Katkuta Hanım

Geçen bir arkadaşım dediki ebebekin kurucusu Sumud filosuna katıldığı için hisse almak mantıklı geldi. Ben de dedimki hisse almama sebebin faize bulaşmak istememen olduğuna göre ebebek tamamen faizsiz şekilde mi işliyor yani bu ikisi arasında nasıl bağlantı kurdun. Sonra haklısın dedi. Haklı olmak hiç istemiyorum. Ama katılım payı adı altında bile faize giriliyor, islami finans diyorlar soruyorum bana garanti ediyor musunuz yaptığınız işe hiç faiz bulaşmadığını diye; imkansız bilemeyiz bilmemne. Eee?

Mayıs 2026 - Kurban Bayramı

Hayat insana ummadığını getiriyor. Allah insana ummadığını nasip ediyor.

Ah şu evin kapısı bir çalsa dediğim bayram oldu. Ah şu koltuktan kalkabilsem dediğim bayram oldu. Ah şu bulaşıklar bir bitse dediğim bayram oldu. Ah şu misafirler bir gitse ve uyusak dediğim bir bayram da oldu. İyiki kalabalığız böyle daha keyifli dediğim bayram, şükür sağlıklıyız dediğim bir bayram, şükür sokağa çıkma yasağı yok dediğimiz, şükür ağzımızın tadı yerinde…

Bazı sıradan görünen eylemlerin arka planındaki gayretler 🌱

Çokça şükür dolu bir gün🌱

İşe dönmek zorunda olmamayı isterdim. Öğretmenliği sevmediğim için değil ama anneliği daha çok sevdiğim ve çocuğumu emanet etmek zor geldiği için. Gözüm gönlüm aklım filan onda kalır da öğrencilerimin hakkına girersem diye…

Allah’ım o kadar dardayımki sahiden de göndereceğin her hayra muhtacım. Buraya yazıyorumki darda olan kim varsa Allah hayırlar ferahlıklar versin diye dualaşalım 🤍

Bugün annemleri yolcu ettik.

Evde akrilikten guaja, suludan yağlıya, toz pastelden yağlı pastele ve profesyonel kuruboyalara kadar çeşit çeşit malzeme varken içimden ojelerle resim yapmak gelince ortaya eğlenceli şeyler çıkıyor.

Son bir ayda kullandığım dört kutu antibiyotik ve birkaç kutu ağrı kesicinin prospektüsünden çiçekler kestim.

Hayatımda büyük şeyler oluyor ve bunlar çok hızlı oluyor.

Gerizekalı olduğuma ve başarmak istediğim her şey için çok çalışmak zorunda olduğuma Kuran’a inanır gibi inanarak (ya da inandırılarak mı demeliyim?) büyüdüm. Bu çok ağır bir yük.

Araba kullanmaya zerre merakım yokken öğretmen olan (dolayısıyla direksiyon sınavlarında görev alan) eniştem “Katkuta bak ehliyet sınavları zorlaşacak senin acilen kursa yazılman lazım yoksa alamazsın sistem zorlaşırsa zaten kesin kalırsın” dedi diye dedeciğimin cenazesinden birkaç gün sonra apar topar otobüse atlayıp gittim ve yine eniştemin sahibini tanıdığı kursa yazıldım. Utandığımı hatırlıyorum; dedemi toprağa verip birkaç güne çok acilmiş gibi hemen gidip vesikalık çektirip ehliyet kursuna yazılmak bir garip gelmişti.

