çok özlüyorum.

seni içine alan toprağa nefretim

Ölümün ansızın alıp götürdüğü kişinin masada bıraktığı son eşyalar. 

Cesaret edipte adım bile atamadığım mezarlık, şimdi evim oldu.

“bazı yaralar yararlıdır buna inan. bazı yaraların ortasından küçücük bir el, sanki geçmişine çiçek uzatır, bazı yaralardan sızan kanla, tüm geleceğin yıkanır.”

sesini duymamalı aylar oluyor. seni kendi içimde öldürdüğümü söylerken bile sesine muhtaç yaşıyorum. ölüler konuşmaz oysa, ben hala ağzından çakacak tek kelimeyi duymayı bekliyorum.

Yaşanmamış hiç bir acının türküsü yoktur’

sana geldim, sarıl diye çocukluğuma.

nereye gidersen git hep arkana bakacağın bir geçmiş bıraktım sana

Ben herkeste seni ararken kendimi kaybediyorum.

Sanki hiç var olmamış gibi.. 

Çok özlüyorum bazen, sanki ölmüşsün ve mezarına gitmeye çekiniyor gibiyim.

Öldün, çok çekiniyorum. Özür dilerim.

Yaralarımın içinden en çok kanayansın. 

neyi bastırdıysan göğsüne, soludukça büyüyen odur.

Bazen gülerken aklıma geliyorsun. Duruyorum aniden. Hani evet mutluyum ama bir şey eksik. Sonra tekrar gülüyorum, geziyorum, uyuyorum ama bir şey eksik. Evet hayat devam ediyor ama içimde bir ölüyle yaşıyorum. Her şey yerli yerinde ellerim, kollarım, gözlerim.. ama kalbim eksik.