ｍａｌｋｏｎｔｅｎｔ

z racji chaotycznej konstrukcji i chęci uprzykrzenia oraz możliwego zniwelowania chęci przebywania na tej stronie, zalecanym a wręcz koniecznym jest użycie tejże linkologii:

T O P 1. Hejt na politologów 2. VAPORWAVE 3. Ludzie do niczego nie dążą 4. O rety! Pierwsza niedziela bez handu 5. Podwójna latte na mleku sojowym z awokado za miliony 6. Dlaczego nie zapłaczemy po Pszemku 7. Dzieci, które się zabijają 8. czytam, słucham, oglądam 9. Uszy i usta władzy komunistycznej – sylwetka Jerzego Urbana 10. “Prawica” chodzi w ciężkich butach

„Pokazałbym swoje wyrzuty sumienia, ale nie chcę się tutaj rozbierać.”

– takie słowa Jerzego Urbana padają po obejrzeniu zlepku wypowiedzi na jego temat, pochodzących z ulicznej sondy w programie Agnieszki Gozdyry.

Przychodzi na świat 3 sierpnia 1933 roku w wielonarodowościowej Łodzi, jako członek żydowskiej rodziny inteligenckiej. Jak sam twierdzi, uradował go wybuch II wojny światowej, bowiem przerwał rutynę obowiązków sześciolatka. Okupację przeczekuje we Lwowie, następnie wraca i kontynuuje naukę. Prawdziwe nazwisko to Urbach, lecz po wcieleniu  Zachodniej Ukrainy do ZSSR, na radzieckich paszportach rodziny pojawia się literówka. I tak z żydowskobrzmiącego miana, zyskuje takie, które bardziej kojarzy się z papieżem. Następnie podejmuje studia na Uniwersytecie Warszawskim, jednak zostaje wydalony z uczelni. Jego kariera dziennikarska rozpoczyna się w roku 1955, publikuje w prasie, by po 6 latach już pod pseudonimem pisać felietony dla „Polityki”.

W latach 1981-1989 piastuje stanowisko rzecznika rządu PRL. Zwołuje cotygodniowe, trwające godzinę konferencje, które cieszą się zainteresowaniem dziennikarzy zarówno rodzimych jak i zagranicznych. Są one następnie transmitowanie w Telewizji Polskiej w godzinach wieczornych. Urban doskonale rozumie jak działają media i wielokrotnie wykorzystuje je jako narzędzie propagandowe. Po latach przyznaje się do wielu kłamst i półprawd, co tłumaczy tym, że rząd zawsze stara się przede wszystkim utrzymać władzę, a nie mówić prawdę.

Po transformacji Zakłada własny tygodnik „NIE”, pełniąc funkcję redaktora naczelnego. Czasopismo ma charakter antyklerykalny, lewicowy i satyryczny, ale słynie także z ujawniania afer. Przez niektórych porównywany do francuskiego Charlie Hebdo. Należy do Sojuszu Lewicy Demokratycznej i opuszcza tę partię w roku 2004, mocno krytykując rząd Leszka Millera i prezydenturę Aleksandra Kwaśniewskiego za zdradę lewicowych ideałów.