Kursta daha rahat olacağımı düşünerek kadın hocadan ders almak istedim. 10 ders aldım. 20-25dk süren 10 derste kadın bana dur kalk bile yaptırmamış ve ben bunu girdiğim ilk sınavda önümdeki araçlar kırmızı ışıkta durup, yeşil yandığında vites 2deyken tekrar hareket etmeye çalışıp tabiki edemeyip kaldığımda anladım. Hocanın kadın olması hiç önemli değil yani düzgün öğretmeyen bir erkek de olabilirdi. 5 ders onla 5 ders başka hocayla çıkmış olsam öğrenecektim ama ben ısrarla 10 dersi de kadın eğitmenden almak istediğimi ifade edince… Sınavdan kalınca başta babam, kardeşim, eniştem… çok dalga geçildi. Çok üzülmüştüm ve tabiki gerizekalı olduğuma kendi içimde bir kanıt bulmuştum ve aklıma hiç gidip o hocaya hesap sormak gelmemişti çünkü “Saçı uzun aklı kısa kızım… Sen ne b*ksunki Katkuta?!.. Gerizekalı mısın kızım sen?!” cümleleri bana çok yerleşmişti. He bir de “Bu kızın kafası basmıyor. Kime çekmiş bu ya?!” Bunları her bağlamda o kadar benimsemişimki yani iki kulağımın iki gözümün olması kadar doğal bir şey benim gerizekam(!)

2. sınav tarihine kadar geçen sürede hop eniştemin dediği gibi sistem değişti. Yeni parkur filan geldi neyse tam sayısını hatırlamıyorum yazın da yatmaya devam eden kyk bursum sayesinde ödemeyi yaptım ve iki üç ders filan aldım yine aynı kurs ama erkek hoca. (Bir kadın bir erkek hoca vardı zaten başka seçenek yok) Adam ilk dersten “Direksiyonu oklava tutar gibi tutuyorsun ohooo işimiz var senle” demişti. Şimdi olsa o oklavayı alır kafasını kırarım ama Katkuta bir zamanlar narin mi narin bir gençti. Neyse ikinci sınavda neden kaldım özetle paralel park yaptım ve kaldırıma fazla yakınmışım ondan kaldım. Lastiklerin kaldırıma değmediğine yemin ederim. Üzüldüm mü evet ama ilki kadar değil. En azından basit bir şey dedim hallederiz ve hala bir aylık daha kyk bursum var, parayı düşünme Katkuta.

3. sınavda geçtim. Bunu anlatmak bile daha da gerizekalı hissetmeme sebep oluyordu önceden. Şimdi öyle gelmiyor. Harika yaptığım, tek seferde hallettiğim onca şey varken evet 3 kez girdim ehliyet sınavına.

Otomatik vites araba diye bir şey olduğunu biliyordum ama nasıl bir şey olduğunu da yeni evliyken eşime bayramda verilen şirket aracını bir kez dene bak kendi gidiyor diye ısrar etmesiyle deneyince tecrübe edip çok şaşırmıştım. Benim gerizekalı olduğum için tek seferde ya da yeni sistem sınavdan dolayı geçemeyeceğime kanaat getiren herb*kolog eniştem akıl edip ehliyeti otomatik alabileceğimden hiç bahsetmemiş. Babam zaten o yıllar yok yanımızda. Annem de rahmetli dedem Otosanda çalışırken o kadar ısrar etmesine, kızım sen ehliyeti al bak araban benden demesine rağmen, ehliyet almamış. Akıl verecek kimse yok. Her konuda (yaptığım yemekler hariç) “gerizekalı” olduğumu vurgulamak dışında bir katkı yok.

Bugün belli bir noktadan sonra otobanda direksiyona geçtim ve gittim. Kahvaltı filan derken belki ufaklık babaannesiyle kalır dedim ama gelmek isteyince hepberaber yine direksiyona geçtim ve limana sürdüm otobandan. Dönüşte eski virajlı yollardan en son da kendi evimize dönüşte yine otobanda yarı yoldan fazla kullandım. R yanımda “Çok iyi kullanıyorsun diyorum neden bana inanmıyorsun” derken ona anlatamadım. İnanmıyor değilim ama içimden çok acayip cümleler hortluyor: Saçı uzun aklı kısa Katkuta. Başkalarının bir kerede öğrendiğini sen çok çalışarak birkaç seferde öğreniyorsun. Niye böyle yavaşsın. Gerizekalı mısın kızım sen. Ne b*ksunki sen….

