Belki de en çok sende sustum. Korktum biraz… eğer konuşmaya başlarsam duvarlarımı yıkarım diye. Bana kızma bayım, çünkü ben kendimi hep o duvarlarla korudum. Hayatım boyunca yalnız kalmaya o kadar alışmışım ki, sen gelince afalladım; bazen nasıl davranacağımı bilemedim. Ama ilk kez, uzak olduğum bir duygu yanaştı bana: inanç… ve ben daha da korktum. Çünkü o duvarların arasında yaşadığım hayatta bunlar yoktu. Ben sadece özlemini çektiğim o mutlu aile tablosunu asmak istedim o duvarlara; sanki asarsam gerçek olacakmış gibi. Çok yabancıydı bana bütün bunlar, biraz güzel, biraz ürkütücü. Şimdi sana nasıl anlatayım bilmiyorum bayım… hayalleri olmayan bir kız çocuğu, ilk kez hayal kurmaya yeltenmiş ama korkuyordu işte. Ve şimdi öylece duvar izliyorum; bomboş bir duvar… sanki o tablo bir anlığına oradaydı da ben inanmışım gibi, oysa hiç olmamış gibi boş.

En büyük kötülük gitmek değildir. En büyük kötülük, kalacakmış gibi yapmaktır. Sığınacakmışım gibi hissettirmektir. Sonra da insanı, kendi ayakta kalma taklidine geri mahkûm etmektir.

Bir söze denk geldim: “Tüm dünyaya karşı yaptığım güçlü taklidini bir kenara bırakıp, ağlayarak sana sarılabilmeyi o kadar çok isterdim ki…” diyordu. Biliyor musun, belki de en çok o an kırıldım. Bir cümleye değil; o cümlenin bende açtığı boşluğa. Sana gelememek… Sensiz kalmak… En çok orada çarptı yüzüme. İnsan onca şeyle savaşır, sırf dinlenebileceği bir limanı olduğunu bilerek ayakta kalır. Benim vardı sandım. Meğer sadece kıyıdan gördüğüm bir silüetmiş. Ne rotası vardı, ne yanaşabileceğim bir iskele. Ve sen, bana en büyük kötülüğü tam da burada yaptın: Sığınabileceğim tek yere, ulaşamayacağım bir mesafe koydun. Sen, sığınılacak yer olmayı beceremedin. Ben de dönüp tekrar denemeyecek kadar öğrendim.

Sana bugüne kadar hiç kıyamadım. Ama iyi niyetimin bittiği yerde, seni ateşe verecek benzini döken kişi ben olurum.

Bir süre direndim. Kışı inkâr ettim, içimdeki çiçekleri savundum. Ama insan en çok, aynı yerden defalarca kırılınca yoruluyor. Ve bir an geliyor sadece şunu söylüyor: “Buraya kadarmış baharlarımı geri istemiyorum artık.” Çünkü anladım, bazı mevsimler hiç gelmemek üzere ertelenirmiş.

Öfkem dışarı taşmıyor; içimde, kapalı bir odada oturuyor. Konuşmuyor, ağlamıyor, sadece bakıyor.

Ben öldürüyorum içimdeki seni.

Gülüşüm neşeden değil, çöküşü ertelemekten.

Ve düşmek için itilmeye gerek yoktur bazen. Yerin yoksa, zaten düşmüşsündür.