Tekst powstały z pobudek specyficznych, nie moich. W ramach iście szkolnego przedmiotu “Media w Polsce”. __________________________________________________ Swój dzień zaczynam od przeglądu Twittera. Tam najszybciej, praktycznie z pierwszej ręki, dowiaduję się, co mnie ominęło, podczas gdy spałam. Mamy to szczęście, że polscy politycy coraz bardziej przekonują się do tej formy kontaktu z wyborcami. Następnie podczas przygotowania kawy i śniadania włączam Program Drugi Polskiego Radia, a konkretniej Poranek Dwójki. Najbardziej doceniam rozmowy nt. wybranych muzyków. Na co dzień się tym nie zajmuję, więc cieszę się odprężeniem, jakie przychodzi wraz ze słuchaniem wtrętów w postaci utworów muzyki klasycznej, na przykład w trakcie materiałów o kulturze wybranego kraju. Audycja ta nadawana jest od poniedziałku do piątku, w godzinach od 7:00 do 10:00. W weekendy zaś, szczególnie w niedziele, decyduję się na spędzenie czasu z rodziną, więc niezależnie ode mnie pada wybór telewizji. Woronicza 17 i Kawa na ławę to moje okazje na obserwację reakcji domowników na rozmowy odnośnie bieżących tematów, które zajmują opinię publiczną. Czasem nawet zaskakuje mnie, że tak wyświechtane chwyty erystyczne (zarówno w wykonaniu zaproszonych polityków jak i prowadzących) są wciąż efektywne. Zająwszy miejsce w autobusie zwykle do wyboru mam albo coś luźnego do poczytania, albo dobrą książkę, która jest w stanie mnie wciągnąć na tyle, że nie zważam na współpasażerów i nie są mnie oni w stanie rozproszyć. Zwykle sięgam wtedy po czasopisma związane z rynkiem muzycznym takie jak Noise lub Metal Hammer. Są to jednak miesięczniki, więc nie wystarczają na codzienne podróże do pracy lub na uczelnię. Czasem sięgam po Tygodnik NIE, głównie dla felietonów Jerzego Urbana oraz po Najwyższy Czas! analogicznie, dla felietonów Janusza Korwin Mikkego.Doceniam podróże komunikacją miejską, bo podkreślając pozytywne ich aspekty, na front wysuwa się fakt, że mam dodatkowy czas na czytanie książek. Ostatnio udało mi się odświeżyć po dziesięciu latach słynną sagę Wiedźmin autorstwa Andrzeja Sapkowskiego. Podczas powrotu do domu, zwykle jestem zbyt zmęczona, by się skupić na czytaniu. Sięgam wtedy po jakieś zarejestrowane wcześniej audycje muzyczne lub vlogi.  Należę do osób, które traktują gry wideo jako formę rozrywki, ale także jako dzieła sztuki na podobnym poziomie jak książki lub filmy. Oczywiście, należy wybierać odpowiednie tytuły. Miesiąc temu miała premierę czwarta część serii God of war, w której wcielamy się w greckiego boga, który walczy z przeciwnościami losu jak i skutkami popełnionych w przeszłości błędów. Rozgrywka wymaga głównie zręczności,a le także zaangażowania w opowiadaną historię, a przy okazji poznajemy postaci pochodzące z mitologii (w czwartej odsłonie przenosimy się do mitologii nordyckiej). Tytuł godny polecenia szczególnie dla tych, którzy są nastawieni sceptycznie do takiej formy spędzania wolnego czasu. Innym świetnym przykładem jest Wiedźmin 3 Dziki Gon. Polska produkcja, wielokrotnie nagradzana i wskazywana jako najlepszy RPG ostatnich lat na świecie z doskonałą narracją i feelingiem w gameplayu. Ciekawe, tym bardziej, że saga nigdy nie doczekała się godnej ekranizacji, a mnie ów tytuł zachęcił do przypomnienia sobie lektury sprzed lat.Rynek gier komputerowych znajduje się w obszarze moich zainteresowań, dlatego często zapoznaję się z materiałami na TVGRY.pl, TVGRYplus (w serwisie Youtube) oraz portalach  GRYonline.pl i ppe.pl,  W czwartki o 19:00 nadawana jest moje ulubiona audycja w Czwórce, czyli Pogłos. Prowadzi ją popularny youtuber, Jakub Chuptyś, znany pod pseudonimem Gargamel. W swej audycji pokazuje głównie muzykę zza Oceanu, jednak daleką od list przebojów. Pojawiają się także interesujące wywiady z rodzimymi twórcami.Często wracam także do archiwalnych zapisów z audycji Zimny Front Dominiki Bruszkiewicz w Radiu Centrum. Wieczorny research, który pozwala mi być na bieżąco z tym, co dzieje się w kraju i na świecie. Zwykle są to portale wpolityce.pl. Natemat.pl, wprost.pl itp. Chociaż niektóre publikacje zwykłam traktować z przymrużeniem oka. Czasem sięgam po publikacje dotyczące kultury i sztuki w regionie. Jako całkiem przystępny oceniam portal Katowice dla Was. (http://katowice.dlawas.info/) Śledzę uważnie wydarzenia takie jak Tattoo Konwent (organizowany cyklicznie w wielu miastach np. w Katowicach jesienią, we Wrocławiu wiosną), Festiwal Rysunku w Zabrzu, a także Biennale Plakatu w Warszawie. Uwielbiam wernisaże zarówno wystaw artystów niezależnych jak i tych związanych z Akademią Sztuk Pięknych. Przed snem chętnie sięgam po autobiografie lub biografie interesujących mnie osobistości lub postaci historycznych. Czasem jednak odchodzę od tej reguły, jak na przykład teraz, na rzecz Sam ze wspomnieniami Michaiła Gorbaczowa.

Niedziela, godzina 10:00. Ludzie resztkami sił, jak zombie, snują się w poszukiwaniu jedzenia. Obłęd, który mieli w oczach, robiąc wczorajsze “świąteczne” zakupy się pogłębia. Ofiary władzy totalitarnej gryzą tynk, gruz i korę drzew. Inni, ci bardziej rozgarnięci, zbierają kumpli na wspólną wyprawę do Czech po produkty pierwszej potrzeby. 

A my? Pozwalamy sobie na podśmiechujki, komentarze, krytykę. “Frajerzy” – mówimy. – “Jeden dzień ich nie zbawi. A kasjerkom należy się przynajmniej ten jeden dzień* dla rodziny.” To bardzo miłe, że tak solidarnie godzimy się na uprzywilejowanie pewnej grupy społecznej. My, pracujący w urzędach lub we własnych sklepikach otwartych od 9:00 - 17:00, od poniedziałku do piątku; my, uczący w szkołach, my, emeryci, my, bezrobotni. Jakie to szlachetne z naszej strony! Własną wspaniałomyślnością będziemy mogli sobie gmerać w majtkach jeszcze kilka tygodni. 