Bunları Rye anlatamadım. İkindi bahanesiyle mescitteyken içimden geçen bu cümlelere ağladım bugün. Keşke bu kadar ….. hissetmeseydim diye düşündüm. Çok zorlanıyorum. Araba kullanmak zor olduğu için değil. Kendi içimdeki seslerden. Kendi içimde kendime dair olumlu seslerin yükselemeyişinden…

Bir gün de terapist sıfatıyla saçma sapan telkinlerde bulunan birinden bahsedeceğim. Araba kullanabilmek için emdr talep ettiğim, arabada yolcuyken birkaç ufak kaza atlattığımı ve bu tekniğin iyi gelebileceğini söylediğim ama saçma telkinlerine, örneklerine itimat ettiğimden yıllarca yerimde saymama vesile olan kadın.

Neyse, ehliyetimin turşusunu kurmuştum. Şimdi yavaş yavaş da olsa yiyorum o turşuyu. Afiyet şifa olsun Katkuta.

Doğumgünümün anısına bir şeyler yazmıştım uzun uzun. Tumblr yuttu gitti. Birkaç kez denedim ve yine yazamadım. Bakalım bu defa olacak mı…

“İnsanlar sana asıl renklerini gösterdiğinde onları boyamaya çalışma”

Bu cümleyi yıllar önce okumuş, idrak etmiş, sindirmiş ve hayata geçirmiş olmayı dilerdim. Ömrümün çok kıymetli bir dönemini başkalarını boyamaya çalışarak geçirmişim. Onları boyamak için kendi renklerimden olmuşum. Şükür ki Allah bana farklı şekillerde renklerimi hatırlatıyor.

Elimdeki bu duygu yığınıyla napacağımı bilmiyorum. Sadece devam ediyorum. Geçen hafta gözümün önüne ya beni ya kendisini kesmek üzere jiletle derste tehditler savuran öğrencim geldi. İstifanın eşiğindeyken pandemi patlamıştı. Sonra başka köyden devam ettim… O kadar zor günlerim oldu ve o günleri o kadar tek başıma atlatmama rağmen insanlara minnet duydumki bu nasıl oldu anlamadım. Kendime bir hikaye yazdım. Katkuta kurban modundan çık, kurtarıcı bekleme, yetişkin ol Katkuta. Hiç çocuk olamamış birinin yetişkin olmaya çalıştığı ortaya karışık bir hayat örgüsü.

Annelik beni hamur gibi yoğurdu. İşe dönmek zorunda olmasam tüm yaşadıklarıma rağmen bir çocuğumuz daha olsun isterim. Bir insan yavrusunun organik şekilde büyümesine şahit olmak, onu sevmek, onu gerçekten çok sevmek ve aldığı nefese attığı adıma şükrettikçe kalbinin onu yaradanın sevgisiyle coşması… Ekonomik kaygılarım kaygının ötesine geçip ekonomik zorlanmalara dönmüş durumda olduğundan mecburen çalışmalıyım. Tabiki öğrencilerimi, sınıf ortamını özledim zaten ayrılığım çok ani olmuştu kimseyle vedalaşma fırsatı bulamadan kendimi hastanede bulmuştum. Ama anneliği hiçbir şeye değişmeyecek kadar çok sevdim. Hayatla, kendimle, aldığımız nefesin kıymetiyle ve daha bir çok şeyle tanıştım. Bir de olur da benzer yollardan geçtiğimiz birisi okursa diye not düşeyim: Gitgide daha keyifli hale geliyor, etraftan gitgide zorlaşacak diyenlere kulak asmayın.

Buruk hissediyorum. Bunun geçmesini beklemiyorum. Hala tıbbi genetik sonuçlarını bekliyoruz. Bir de çene kemiğine girmiş yirmilik diş operasyonu geçirdim maşallah sezaryenle yarışır bir ağrım var. Yine de es geçmek istemedim bu doğumgünüm vesilesiyle yemekler anılardır postumu. İlk kez dışarıda tatlı yiyip kahvenin tadına baktı küçük adam :)

6300 tane gen. Telefonuma mesaj gelecek. Randevu alıp tekrar gitmeden öğrenemeyeceğim. Öğrendiğimde nolacak? Günleri saydım, nefesini saydım, adımlarını saydım… İçimde bir sızı var. Saymakla geçmeyen günler. Hem geçiyor hem geçmiyor diye kalbimi titreten günler. Aklımı kaçırmamak için resim yapıyorum - yani yaptıklarıma resim denir mi onu bilmesem de yapıyorum. Aklımın kaçası yok zannediyorum çünkü resim yapmadan uyutmuyor beni.

