𝓚𝓪𝔂𝓪 𓃭

Düşünceler, susmayan bir kalabalık gibiydi kafasının içinde.

Kimse yoktu aslında… ama yalnızlık, birinin eksikliğinden çok, kendine bile uzak kalmaktı.

Yorgundu.

Sadece bedeni değil, kalbi de.

Birine anlatmak istedi çok şey vardı ama kelimeler bile ona küsmüş gibiydi.

Pencereye baktı.

Uzakta bir ışık yanıyordu.

Belki de umut, tam sönmek üzereyken en çok görünendi.

Deneme sınavında aklıma bu küçürek hikâye geldi...

Kendimi çok yıpranmış hissediyorum. Sanki kimse beni gerçekten sevmiyor gibi geliyor ve bu düşünce içimi sessizce kemiriyor. Bugün, uzun bir aradan sonra annemden dayak yedim. Bu durum sadece canımı değil, içimi de acıttı. Bir insanın en güvende hissetmesi gereken yerde kırılması… tarif etmesi zor bir his.

İçimde bir şeylerin yavaş yavaş çöktüğünü hissediyorum. Eskisi gibi güçlü değilim belki de. Düşüncelerim ağırlaşıyor, kalbim yoruluyor. Psikolojimin iyiye gitmediğinin farkındayım ve bu farkındalık bile bazen daha fazla yük oluyor omuzlarıma.