Wrzawa wokół wypowiedzi młodego milionera już dawno ustała, ale kilka dni temu przypomniał sobie o tym temacie portal F5, a wcześniej Magazyn Porażka. Publikując pewien eksperyment na swoim niedzielnym fanpejdżu - [link] i podbija serca normików. Nic mnie tak nie porusza jak ludzka ignorancja, dlatego postanowiłam napisać kilka słów o tym jak ja to widzę.

Dla niepoinformowanych tekt źródłowy: https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2017/may/15/australian-millionaire-millennials-avocado-toast-house

Z jednej strony standardowo rozbawia mnie wrzask i silne artykułowanie poczucia krzywdy, charakterystyczne dla życiowych desperatów bez ambicji, którzy zawsze uznają cudzy sukces za powód do zawiści. Zastanawia mnie tylko poklask gawiedzi. Czy nikt przez nawet jedną chwilę nie zastanowił się, jaki był przekaz tej wypowiedzi, tylko jesteśmy na etapie czepiania się i śmieszkowania z przytoczonego przykładu? Najnowszy ajfon na raty, wynajmowana kawalerka w centrum miasta, kanapki w subwayu, kawa w starbucksie, ciuchy w zarze, staż w korpo i marudzenie, że ledwo starcza do dziesiątego. Taki jest obraz przeciętnego lepiej prosperującego dwudziestoparolatka. Po co sobie uświadamiać, że na skutek wysokiej preferencji czasowej, zmanierowania i beztroskiego spoglądania w przyszłość (bo przecież w razie czego państwo opiekuńcze wkroczy i pomoże) milenialsi (i nie tylko) nie są zdolni do odmawiania sobie przyjemności, przez co nie potrafią oszczędzać, a długofalowo nie stać i ich na kupno mieszkania lub inwestycje.

Jeśli wydawało Wam się, że nie da się stanąć w obronie takiej postawy myliliście się. W internacie pojawiają się następujące wypowiedzi: “Niemieckie pensja minimalna po korekcie siły nabywczej jest mniej więcej taka sama jak polska średnia krajowa, nie mówiąc już o tym, jak wygląda tam rynek mieszkaniowy. Twoi rówieśnicy - bo to w odpowiedzi do mojego komentarza - mają rację. aktywna polityka mieszkaniowa prowadzi do tego, że lepiej się żyje.” Upartych lunatyków nikt na siłę nie będzie wyrywał z mokrego snu. Zawsze robi mi się gorzej, kiedy wygrywa postawa roszczeniowa – krzywa morda, wysunięta w błagalnym geście ręka i na czole niedbały napis “daj, bo mi się należy.”

Ludzie do niczego nie dążą. Na początek jestem winna zauważyć, że język polski w sposób fatalny gwałci logikę. Występuje w nim bowiem zjawisko podwójnego przeczenia, a rozumując, bierzemy pod uwagę tylko jedno z nich. W normalnym języku byłoby: People do not strive for anything. Może jednak ta charakterystyczna cecha naszego już i tak trudnego rodzimego języka w tym wypadku jest bardzo pomocna, ponieważ w stwierdzeniu: ludzie do niczego nie dążą, dopełnienie jest nie tyle nieokreślone, co dodatkowo zanegowane. Lecz dosyć już o Polakach, którzy nawet przeczenie muszą zanegować!

Obserwacja tłumu wiernych na corocznych obrzędach triduum paschalnego nakierowała moją głowę na szereg przemyśleń. Jesteśmy otwartymi, światłymi umysłami i często naśmiewamy się z własnych przywar narodowych, ale przecież gdzieś istnieć musi ta magiczna, nieprzekraczalna granica. A jak najłatwiej obrazić Polaka? Powiedzieć, że wszyscy jesteście tacy sami!

Głęboko zakorzeniona w narodzie wiara chrześcijańska pozostawiła widoczne szramy na poczuciu własnej wartości, godności i indywidualności. Zaniżone mniemanie o sobie, konieczność dostosowania się do odgórnie narzuconej mody, podążanie za wskazaniami, które tylko na pozór wydają się lepsze. Polak (też) potrafi! Wymyślone przeze mnie na poczekaniu określenie: lepperyzm. Zauważyłam jeszcze jedną pułapkę. Im dalej chcesz się znaleźć od lepperyzmu, tym głębiej w nim siedzisz. I tak oto mamy kilka klas, wywodzących się jeszcze ze starych podziałów. Typowi proletariusze – górnicy, kasjerki, nawet nauczyciele – wyzyskiwani ze wszystkiego przez wszystkich, wyróżnia ich nieskrępowana roszczeniowość. Nowobogaccy – pracujący w marketingu, wspięli się na wyższe szczeble w korpo, itp. – są ekspertami w udawaniu bogactwa przy jednoczesnym narzekaniu na brak pieniędzy. Można jeszcze wyróżnić dzieci nowobogackich, które swoim spierdoleniem emanują podczas beztroskiego życia studenckiego. Dalej idąc, opisałabym młodych ludzi u których kultura biedy ewoluowała do poziomu tak absurdalnego, że lepiej od studiowanego kierunku znają metody wyłudzania stypendium socjalnego.