Bugün -saat itibariyle dün- iki dişim birden çekildi. O koltukta uzanırken bir anda ameliyathaneye gittim. Kesildiğimi hissettiğim ana ışınlandım. Kız iyi misiniz dedi. Doğuma gittim bir an dedim. Yalan. Bir an değildi sanki tüm bedenim oraya gitti ve bir süre dönmedi. Doğum dediysem de bana göre doğum değildi. Kesildiğimi hissettim. Hissediyorum dedim. Nefes alamayacak dedi biri. Biri elimi tutabilir mi biri benle konuşabilir mi dedim. Hissediyorum dedim. Hissediyorum dediğimi hatırlıyordum ama hissi unutmuştum. O his geldi. O korkunç his bugün dişçi koltuğunda geldi ya da işte ben gittim o hisse. Sonra dişim uyuşmadı. Sızlıyor dedim. Kendimden şüphe ettim. Acaba geçmişe gittiğim için bana mı öyle geldi diye. Ama yok. Hem alt hem üst sızladı ve iki iğne daha yaptı doktor ve çekti dişleri.

Biri dişimi çeker gibi içimdeki şu sızıyı da çekse? Biri beni şu atlatamadığım kaybetme korkusunun eteğinden tutup çekse?

“Kimi kim, kimden kurtarır?

Herkes kendi gemisinin kaptanı

Kimi kim, kimden kurtarır?” diyor şarkıda. Kimi kim, kimden kurtarır?

İçimdeki hislerin aksine rengarenk resimler yapmak istiyorum. Aksine değil belki de umudum hep aynı yerde kaldığı içindir?

Bir film izledim. Üzerine konuşmak istiyorum. Bir kitap okudum. Üzerine konuşmak istiyorum. Yine de onlarla ilgili yazıp geçmek istemiyorum. Hayatımın şimdisi neyse onu döküyorum. Ağır geliyor çünkü. Kendime dışarıdan bakmak tuhaf geliyor. Tüm olan bitenle nereden nereye geldim?! Biri anlatsa inanmazdım. Yaşarken de inanamıyorum. Renkleri yaradana şükürler olsun🤍

Fonda İsyan 🎶 (Melike Şahin & Ko Shin Moon) çalıyor.

“Kuralını bozdum, başucuma koydum

Bu kafa neşe içinde

Burda, beni yere seremezsin”

Altı arkadaş toplandık. A “Katkuta aslında bize suluboya workshop yapsan ne güzel olur, malzemem var ama hiç bilmiyorum napacağımı” diyor. Dostum R “YouTubeda çok iyi videolar var” diye atlıyor. S “Geçen paylaştığın resim çok güzeldi bayıldım Katkuta” derken dostum R hemen telefonunu A’ya tutarak “Bak sana pastel boyalarımı göstereyim ben yapıyorum illa profesyonel olmana gerek yok” diyor ve tabiki diğerlerine de hemen gösteriyor. Ben A’ya çocukken keyif aldığı şeyleri sorup muhabbet ederken dostum R yine “Katkutayla ve benle içindeki çocuk çalışmaları…” gibi bir ‘espri’ yapıyor. İçimde bir rahatsızlık. Önce bu buluşmanın 12:00-15:00 arasında tefsir yapmak üzere olacağında mutabık olunması ve sonra saatin 13:30a alınıp herkesin toplanmasının 14:30u bulmasından dolayı rahatsız olduğumu düşünüyorum. Sonra kaydı başa sarıyorum: R bunu hep yapıyor, R bunu neden yapıyor?

Oyunculuktan ve oyunculardan konu açılıyor. Tefsir filan yok. Zaten grupta da bir kopukluk olmuştu tefsir bahsime cevap gelmemişti ve kendime saygımdan en geç 15:30da kalkmaya kararlıydım. Yanıma bir sketchbook bir de kitabımı almıştım hazır benimkiler de baba oğul takılırken kızlardan ayrılıp bir kafede takılmak istiyordum.

