insan bazen bir yangın merdiveni arıyor parmaklarının arasında beklemekten tükenecek bir sigarayla buz gibi havada oturup boşluğa uzuun uzun bakabilmek için. titrek bir çeneyle. kalbinde bir keneyle. ümit ne illet bir kenedir çünkü öyledir. yaşamak bir yangın yeridir sevmek de. insan bazen kimse olmasın sabah olmasın cepsiz kalayım yüksüz olayım çıplak ayakla bir yangın merdiveninde oturayım istiyor gece üçmüș kırkmıș beșmiș. bir omuz çıbanı gibi sızlıyormuș saat. kime neymiș. insan bazen şu uslanmaz göğsünü döve döve hizaya getirmek istiyor bir yangın merdiveninde terliksiz otursa üşürse donarsa geçer sanıyor. yanmaktan sadece kül kurtulur oysa, yine de patlayasıya kan emen bir keneyle, sabah oluyor. olmasa.

ben öykün olayım istedim senin kısaymıș uzunmuș şu kadar sayfaymıș sonu mutlu mutsuzmuș düşünmeden hesap etmeden hesabım kitabım hiç iyi değildir zaten çaktırmadan parmaklarımı kullanırım ona rağmen hep yanlış sonuç alırım ben sonuçlardan çok sıkıldım öykün olayım istedim senin sana sütlü çay pişirmekten sana ıhlamur demlemekten geçsin yolum sana seni çok demekten sana seviyorum diyebilmekten geçsin istedim yolum. istedim ki yanağına düşen kirpiğini parmaklarımın ucuna sıkıştırıp bir dilek tut demekler beni bulsun. üflesem ama kirpiğin parmağımda dursun. dileğin benmișim zaten gerçek olmușum. sana saat geç oldu sana hadi uyan sana neden uyumuyorsun demek bana nasip olur mu. öyle ya hal böyleyken. misal sen tasasız erkenden daldığın uykulardan önce hani gözünü yummadan ya da ne fark eder işte gözünü açtığında aklında hiç yan yana gelmiyor ya ismimi oluşturan harfler ben bayılana kadar uyumuyorum çünkü seni sevmeye ara vermek istemiyorum senin öykün olayım isterken benim öyküm oldun. kapının yerini bilmiyorum kapının yerini bilmiyorum. terk etmek için değil çalmak için gelmek için bilmiyorum kapını bulamıyorum bana bir kapı ver nolur kilitliymiș sürgülüymüș çelikmiș kaç tonmuș çok ağırmış yerinden oynamazmıș farkkk etmez bana bir kapı ver ben bileyim bir kapı var bu bana yeter.

yazarken değil, okurken de değil ama bunları birinin sesinden dinleyince anlıyorum. insan kendi kalbini bu kadar kırar mı aslıcım diyorum, kırarmış. neyse, geçti.

Büyük aşkları bilirsin. Öpüşmek yok. Hiçbir şey yok. Çok saf. Bu yüzden büyük. Duygular, dilegetirilemeyen duygular unutulmazdır.

kayboldum,yoruldum ama kaçmadım savaş yanlısı saçlarından.

çok düşündüm. çok dinledim. çok denedim yemin ederim o kirpiğin hikayesini anlatmayı. hatırlamanı diledim. ben çocukken çok korktuğum ama merak ettiğim bir şey yaparken mutlaka ağlardım. atlara dokunurken ağlamıştım. anneme yalan söylerken ağlamıştım. o aptal kocaman salıncağa binince heyecandan titreyerek ağlamıştım. ilk kez köpek sevdiğimde ağlamıştım. seni buldum sonra iğde kokulu ama karanlık bir yol. yürürken ağlamıştım. dururken ağladım. uykumda mezarını gördüm sabah altıda elimde diş fırçasıyla ağladım. seni kalbimden alıp omzuma teyelledim. beni çok yoruyorsun artık dedim. bak böyle yapmayalım dedim. bir gün diye başlayan cümleler kurmayalım dedim. neler dedim ne kısa ne uzun ne gereksiz nağmeli cümleler. buralı olmayan birinin burada olmasını hala çok yadırgayan cümleler. sen benim sola eğik omzum oldun. çok güzeldin ama hemen küçülen ayakkabılarım. annem saçlarımı kestiğinde gözümden yuvarlanan yaşım. geceyarısı ecza dolabına uzanan elim. çok teşekkür ederim sen benim böyle çocukluğum kadınlığım anılarım karnımda sancılarım. kendime yaptığım yanlışım. sen beni çok yoruyorsun dedim benim artık dik durmam için sırtımı duvara yaslamam lazım. başka bir evde uyanmak çok zormuş. başka bir evin duvarı çok soğuk. çok korkmuştum çok merak etmiştim ne kadar ileri gidebilirim kendimi atlayıp. çok dinledim hiçbir şey anlatmayışını. çok denedim unutmayı -kirpiklerin hikayesi olmaz-. zeynep büyür zeynep yürür konuşmaya başlar haberin olmaz. zeynep büyüdü beni de büyüttü belki. ağladım mı bilmiyorum. ağlar mıyım artık. ağlanacak şeyler mi bunlar? elim titrer mi? çok düşündüm. çok dinledim. çok denedim. ve tekrar. sonsuz.

Bahçeyi suladım, kirazlara bakarken seni özledim.

hangi yoldan yürüyeyim istersin, söyle hadi. mesela, hangi ayağımla atayım ilk adımımı. bir şey söyle bana. bir şey öğret. şurada bir dağ var güzelim de. onu aşınca önüne bi deniz çıkacak. geç onu, gel bana de. ben böyle ölmek istemiyorum ân. ben ölmek istemiyorum. ben artık beklemek istemiyorum seni. bana bir yol göster. bir ses ver. bir nefes. yalvarırım.

seni seviyorum. attığın her yanlış adımda. mırıldandığın her şarkıda. ellerine bakarak tansiyonunu tahmin ettiğinde. çay tazeliğini burnunla ölçtüğünde. omzuna dar gelen o tişörtü her giydiğinde. ellerini saçlarıma her doladığında. benim için tıraş olmayı her ertelediğinde. emniyet kemerini koltuk altından geçirişinde. ayakkabılarını temizlememek için çocuk gibi direndiğinde. uyandıktan yarım saat sonraya kadar gözlerini ancak yarım açabildiğinde. sigaranı içine fazla çektiğinde. o sigarayı dönerken erimiş filtreyle karşılandığımda. bir heves aldığım beş liralık hediyeyi tavan arasında bulduğumda. nefret ettiğim o yeşil gömleği inat olsun diye giyip durduğunda. en özgür anımı sen bedenime kenetliyken yaşadığımda. her kusurunda. gözlerime umutla baktığında ve gözlerime bakmadığında. seni uzaktan seyrederken. sen uyurken. sen öfkeliyken. o iğrenç komedi programına sen katıla katıla gülerken. kalbim kırıkken. bana bir bardak sunmayıp başkasına okyanus olurken. sen beni unuturken. nefret etmem gerekirken. elindeki yara izinin hikayesi hala aklıma kazılıyken. benden vazgeçişini izlerken. senden vazgeçmeyi öğrenemezken. seni seviyorum. hala nedenini bilmiyorum. seni seviyorum ve parçalanışını dört gözle bekliyorum.