To, że w prawicowo-wolnościowej formacji Unia Polityki Realnej vel Platforma Janusza Korwin-Mikkego vel Nowa Prawica vel KORWiN vel Wolność vel Wolność Janusza Korwin Mikkego ostatnimi czasy (laty) nie działo się dobrze, a wręcz coraz gorzej, wiedzieliśmy doskonale. A miało być przecież tak pięknie. Po licznych zmianach strukturalnych i chybionych kombinowaniach z nazwą i logiem, przyszedł czas na kolejny gwoźdź do trumny ugrupowania – wczorajsze (10.04) odejście Przemysława Wiplera z polityki. Ale czy na pewno? Wielkie nadzieje pokładaliśmy w Przemysławie Wiplerze, który dołączył, kiedy to KNP przebiło w sondażach klauzulę zaporową niczym młody kuc swoją pierwszą błonę dziewiczą. Część komentatorów śmiała się, że wrócił syn marnotrawny, ale zdarzali się też bardziej sceptyczni, którzy z niepokojem spoglądali na dalsze losy formacji. Wipler miał być tym następcą tronu, łagodniejszym, lepiej radzącym sobie w mediach i bardziej reprezentatywnym niż krul. Liczyliśmy, że okiełzna starego ekscentryka i zaprowadzi partię ku zwycięstwu. Tak, daliśmy się ponieść. Krytycy Przemysława Wiplera z satysfakcją odnotowywali kolejne jego wpadki. Tzw. "wzmocnienie przez podział”, czyli odłączenie się od KNP i założenie partii KORWiN, która nigdy nie pobiła sukcesu wyborczego swojej poprzedniczki. A coraz słabsze zaangażowanie, specyficzny cynizm i żenujące luzactwo wciąż to bardziej zniechęcało do wspierania ruchu. Obecnie nikt już nie wierzy, że horda kuców pod przywództwem jurnego dziadka w muszce będzie miała cokolwiek do powiedzenia w Sejmie. Pytanie czy to wina wyłącznie pana Przemka. Obserwując laureta w kategorii najbardziej leniwego europosła, czyli Stanisława Żółtka, odpowiedź nasuwa się sama. Jeśli chodzi o regionalnych liderów, tutaj też nie pojawił się nikt merytoryczny i charyzmatyczny. Nawet Miriam Shaded woli wdzięczyć się w TVP niż kooperować z tą dysfunkcyjną cringe machiną. Skoro ruch skupiony wokół Pana Janusza spisuję na straty, a Prezesa preferuję w roli znakomitego felietonisty, to co będzie z Pszemqiem? Cóż, wcale nie będę zdziwiona, gdy stanie się podwójnym synem marnotrawnym i w następnych wyborach wystartuje do Sejmu z list PiSu.

Debata wokół szczytu w Rzymie z okazji 60. rocznicy nabrała niesłychanych kształtów. Przestaliśmy wierzyć, że PiS jest eurosceptyczny już bardzo dawno temu, a i tak najwięcej mówi się o stroju pani premier. Wstawanie z kolan i grożenie palcem, czyli to, co polskiemu rządowi wychodzi najlepiej. Innymi słowy – dużo hałasu o nic.  . Donald Tusk jako lepkie, plastyczne spoiwo, między rządem a rozjuszonymi dostojnikami unijnymi, aktywował się w ostatnim momencie, by przestrzec, że ten dokument naprawdę trzeba podpisać.

Każdy wytężył swoje siły, by przyjęcie Deklaracji Rzymskiej było świetnym kontentem w mediach przed kilka dni a nawet tygodniu. Począwszy od chętnie komentowanego stroju premier Beaty Szydło, a skończywszy na rzekomym problemie alkoholowym przewodniczącego Jeana Claude Junckera. I tak właśnie mogliśmy obserwować, jak politycy europejscy łączą siły!

Często spotykam się z opinią, że linia programowa PiS nie jest taka zła. Owszem można się troszczyć o tendencje do nadmiernego rozdawnictwa lub zachwiań w harmonijnej relacji państwo-kościół, jednak partia traci najwięcej pod względem wizerunku głównie przez zachowania niektórych swoich przedstawicieli. A może wyjątkowo silna pozycja władzy jest skutkiem marnej opozycji? Aby uprzedzić wszelkie ataki true-prawicy, zapewniam, że mam podobną reakcję alergiczną na nazywanie Prawa i Sprawiedliwości prawicą, co Wy. Jednak by moje przesłanie było zrozumiałe i proste nie tylko dla osób mających pojęcie o doktrynach politycznych i pewnych rozbieżnościach występujących na polskiej scenie, pozwolę się powołać na wartości narodowe (w kontekście symbolicznym) i religijne, którymi kierują się członkowie partii miłościwie nam panującej i posłużę się roboczo takim właśnie terminem.