Oyunculardan konuşurken aldığım arabanın oyuncu bir kadının rahmetli babasının olduğundan bahsettim. Kadının aşina geldiğinden ve googleladığımda oyuncu olduğunu fark ettiğimden… O an fark etmedim. Biri de hayırlı olsun demedi. Çok garip. Hiç garip değil. Hiç önemli/ait hissetmediğim bir yer. Yahu ben arabadan bahsederken dostum R yine konuya atlayıp “S hani beni hastaneye bırakmıştınya o gün doktor şöyle şöyle dedi” diye anlatmaya başladı. Ben S’nin onu hastaneye bıraktığını bilmiyordum ama özellikle mesaj atıp nasılsın doktor ne dedi diye soran kişiydim, bugün anlattıklarını -benim sevincimi paylaştığım anda konuya dalıp anlattıklarını- çoktan dinlemiştim. Çok garip ama yok yahu hiç garip değil. Adına ne denir bilmiyorum(haset ya da zorbalık geçiyor içimden) tam tanımlayamıyorum. Yine de bir şey oluyor. Ben birazcık ‘parlasam’ bir şeyler oluyor ona. Bunu daha önce hep kendi içimde örttüm, gömdüm, kör-sağır taklidi yaptım. Artık yapamıyorum çünkü yapmak istemiyorum. Ama bu bilgiyle napacağımı da bilmiyorum.

Saat tam 16:00da kalktım. Hesabın kendi payıma düşen kısmını ödeyip şemsiyemi elime aldım ve yürüdüm. İçimden yoldaki arabalara bakıp “ Bak Katkuta 10 gün oldu arabayı alalı ama buraya arabayla gelecek cesareti gösteremedin işte bak bütün arkadaşların arabalı ama sen değilsin” diyen sesi kıstım ve yürüdüm. Yürürken yazdıklarımı fark ettim. Yürürken neden şöyle ferahlamış hissetmiyorum neden iyi gelmiyor bu buluşmalar diye düşündüm. Çok yürüdüm. Eve mesafe olarak çok uzak sayılmasam da 2-3 vesaite binmem gerekecekti ve eve dönmek yerine başka bir cafeye gidip en sevdiğim köşenin boş olduğunu gördüm. Sakince flat white ve poğaçaları hüplettim. Kitabımı okudum ve bitirdim. Kalktım, yağmur hala yoğundu ve şemsiyemi açıp yine yürüdüm. Oje aldım; tırnaklarıma değil kâğıda sürmek, resim yapmak için. Burda paylaşmıyorum pek ama içimden ne gelirse boyuyorum ve içimi durduramıyorum. Keşke bir sanat atölyem olsa, keşke kendime sanatçı diyebilsem.

Geceleri uykum kaçıyor.

Arabayı almak için o kadar son kuruşuma kadar harcadımki özel ders alacak imkanım kalmadı. Ryle çıktık birkaç kez. Burdan sonrası bol pratik. Doğumgünüme kadar bu işi de çözersem en güzel hediye olacak bana.

İnanamıyorum 🥹

Çok şükür bin şükür🤍

En rahat kullandığım(çok tecrübeli olmasam da) renault clio ama biraz yeni model olsun çok km yapmamış olsun hadi ekranı da olsun park kolay olur ve ağır hasar kaydı olmasın gibi detaylar olunca (ve tabiki otomatik vites bakıyorum) bir milyonu hayli aşıyor. Kia picanto çok tatlı ve İstanbul’un dar sokaklarında çok işe yarar bir boyutta ama arkaya çocuk koltuğu hadi diyelim sıkışık da olsa sığsa, bagaja bebek arabası sığmaz mümkün değil i20 de bile tekerlerini çıkarıp öyle sığıyor bagaja. 2018 model Micra varmış bir tanıdığın arkadaşı satıyormuş yine arada kaldım acaba ekran olsa park ve navigasyon rahat olur hiç zorlamasam mı diye.

