bazen insanın sakinleşmeye ihtiyacı var gerçeği aşırı gün yüzüne çıkıyor, en içimde ve derinimde hissediyorum.

seni sensiz yaşamak.

özlem var. derinlerimde var olan.

kadehleri bugün de tekrar var olmalara kaldıralım.

her zaman iyi olmak zorunda değiliz. çoğu zaman kırılırız, keskinleşiriz ama bir şekilde hep törpüleniriz. güzelleşiriz. ama bunu yapmak zorunda değiliz. ya da yaptırmak zorunda değiliz. kendimiz olmalıyız ve onu sevmeliyiz. bunlar aslında yaşıyorsan, bu kurallara uyacaksın cümlesinin, yani hayatın bizlere bir kuralı. derinlerimizdeki ya da zirvelerimizdeki çocuklarımız, abilerimiz, ablalarımıza saygınlığımız. bizler insanız ve insancıl duygularımızı yaşamak zorundayız. zorunda bırakılsak dahi. bizler, biziz ve bu yeterli. acılarımıza sığınsakta insanız. onlardan nefret etsekte. geceleri sessiz ağlamalarımız, gündüzleri var olan zoraki gülümsemelerimiz ya da kahkahalarımız ile biz varız. en azından ben varım ve devam ediyorum. edeceğim.

çoğu zaman karışan aklımın içerisinde açan en güzel çiçeğimin rengi bu gece beyazdan kırmızı oldu, iyi geceler.

müzeyyen hiç flört etmiyordu. gözlerini kaçırmıyor, heyecanlanmıyor, dili sürçmüyor, dudaklarını ısırmıyor, kendinden bahsetmek için küçük bir heves göstermiyordu. ya beni etkilemek gibi bir derdi yoktu, ya da beğenilmeye çok alışkındı.

sensizliğe, senden daha çok aşık oldum sevgilim.

genelde ağlar mısın, çünkü ben seni bir gece vakti bana sunduğun kırık duygularla tanıdım.

“seni özlüyorum” dedi. “karanlıktaki birbirimizi buluşumuzu özlüyorum, uçan umutlarımızı izlemeyi özlüyorum, seninle sabahlara kadar çeşitli hislerle dolmayı özlüyorum. güzelliğini seyretmeyi özlüyorum. seni düşünürken birden yanaklarımın alevlenmesini özlüyorum. güzelliğine kuramadığım cümleleri özlüyorum. en çokta seni özlüyorum sevgilim, beraber geçen zamanları unutmaya inat. gülümse sebebim olan seni, seninle dolan tüm düşüncelerimi özlüyorum. kaydıraklardan kayıp, küçük çocuklar gibi lunaparka sığınışımızı özlüyorum. seninle yapılan en ciddi sohbeti, en dibine kadar saçmaladığımız muhabbetleri özlüyorum. ellerimizi kenetleyince tüm dünyaya karşı direndiğimizi hissettiğimiz zamanları özlüyorum.”

öpsene beni, tam da bu gece. inancım kalmamışken hiçbir şeye.

şimdi ölmek istemem. daha hiç gülmeden.

geç ya da erken, seni seviyorum.

tanımadan sarılmak istiyorum sana.