Co by nie powiedzieć o Jarosławie Kaczyńskim, jego taktyka i nierzadko kontrowersyjne decyzje, prawie zawsze kończą się zwycięstwem (choć zwycięstwo to nie zawsze jest takie jasne i zrozumiałe na pierwszy rzut oka) albo przynajmniej lądowaniem na cztery łapy. Po serii katastrofalnych porażek w latach 2005-2007, przez 8 lat przygotował swój misterny plan, w którym nie ma miejsca na pomyłkę. I dzięki temu zyskuje sobie szacunek wśród tych rozważniejszych obserwatorów politycznych.

Z kolei do ekscentrycznej postaci Antoniego Macierewicza zostaliśmy przyzwyczajeni już bardzo dawno, ale jego słabostki wobec młodych, niedoświadczonych mężczyzn, wątpliwie uzasadnionego pochodzenia są nowością w mediach i paraliżują nawet najśmielszych krytyków Pana Ministra. Skoro trudno się doszukać racjonalnych przesłanek w wyborze jego współpracowników, to też trudno przełknąć kęs tej już i tak niedobrej sałatki, jeśli nie mamy pewności co jeszcze się w niej znajduje. Rozgryzamy twardy obiekt, którego nazwę trudno sobie przypomnieć, a wtedy okazuje się, że to zawiadomienie do prokuratury w sprawie Donalda Tuska. I właściwie każde nazwisko z wesołej drużyny Pana Jarosława, jakie mogłabym przywołać, zostało już obśmiane przez beta-cringefest dla grażyn pt. „Ucho Prezesa” lub ostatnio rozszalały antypisowsko ASZdziennik, nie wspominając o hipokrytach ze Sztucznych Fiołków* i innych inicjatyw cieszących się znacznie mniejszym zainteresowaniem. 

Ruchy obywatelskie, które miały stanowić realny bat na te najbardziej niebezpieczne pomysły rządzących, okazały się klapą. Minie sporo czasu nim znowu ktoś uwierzy w podobnego społecznika, jakim miał być Mateusz Kijowski.

Warto też wspomnieć, że w dużej mierze wyborcy PiS to elektorat negatywny, a takiemu łatwiej się narazić. Czyżby więc ostatni sondaż, w którym Platformie do dogonienia wrogów brakuje zaledwie 2% był prawdziwy?

Ludzie w ten sposób jedynie sygnalizują swoje niezadowolenie, jednak realnej alternatywny nie ma. Szaklowanie wartości prawicowych (szkoda, że nie  narodowo-socjalistycznych, bo tym w istocie jest PiS) prowadzi do przekonania wyborców, że jedyna droga, jaka została przeciwna PiSowi prowadzi w lewo. Obecnie nawet lewica nie zajmuje się tematami poważnymi, trudnymi. Podejrzewam, że depenalizacja palenia marihuany, aborcja na życzenie oraz legalizacja związków homoseksualnych uszczęśliwiłaby sporą część społeczeństwa na kilka lat. O gospodarce najprawdopodobniej przypomniano by sobie, w momencie kiedy byłoby już za późno. Zobligowałam się jeszcze do zadania tych pytań: Czy ktoś wreszcie zabierze się za konstruktywne myślenie, przygotowanie projektów ustaw, które będą stanowiły atrakcyjne rozwiązania i wykreuje poważnych liderów, zamiast robienia wrzasku o martwe wiewiórki w parku albo blokowania mównicy sejmowej? Ja niestety znam odpowiedź.

Znaną wszystkim cechą Francuza jest brak skłonności do wojenki, jednak nieumiejętność upilnowania broni podczas warty zaskoczyła nawet mnie.

Do incydentu doszło w bardzo typowym miejscu, a na strzeżonym przez wojsko lotnisku nieuzbrojony zamachowiec nie miał prawa stwarzać zagrożenia. Rzeczywistość to zweryfikowała i do naszej świadomości dotarł wniosek, że mundurowa obstawa ważnego obiektu ma działać jedynie kojąco na psychikę obywateli. Młodzi, niedoświadczeni żołnierze patrolujący teren dopuścili do tego, że napastnik wszedł w posiadanie ich karabinu maszynowego. My już wiemy, że operacja Sentinelle ma raczej charakter humorystyczny, a co na to media? Według pierwotnych doniesień człowiek znikąd stworzył niebezpieczeństwo i został szybko zneutralizowany przez czujne służby. Następnie mieliśmy do czynienia z przekonywaniem że sytuacja nie powinna być łączona z atakami terrorystycznymi z przeszłości. Później przyznano, że w istocie jest to zamach terrorystyczny. Mężczyzna odpowiedzialny za wydarzenie, co prawda nie pierwszy raz naraził się służbom – znany był już paryskiej policji z przestępstw o charakterze kryminalnym, jednak nie udowodniono, że napastnik miał powiązania z organizacją terrorystyczną. Kilka godzin po tym dopiero wspomniano, że sprawca jest muzułmańskim ekstremistą.