yakın zamanda takip etmeye başlamıştım sizi ama bu kadar kısa sürede gördüm ki maşallah o kadar güçlüsünüz ki hayran kaldım. bunun arka planı, getirileri, yoruculuğunu en iyi siz bilirsiniz. herkes kendi hayatını ve yaşadıklarını bilir. ben gördükçe dua ediyorum ama söylemek de istedim. bazen insan duymak ister çünkü, en azından ben öyle düşünüyorum

rabbim nice sıkıntılar verir, kimileri de derecemizi arttırmak, kimileri de sıkıntılar karşısında nasıl tepki vereceğimizi ölçmek içindir. ama görüyorum ki siz gayet dirayetlisiniz ve çok güzel bir annesiniz. çok kıymetli bi annesiniz. rabbim güç kuvvet versin demek isterim ama bu yanında imtihanları da getirebilir. çünkü ne kadar yüklenirse o kadar kuvvetleniriz. onun yerine şöyle diyeyim, rabbim imtihanlarınızı nokta kadar eylesin. gönlünüze ferahlık, işlerinize kolaylık versin. hep hayırlı anlayışlı güzel insanlar çıkarsın karşınıza. her yeni gününüz çiçek açsın, çiçek gibi güzel ömrünüz olsun, hem sizin hem yavrunuzun 🌸🫂

iletiden yazacaktım ama takipleşmediğimiz için yazamadım, buradan yazmak istedim, belki duymak iyi gelir diye 🤍

Sevgili İftarvakti,

Üç kez okuyup her okuduğumda duygu seli hissedip cevap yazamadım🥹 Tanımadığı birine böyle vakit ayırıp yazan, güzel temennilerde bulunan dua eden güzel kalpli bir insansınız belliki 🌸Allah razı olsun, gerçekten çok teşekkür ederim 🤍

Çoğu zaman güçlü hissetmiyorum aksine neredeyse son 2,5 yıldır tekrar ve tekrar acziyetimi fark ediyorum. Maalesef kötü tecrübeler ve uzun süre tekrar eden telkinlerle hep kendi kendime yetebilme, hep kendimi düzeltirsem her şeyi düzeltebilirim gibi bir inanca saplanmış buldum kendimi. Bazen Rabbim beni bir eğitime bir derse tabi tutuyor gibi hissediyorum hani kendine gel bak her şey seninle ilgili değil ve bazen de çabalamak yerine teslim olmak lazım gibi bir mesaj adeta..

Pazartesi günü tıbbi genetik bölümüne tekrar gittik. Aynı sorular, aynı şüpheler ve farklı testler…

“Eşinizle aranızda akrabalık var mı?”

“Aynı köyden misiniz?”

“Ailelerinizde bilinen herhangi bir hastalık var mı?”

“Gebelikte bir sağlık sorunu yaşadınız mı?”

…

Cevapları hep “Hayır” olan bu gibi sorular işte.

Ben aylardır hastanelerdeyiz sanarken telefonum geçen yıl bugünden bir fotoğraf hatırlattı: Hastanedeyiz…Sonra arşive daldım ve baktım iki gün sonra yine hastanedeyiz(yavrucuğum yatıyor ve kafasında elektrotlar var bilmemne testi için). İki gün sonra bir ekran görüntüsü almışım enabızdan randevuları unutmamak için. Ertesi gün yine hastanede koridorda duvardaki balık resimleriyle kucağımda miniğim. Sonra hastanede asansörde ayna selfisi çekmişim; kombinimden anımsıyorum kendimi iyi hissedebilmek için canlı renkler giyip gülümsemeye çalışıyordum o gün…

İnsan zihni çok acayip. Yıkılmadan hayatta kalmak için ne gerekiyorsa yapıyor: Benim durumumda bu zorlandığım dönemleri unutmak oluyor. Resmen anne oldum olalı hastanedeyim çocuğumla birlikte. Ben de diyorum neden artık günlük konuşmalarda zorlanıyorum ya da arkadaş ortamımda bahsedilen diziler-sosyal medya muhabbetleri-yeni mekanlar vs bende hiç yok ve zihnim error veriyor yabancılaştım? Gelin eeg, emg, kreatin kinaz, laktik dehidrogenaz, aspartat aminotransferaz konuşalım arkadaşlar. Gelin size bebeklerden rahatça idrar toplayabilmek için üretilmiş bezden bahsedeyim. Gelin sinir sistemi regüle olamadığından uykuya geçemeyen bebeğin polivagal teoriye göre yaşadığı süreçten bahsedeyim. İsterseniz pediyatrik fizyoterapi egzersizleri ya da hastane travmaları sonrası evde oynayabileceğiniz oyunlardan da muhabbet edebiliriz?

