İsimsiz

dünya sırtına ağır gelmiş. bi' hırsınla yaşamaya çalışıyorsun. gözlerinin altı çökmüş, belin bükülmüş ama yaşamak istiyorsun. yaşa canımın içi. çok yaşa.

firuze dedi, firuze bakmadı. bir daha firuze dedi. firuze kalbinde üç bina yıkmış, iki bahçe yakmış, yazınki kuşları gönlünden göçmüş gibi döndü baktı. bazen gidiyorum denmez.

yıkılmak binaya mahsus bir şey değil ki, Züleyha.

Olabilir , insan yokuş çıktıktan sonra düzlükte de pes edebilir.

Bir zamanlar deli gibi umursadığım şeyler şu an içimde nasıl yaprak bile oynatmıyor ben de hayret ediyorum.

“Yalnızlık diğer insanların fiziksel yokluğu değil, hiç kimseyle önemli bir şey paylaşmadığınız hissidir.”

beni kimse sevmez. sevmez değil de görmez yani. öyle kenarda dururum hep.

bi' boşluğa bakıyorum ama göz göze geldiğim o kadar çok şey var ki

bi arkadaşım "sevdiklerimi kaybedince üzülüyorum çünkü zaten çok az kişiyi seviyorum" demişti o kadar iyi anlıyorum ki..

nerede durmam gerektiğini çok iyi bildiğim için gelemedim sana. ama gelmeyi ne kadar çok istedim, tahmin bile edemezsin.

O duvarda resmin asılı ama bu ev seni hiç görmedi. Bazı şeyleri uzun uzun anlatamam.

“Şehirlere sığamadım.” yazıyordu bir kitapta. Lan dedim, koskocaman şehir; nasıl sığılmaz? Sığamadım.

eğer beni tanıyorsan gitmemek için bin gece çabalayıp, bir gecede gideceğimi bilirsin