Premier Holland ze spokojem wyjaśnia rodakom, że dzięki strzelaninie na lotnisku Orly pod Paryżem, przekonujemy się, że patrole wojskowe są potrzebne. [źródło]

Bardzo nie chciałam o tym wspominać, ale media chętnie podkreślają, że jednostka patrolu wojskowego, którą napastnik pozbawił karabinu maszynowego, jest kobietą. Nasuwa mi się pytanie, czy gdyby ci wojskowi nie mieli przy sobie broni, mogłoby nie dojść do strzelaniny?

Stan wyjątkowy we Francji obowiązuje do 15 lipca, jednak atmosfera wśród obywateli UE gęstnieje coraz bardziej. Nie da się już ukrywać faktów, wmawianie ludziom, że ekstremizm religijny nie jest kluczowym czynnikiem tych sytuacji powoli staje się niemożliwe. Z tego, co obserwuję w social media, jeszcze bez problemu można utrzymywać, że napływ uchodźców/emigrantów nie ma nic wspólnego z terrorem. Pytanie, ile niebezpiecznych sytuacji musi jeszcze nastąpić, aby ten oczywisty morał stał się wreszcie nieukrywalny.

Po przeczytaniu rakotwórczego artykułu autorstwa Tomasza Molgi pod clickbaitowym tytułem: „Po tych danych urzędu pracy można już zamknąć studia na kierunkach politologia, socjologia i kulturoznawstwo...” nie mam złudzeń, że bezrefleksyjne rzucanie utartych haseł wskoczyło na nowy poziom. Teraz można je podeprzeć poważnymi statystykami. [źródło] Nie od dzisiaj wiadomo, że uczelnie państwowe zmagają się z problemem nadmiaru niechcianego planktonu. Bardzo łatwo się dostać na dowolny kierunek, a poziom studentów i przypadkowość z jaką obierają swoją dalszą drogę życia, zatrważają. Jest to spowodowane niskim progiem rekrutacyjnym, wątpliwie efektywnym systemem finansowania uczelni wyższych oraz niżem demograficznym. Ale czy pan redaktor sugeruje tym samym, że lepiej - tak jak on – studiować dziennikarstwo? Chyba że według niego stanowisko jakie można sprawować lub zawód jaki można wykonywać, musi być wyłącznie tożsamy z nazwą kierunku. W tym momencie umysł pana redaktora nie domaga i nie nasunie mu myśli, że politolog może być chociażby specjalistą od PR, urzędnikiem albo pracować w korpo. Generalnie wszystko może i tylko śmieć ludzki, mający wyższe wykształcenie, ze świeżo odebranym dyplomem kieruje swe kroki do pośredniaka. No ale jak nie ma pracy, to mu się należy zasiłek? Pan redaktor Tomasz zapewne jest przeciwny kultowi siły i uważa, że bezrobotnym należy pomagać, prawda?

Im dalej brniemy w tekst, tym jest gorzej. Abstrahując od nieszczęsnej wypowiedzi Donalda Tuska, która mimo miliona rzeczowych podważań została tutaj przytoczona. Dla nie śledzących: obliczono, że w Polsce jest więcej bezrobotnych spawaczy niż politologów.

Nie wiem czego oczekuje się od czytelników, że będą zaskoczeni, ponieważ na rynku pracy potrzeba więcej ślusarzy, kierowców, murarzy, niż ekspertów w nauce o polityce? Pragnę zauważyć, że zostanie jednym z tych jakże rozchwytywanych fachowców jest o wiele łatwiejsze. Mogę nawet zaryzykować stwierdzenie, że w razie niepowodzeń w karierze, można spróbować się przekwalifikować i na przykład odbyć kurs spawacza, operatora wózka widłowego albo modną ostatnio (finansowaną przez Unię Europejską) naukę programowania od podstaw. Wszystko zależy od danej osoby, jej chęci oraz zdolności do adaptacji do aktualnych warunków rynkowych. Na czarnej liście niechcianych zawodów poza politologią, socjologią i kulturoznawstwem na pewno znajdują się jeszcze inne twory, pochodzące z takich kierunków jak bibliotekoznawstwo, historia sztuki, filologia polska, etc. Czy oznacza to, że nauki te powinny zniknąć z powierzchni Ziemi? To właśnie stałoby się, gdyby postanowiono to, co podpowiada pan redaktor Molga. Widać, studia dziennikarskie nie wystarczyły, by znał konstytucję i wiedział, że podobne rozwiązania są z nią sprzeczne. Jak więc zatrzymać produkcję niepotrzebnych jajogłowych tak, by jednocześnie nie zabierać prawa do wykształcenia w omówionych dziedzinach tym, którzy naprawdę się do tego nadają? Jako studentka politologii ze specjalizacją dziennikarską, obserwuję jak się sprawy mają na Uniwersytecie Śląskim. Uważam, że limit miejsc powinien zostać drastycznie zmniejszony tak, by uczynić ten kierunek elitarnym, a przywrócenie egzaminów wstępnych oddzieli zbłąkanych maturzystów nie mających pomysłu na siebie od perełek, które bez problemu odnajdą się na rynku pracy i szczęśliwie będą się realizować w swoim zawodzie.

