Kendin©

Ne kahve zevkimi bilen var

Ne sevdiğim rengi bilen var

Çocukken bile top oynamak, bisiklete binmek için arkadaşlarımla buluşucam diye yalan söyler gider tek başıma top oynar bisiklete binerdim. Büyüdüm liseye gittim arkadaşlarla dışarı çıkıcam derdim halbuki hiç arkadaşım yoktu. Üniversite de aynı şeyler yaşandı. Hiç gerçek arkadaşım olmadı. Hiç bir arkadaşımla sabahlara kadar sohbet etmedim. Kimse istemezdi beni. Arkadaş canlısı olmadığından mı diye çok düşündüm, kendimle çatıştım, ödün verdim. Öyle değildi, herkesin çıkarı bittiği yere kadardı benimle arkadaşlıkları.

Şu an bir tane sadece bir tane arkadaşım, dostum, sırdaşım, gel dediğinde elimde ne var ne yok herşeyi bırakıp yanına gittiğim, kötüyüm dediğimde yanımda olduğunu hissettiğim, üzüldüğünde sıkıntısına ortak olabildiğim, imkanım olsa bütün dertlerini üzerime almak istediğim, bana iyi gelen, çıkarsız tek bir insan var hayatımda. Onunla birlikteyken saatler su gibi akıyo. Sabaha kadar konuşsun gözümü kırpmadan dinliyim istiyorum. Bitmesin istiyorum o lanet dakikalar geçmesin aksine geri gitsin istiyorum. İmkanım olsa çocukluğuma dönsem sadece o olsa istiyorum. Bunu herşeyden çok o kadar çok isterdim ki. Ne o içinde yaşadığı fırtınalı hayatı yaşardı, ne de ben böyle biri olurdum. Şu an ben bunları yazarken bile bana mesaj atıp derdini sıkıntısını söyleyebiliyo. Ben de ona söyleyebiliyorum. Paylaşıyorum. Paylaşıyoruz. Çekinmiyorum onun yanında. Birbirimizi tamamlıyoruz çünkü. Yanlışım varsa yüzüme söylüyor. Beraber gülüp beraber ağlayabiliyoruz. Telefon rehberimde kayıtlı olan ama aramayan sormayan sadece işi düşünce hatırlayan ya da rehberimde zorunlu olarak kayıtlı olan paylaştıkları şeyleri göstermek bin bir türlü hale giren kişiler gibi polyannacılık yapmıyor. Söylediğim sözlere alınmıyor. Söylediği şeylere alınmıyorum. Arkadaşlık, dostluk böyle bir şeymiş. Yıllar sonra bu duyguyu yaşadım.

Hayatımdaki belki de en büyük keşke dediğim şey;

"Keşke onu daha önce tanısaymışım."

Bir dilek hakkım olsaydı ne para ne mal ne mülk hiç birini istemezdim. Sadece hayatımda o olsundu. Onu isterdim. Onun o içinin sıcaklığını, samimiyetini, yüzündeki gülümsemeyi en başından görmek isterdim. Ona yaşadığı buhranlı hayatı yaşamasına engel olmak isterdim. En başında yanında olmak isterdim.

Kimseye söyleyemediğim içimi dökemediğim çok şeyler çektim. Yalnızlaştırıldım. Susturuldum. Ama en çıkmazda olduğum anda o hayatıma girdi. Hayatımdaki en pişman olduğum anda da o vardı, en üzüntülü anımda da o vardı, en mutlu olduğum anda da yanımdaydı hep. Beni hiç bırakmadı. Aramıza girmeye çalışanlar oldu, ayırmaya çalıştılar, kopardılar kimi zaman. Ama yüz yüze gelince anladık ne büyük yanlış yaptığımızı. Hayat mutlu olduğunuzda sizi çekemeyen insanlarla dolu. Onlardan uzak durun.