Umay

yorgun gibi değil, en çok ben koşmuşum ama her şeyin gerisindeymişim gibi. yetişmeye ramak kalmış ama ben ölüyormuşum gibi.

“Doğum günün kutlu olsun, mutlu ol senelerce Sana boncuktan kuş yaptım konacak pencerene Karakollar beni alır sorgular gecelerce Hiç bekleme belki gelmem gelemem senelerce”

şükrü erbaş, vefat eden eşine yazdığı şiiri, “iyi ki seninle tanıdım dünyayı!” burukluğuyla bitiriyor. sevgi, seni her şeyle yeniden tanıştıran bir tazelik demek ki. belki de dünya bildiğimizden daha mavi, daha yeşildir.

bize hiçbir şey yapmadılar. sadece bizi en mutlak anlamdaki hiçliğin içerisine yerleştirdiler, çünkü bilindiği gibi dünyada hiçbir şey insan ruhu üzerinde hiçlik kadar ağır bir baskı uygulayamaz.

onlar nemrut. sen ibrâhîm. uykularımda putlar ekiyorlar göğsüme. yangınların ortasındayız. bilmezsin ki ateş kendinden olanı yakmaz.  bahçelerinden bahar eksik olmasın. ‘inandım lakin gönlüm biraz yatışsın.’ ben seni hep güzel hatırladım.

sığınma ihtiyacı değil. yaslanıp biraz göz kapatmak. sende durmak değil. dinlenmek sadece. uyumak. pes etmek değil, dikenlere küfretmek değil. isyan hiç değil. yürürken bir çiçeğe bakmak için yavaşlamak. seni ben dünyanın dilediği özür sandım. sen benden alınan intikama dönüşüyorsun.

görüyorum, çünkü görülmemenin nasıl bir his olduğunu biliyorum.

öpsene beni, tam da bu gece. inancım kalmamışken hiçbir şeye.

insan;kime,neye,hangi cümlelere güveneceğini bilemiyor ve bu artık o kadar yorucu ki.

artık iyi olmak çok uzaklarda unutulmuş bir ihtimal olarak kaldı

ben dünyadan ziyade, kafamın içinde yaşayan bir insanım

üzüldüğüm ama kimseye anlatamadığım o kadar çok şey var ki.