendime.

gecesini sabah etmek için Allah'a yalvardığım günlerde karşıma geçtin, sırtımdan vurdun. hani demem o ki bu saatten sonra yanımda olmak istesen ne çıkar.

nasıl bir his biliyor musun. az ve çok arasına, var ve yok arasına sıkışmış gibi.

elimden kayıp gider, bak en güzel yaşlarım

dostoyevski, “suç ve ceza” adlı romanında: “herkesin gidebileceği bir yeri olmalıdır” diyor, ve ekliyor; “çünkü öyle bir an olur ki, insanın mutlaka bir yere gitmesi gerekir.”

"beni öldürmeyen şey, beni hissizleştirir. beni hissizleştiren şey, seni muhtemelen öldürür."

bazen bel bağladığın umutlar da tükenir, ve sen gecenin bir vakti küçük bir pencereden kurtuluş dilenirsin.

Bana bir şeyler oldu son zamanlarda ufacık şeylere ağlıyorum, bazen çok kırıcı oluyorum, eski neşem kalmadı, sevdiklerim gitti, hiçbir şey yolunda ilerlemiyor, yoruldum sadece yoruldum

benim içimdeki vitrin devrildi. kaldırıp koysan da geri nafile çiçeğim, içindeki her şeyi mahvettin.