(Bu satırları hangi gün yazmaya başladım hatırlamıyorum ve devam ediyorum.)

2 Mart 2026 Pazartesi günü tıbbi genetik doktoruna o gün alınacak kan incelemeleri sonuçlandığında napacağımızı sordum. 6300 tane gen incelenecek dedi. 2-3 ayı bulacakmış. Sonuç mu? Tedavisi olmayan hastalıklardan biri çıkacak ya da bir şey çıkmayacak.

O gün o kadar yıkıldım ve afalladımki Rye sen de duydun mu doktor bu gen hastalıklarının tedavisi yok dedi mi gerçekten kuzumuzda hastalık çıksa da tedavisi yokmuş doğru mu anladım bu kadar aydan sonra bu noktada mıyız gerçekten diye defalarca sordum.

O gün en zoru kan alınırken onu zapt etmek oldu. Bir türlü olmadı, her zamanki gibi damar zor bulundu ve iğne içeride gezdirildi. Olmayınca en son elinin üstünden tüpün kapağını açıp damlatarak doldurdu kanı hemşire. Bunlar olurken içimden bir ses zaten tedavisi olmayan bir hastalığın tespiti neyi değiştirecek diye sorarken bir başka ses belki dikkat etmemiz gereken bir şeyi anlarız dedi. İçim o kadar yanıyorki keşke haykırarak ağlayabilsem.

Aynı gün dilekçemi verdim ve bu hafta olur yazım geldi. İki iftar davetinde “evde” naptığım soruldu. Falancanın çocuğunun hastalığını dinledim. Kayınvalidemin çıkan tansiyonunu dinledim. Annemin vakitsizlik derdini dinledim. Bir şey anlatmadım. Bıktım çünkü. Aptal nasihatlerden bıktım. Bir kez olsun kızım nasılsın nasıl gidiyor süreciniz neler oluyor bizim yapabileceğimiz bir şey var mı diye sormadan kusmuk gibi dertleri bocalamaktan başka bir halt etmeyen bu hanımefendiler torunlarını çok seviyor. Aklımın hala yerinde olmasına şükrediyorum. Bir de güzele tutunmaya çalışıyorum, insana değil.

8Mart’26

Bugün mutfakta hazırlık yaparken fona bir müzik açtım ve çok hoşuma gittiği için tekrar tekrar aynı parça çalıyordu ve bu cümleyi kurdu: Anne müziği kapat, fazla geldi. Hemen öncesinde de mutfak masasında iki küçük saksıda çiçek var ve bana “Anne turuncu çiçeği sevmek istiyor(kendi istekleri için henüz ek kullanmıyor ve çok tatlı cümleler çıkıyor:)), yere koy” dedi. Çok normal ifadeler benim ana gönlümde nasıl duygular uyandırıyor anlatamam 🥹 Ağlasın da sesini duyayım diye kuvözün başında beklediğim günlerden ne ara bugünlere geldik?!

Yarın hastane günü. En son üç ay önce gittiğimiz ve randevusu binbir zahmetle elden alınan bir uzmana gideceğiz. İçim içimi yiyor. R olmayacak ve babam bırakacak bizi hastaneye. Çarşamba başka bir hastane. Perşembe fizyoterapiye… Böyle bir süreçte Rnin şehirdışında çalışmaya başlaması? Benim zaten İstanbul’da yaşamaktan ve buralı olmaktan pek haz etmememle birleşen zorlanmalar… Yine de şükür. Sağlık anlamında her ihtiyacımız olan imkan İstanbul’da… Yine de Anadolu yakasında düzgün bir pediyatrik fizyoterapi uzmanı bulamayıp haftada bir yaka değiştirmemiz çok trajik geliyor. Bunun için ev kiramız kadar para ödememiz daha trajik geliyor. İmkanım olsa daha çok giderdik diye düşünmek de üzüyor.

