Παρακρούσεις

αν μπορούσα μια φορά να σε γλείψω

θ’ άνοιγαν τόσο διάπλατα οι λεωφόροι

που οι άστατοι σπασμοί των σωμάτων μας

θα γίνονταν ταραχές σε επαναστατημένο άστυ

οι δικαιωματιστές θα ούρλιαζαν, τα δικαιώματα μας

θα γίνονταν σαν πολιτικά βιώματα βίαια που ξεχύνονται

και τα ισχνά αναστήματά μας θα εκπορνεύονταν στο πλήθος

όχι, αν μπορούσα, μια φορά να σε γλείψω

δεν ισχυρίζομαι πως θα γράφαμε εμείς την ιστορία

Eppure, mentre guardo il vapore del Tè salire piano verso il soffitto, c’è una strana, sottile bellezza nel silenzio della casa.

αν αλλιώς κατεβαίνανε

τα ‘όχι’ στις σπονδυλικές στήλες των παραβιαστών

λιγάκι παραλύοντας το νευρικό τους σύστημα

τότε ίσως να ζούσαμε καλύτερες μέρες

- ή και νύχτες, θα έλεγε καμία 

που την τομή θα τού κανε εκφέροντας τη λέξη

προτού προλάβει να αντιτάξει

Ο έρωτας σήμερα ,

ήταν στο ξυράφι σου.

Αύριο, μπορεί να είναι /

Janine Nièpce

[ εμπνευσμένο από ένα σύνθημα στο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο "Εμπρός", που εκκενώθηκε από τις δυνάμεις καταστολής του κράτους ]

Σου γράφω γιατί ξέρω πως θα ξεχαστούν αυτές οι μέρες

τα χρόνια θα κρυσταλλωθούν στα σώματά μας αδιόρθωτα

τα χέρια μας θα αγγίξουν άλλων χέρια και θα γράψουνε

στίχους πολλούς για ν' αντιμετωπίσουνε τα κλείστρα των πολεμίων

Σου γράφω γιατί ξέρω πως θα συνηθίσουμε σε νέες μέρες

κι αυτά που γράφω θα τελούνε ως ενθύμια των προηγουμένων

ξέρω' τα κτίρια που έφεραν το φορτίο ίσως να μην είναι άλλο πια κατειλημμένα

κι αυτά που ίσως ζήσαμε να μην μπορούν ξανά να βιωθούνε

Μα εγώ σου γράφω γιάτι μόνος τρόπος να υπάρχει ελπίδα

είναι να ξέρεις πως οι μέρες δε στερεύουν το μελάνι

και πως τα στόματά μας δε φιμώνουν τα τσιμέντα

σου γράφω για ν' αγωνιάς: στο δρόμο θα αναμετρηθούμε πάλι