asla özgür olamayacağız.

doğum gününde kendisini vurduğu söyleniyor. birden bir el atış sesi duyulmuş evden. komşular bile kolay kolay açmıyor konusunu. o gece evde kutlamaya hazır insanları umutlarından tutup bir avuçta ezivermiş. kendi intikamını almış diyorlar, nedendir bilinmez. kendini hiç açmazdı zaten. sorsan kim tanırdı gerçekten? belki de istemedi tanınmak. insan onca sene hep susar mı? sessiz sedasız tüketti kendini besbelli. yazık.

ilk kez, sarhoş olduğu için yanıma özürle geldiğinde sarılıp sevdiğim biri oldu. ama bu kafa hiçbir şey kaldırmıyor tek bir şey hissedecek halim yok.

unutamıyorum bu kafa susmuyor. anlatmadığım onca şey. yeni hatrıma düşen anılarım. kaçmayacağım bakalım ben ölünce mi susacaklar, nereye kadar yolculuk kaptan? bedenim yanıyor ateşten ancak kül olamıyorum hiçbir zaman.

anca hasta olur bu beden, bir işe yaramaz sorarım neden? en mutlu anımda vuracağım kendimi kafamdan, zaten gerisi olacaktır hep yalandan. bıktım bu zehir zıkkımdan, en çok da kendi aklımdan. işte döndüm sahalara, yalnız benzemem bildiğin dipsiz kuyulara. buyur tanıştırayım seni bu da kaçmayan ben ve gerçek dünyam. herkes beslendi verdiği zararlardan şimdi mutlular hayatlarında yalanlardan. tabii en zorudur tüm sorunlara kucak açmak. 'bak çiçeklerine hep en güzelini koparıp alıyor Hak.'