Rozwścieczone słowami Pana Janusza Korwin Mikkego kobiety nie przebierają w słowach i bez chwili zastanowienia przypuszczają zmasowany atak nad podstarzałego mizogina. Ja z kolei nie mogłam spokojnie wypić wieczornej kawy, ponieważ to, co działo się na antenie Polsat News w sobotnim programie “Skandaliści” Agnieszki Gozdyry, pokrzyżowało mi moje komentatorskie plany. (Miało być o Tusku). Cała rzecz sprowadza się do nierozumienia pewnego matematycznego – a pan Janusz powiedział, że kobiety nie powinny uczyć się matematyki – pojęcia, wokół którego narosło wiele chorych interpretacji. Jedną rzecz można oczywiście przywołanemu CEPowi zarzucić, że walczy o ziszczenie swoich poglądów bronią obusieczną. Jednak histeria jaka nastąpiła po nagłośnieniu jego wypowiedzi w mediach, obnaża jaką uwagę poświęca się formie i słowom-kluczom bez zrozumienia treści. Zachęcam do zapoznania się z całym materiałem, ponieważ można zaobserwować dziwne zachowanie Agnieszki Gozdyry. Z jednej strony sięga po najgłębiej schowane, błotniste chwyty erystyczne, żeby ukazać swojego rozmówcę w jak najgorszym świetle. Z drugiej strony zaś brakuje ociekania migoczącym cynizmem, widzimy za to wściekłość i bezradność. Podobna sytuacja miała miejsce, kiedy jej gościem był Marian Kowalski. Uderzyła mnie w jednym i drugim przypadku łatwo przyswajalna narracja, że mężczyźni prawicy są szowinistami i mizoginami. Tak jakby w scenariuszu jakimś zapisane było, że rybka już się z tej sieci nie wywinie: dopuścimy do głosu odpowiednie osoby oraz szepniemy do słuchawki pani redaktor fantastyczne wskazówki, dzięki którym widz wyrobi sobie określone zdanie. Będzie się dzięki naszej telewizji czuł bezpiecznie i swobodnie oraz okaże wdzięczność za to, że dbamy na antenie o nasze kobiety. To co się wydarzyło jednak w momencie pytania – a właściwie histerycznej kumulacji absurdalnych pytań – do młodej członikini partii Wolność, sprawiło, że przestałam wierzyć w inteligentną, przebiegłą, softgoebbelsowską Panią Agnieszkę. (16:58) Szanowna Pani Redaktor. Średnia arytmetyczna z liczby 3, 1, 1, 6, 2, 6, 2 daje 3, co nie oznacza, że przez to 6 to mało albo 1 to dużo. Bardzo żałuję, że rozpatrywanie tego zagadnienia – zakończone zresztą niepowodzeniem – odwiodło Pani uwagę od merytorycznej – niekoniecznie podczas konkretnie tego programu – dyskusji na temat poważnych zagadnień takich jak wealth gap, interwencja państwa w rynek czy prawdziwe problemy z jakimi borykają się współczesne kobiety.

BLUE WHALE CHALLENGE edycja 2017

Skoro świat przypomniał sobie o tej szampańskiej zabawie, dodał ją na listę miejskich legend, a polskie media dopiero ją odkryły, nie mogę się powstrzymać i muszę wrzucić kilka złotych monet do tego kotła.

Czytając newsy na temat tajemniczych śmierci powiązanych z niebieskim wielorybem, można wyczuć dotkliwą ostrożność. Dziennikarze, eksperci, rodzice i wszyscy zabierający głos w sprawie zdają się opowiadać swój grupowy sen. Najpierw mówi się o liczbie 130 samobójstw, a następnie podaje, że tylko dwie mogą mieć faktyczny związek ze sprawą. Straszenie, dobieranie skojarzeń po omacku, pokazywanie losowych pogrzebów.

Według doniesień tego, co już dawno można było sobie przeczytać w internecie, zabawa polega na wypełnianiu poleceń nadesłanych przez opiekuna-wieloryba. Ciąg 50 wytycznych, których efekty codziennie należy rzetelnie dokumentować, zwieńczony jest śmiercią uczestnika.