Hayatımın bu evresinde pek çok şeyin ucunun maddiyata dokunması normal mi yoksa ülkece bir darlıkta oluşumuzdan mı bilmiyorum. Sizce nasıl diyeceğim pek bir dönüş olacağını sanmıyorum. Burası garip bir yer. Yine de içimi döküyorum. Bu kadar hastaneli günlerde kimseye içimi dökebilecek fırsatım bile olmuyor. Yaşadıklarımızın gerçekliğini sorgularken içimden bir ses tekrar tekrar kulaklarımla duyduklarımı hatırlatıyor. Gerçek diyorum. Zor günlerden geçiyorduk, zor aylardan geçtik ve şimdi fark ediyorumki zor yıllar oluyor. Bu akşam muhterem bir misafir oğluma bakıp “Yavrum doğdu doğalı hastanede, ellerindeki iğne izleri bile geçmiyor” dedi. Eşi de “Anne babasının yanında böyle konuşmak olmaz, onlar kadar üzülemeyizya onlara çok zor” dedi. Bunları yazarken ya da işitirken bile ağlayamaz bir haldeyim artık. Ağlamak lüks oldu. Kime ağlayayım? En yakın dostum diye gördüğüm Rnin yuvası dağıldı ve kendi derdinde. Y desen bir zamanlar benim yaptığım gibi tek başına kimsesinin olmadığı bir şehirde yaşamaya çalışıyor ve zorlanıyor. Aile büyüklerimiz hiçbir şeyi anlamak istemiyor ve sadece suçlayıcı bir dille konuşup hiçbir şey yokmuş gibi davranıyor. Arkadaşlarım için hayat akıyor. Ben yaşamaya çalışıyorum. Bir buluşmada “Ee n’aptınız?” diye başlayıp durumdan bahsettiğim anlarda duyduğum aptalca şeyler sadece kalbimi acıtıyor. Mesela neymiş bir hoca demişki evladıyla imtihan olan bolca istiğfar etsin çünkü anne babanın günahlarındanmış. Bunu diyen hoca da inşallah evladının sağlığıyla imtihan olsun da yansın kavrulsun. Gidip bana n’aptınız diye sorup bunu anlatan arkadaşın da Allah iyiliğini versin.

Saat 02:00

Uyumam ve erkenden kalkmam, sahur olarak bol su içmem, güne ful enerjiyle başlayıp hastanede hem miniğimin regülasyonunu hem kendi regülasyonumu sağlamam lazım. Bir de misafir sonrası eve çeki düzen verme işi var ama onu koyversem de olur. Bugünkü cüzümü bitiremedim yarına açığı kapatmam da lazım.

R deseki yarın ben izin alayım da hastaneye sen gelme evde dinlen. Off harika olurdu. Mesela ben anneanne-babaanne olsam bunu teklif ederdim kesin. Kızım çok yoruluyorsun yıpranıyorsun hem Ramazan bir de misafir ağırladın bir kerelik biz götürelim çocuğu babanla diye bir teklifte bulunurdum. Ben şimdiden haftaya pazartesi tıbbi genetik kan isteyecek diye anneme benle gelmesini teklif ederken o kesinlikle gelmiyor. Dayanamazmış. Kayınvalidem zaten bambaşka bir dünya. Allah onu bana muhtaç etmesin.

Haftanın minimum üç günü el kadar çocukla hastanede olmak ve üstüne minimum üç gün de fizyoterapiye gitmek… Yazarken kendime hatırlatıyorum bunları. Bak Katkuta bu yaşadıkların gerçek. Yorulman gerçek. İçinin acısının dinmeyişi ve evladın için elinden geleni yaparken aslında elinden bir şey gelmediğini görmen de gerçek.

Böyle uykusuz kalarak yarınki enerjimden çalıyorum. Uyuyup uyansam ve tüm bunlar gerçek olmasa istiyorum hala. Bir mucize, bir şey işte ne bileyim bir yerden bir ferahlık rüzgarı esse? Onca zaman geçecek geçecek dedim kendimi kandırdım adeta. Geçmeyedebilirmiş?