Gdzież mogłoby się to wydarzyć, jak nie na obszarze światowego kozła ofiarnego? W krajach skandynawskich zauważa się najwyższy wskaźnik zachorowań na depresję, ale tam korzysta się ze świetnie pilnowanego facebooka. VK.com to dzicz! A dzicz jak wiadomo, to najbardziej niebezpieczny teren dla prasowych researcherów, którzy błądzą niczym lunatycy i snują swoje wnioski z najbardziej absurdalnych poszlak.

Szok i niedowierzania, że nastolatki mają myśli samobójcze i wysyłają sygnały o tym! Jeszcze inne, spragnione atencji są w stanie się samookaleczać i publikować to do sieci a nawet z wrodzonej i typowej dla swojego wieku silnej potrzeby afiliacji mogą tworzyć grupy i wymieniać się różnymi informacjami.

Drodzy gigancji medialni. Nikt nie oczekuje, że będziecie sprawnie poruszać się po darkwebie, 4chanie albo reddicie, ale gdybyście zerknęli chociażby na tumblra, dawno znane by wam były takie zjawiska jak pro-ana, albo niezliczona ilość depresyjnych łańcuszków. Nie chcę się zastanawiać, jak próbowalibyście się doliczyć ofiar, ponieważ skala problemu jest znacznie większa niż użytkownicy commonwebu mogą sobie wyobrażać.

Przyczyny? Oczywiście, że każda grażyna, koneserka gier przeglądarkowych jest ekspertem i powie bardzo oględnie ale i stanowczo, że dzieciom internetu się nie daje, bo są tam jakieś szkodliwe rzeczy. Jeszcze lepsze obserwacje można poczynić na Twitterze, ponieważ tam konto posiadają tacy, którzy zdanie swoje mają zawsze, ale o tym możecie już przekonać się sami. Zostawię tylko tutaj ten skrin pochodzący prosto z olimpu riposty.

[artykuł przeklejony z muzycznehistorie24.edu.pl]   Vaporwave. Zjawisko internetowe, które jedni nazywają sztuką a inni wybrykiem tzw. milenialsów. Któż bowiem tęskniłby za latami osiemdziesiątymi i dziewięćdziesiątymi bardziej niż ci, którzy ich nie pamiętają? Któż krytykowałby korporacjonizm, globalizację, nowoczesny kapitalizm i nieodłączny temu konsumpcjonizm, jak nie ci, którzy się jeszcze sami nie utrzymują i niewiele wiedzą o świecie? A któż inny krytycznie by się o tym fenomenie wypowiadał, jak nie ci, którzy nie radzą sobie z przekroczeniem trzydziestki? Nie o kryzysach jednak dzisiaj będzie mowa, lecz o psychodelicznych kwiatkach rosnących na wyjątkowo żyznym gruncie. Kreatywność – podobnie jak wiele innych ludzkich przywar – jest nieskończona, a w dobie powszechnego dobrobytu każdy może odpalić na swoim komputerze Audacity i spowolnić wycięty fragment utworu, którego słuchać w oryginale by nigdy nie zamierzał.

Saint Pepsi – Enjoy Yourself (oryginał: Micheal Jackson – Off The Wall 1979)

  Istnieją także utwory, kompilacje, a nawet pełnoprawne albumy, które powstały z sampli pochodzących z rozmaitych pozornie niezwiązanych źródeł takich jak utwory z gatunków smooth jazz, elevator music, italio disco, itp. Przykładem takiego dzieła może być Blank Banshee-0, któremu przypisuje się zapoczątkowanie gatunku. Na obecnym etapie rozpowszechnienia, po kilku latach, nie możemy już rozmawiać o tym jak o ciekawostce. Skoro pojawili się ludzie starający się opisać vaporwave jako muzyczny gatunek (a nie o samej muzyce mowa) – pozwolę sobie zauważyć, że są to głównie tacy, którzy sądzą, że wszystko w internecie dzieje się na poważnie – to znaczy, że mamy do czynienia z poważnym elementem kultury internetowej, która ma nawet swój własny hymn!

MACINTOSH PLUS - リサフランク420 / 現代のコンピュー (oryginał: Diana Ross – It’s your move 1984)

Teraz już chyba jesteście przekonani, że to nie może być żart. Rzeczywiście można nabić kilka-kilkadziesiąt milionów wyświetleń w serwisie YouTube, stosując parę prostych technik: tytuł napisany czcionką o pełnej szerokości znaków, egzotyczny wtręt w postaci japońskich znaków (najpewniej skopiowany z Tłumacza Google) no i oczywiście ＡＥＳＴＨＥＴＩＣＳ. Łatwo da się zaobserwować kolorowe filtry, kolaże przedstawiające okna Windows 95 oraz antyczne rzeźby z modelami 3D radosnych delfinów w tle, wszystko to oprószone licznymi graficznymi gliczami, a całość skompresowana do jakości zdartej taśmy VHS. Tylko tyle?

T R U M P W A V E / / 選民 S H A D I L A Y -- P R E S I D E N T H E T I C S (oryginał: P.E.P.E.- Shadilay 1986)