Her şeyi kırıp geçmişsin ama bir ona parmak uçlarınla dokunmuşsun. O da seni kırıp geçmiş.

“Sarhoş musun” dedi “sallanıyorsun”. Hiç olmadığım kadar ayıktım. “Gözlerin dengemi bozuyor” diyemedim. “Yüzüme bak lütfen” dedi. Yapamıyordum. En iyi bildiğim eylemin cümlesini kurmakla yetindim. “Gitmeliyim.”

Duvarlarımız da yıkık, haliyle penceremiz de yok.

Sağlam olan duvarlarım değil, zayıf olan fikirleriniz.

Tek başınayken herkes biraz delidir.

Birlikte yürüyelim mi, hiç konuşmadan.

Önce senin karanlığında, sonra benim boşluğumda.

Ellerimiz değmesin birbirine, ama yaralarımız üst üste.

Bu, düştüğünde kolunun kırılacağı bir duvar değil. Karıştırma.

Biraz sarhoşluğun kimseye zararı olmaz. Biraz intihar ölmek demek değildir.

Bağımlılar için duygular tehlikelidir.

Nerden düştüğümü hiç bilmiyorum, nereye çakılacağımı da.

Bir beden ne kadar hor kullanılabilirse, o kadar hor kullandım.

Bir adımdan medet umar olmuşsun.

Her zaman istediğimiz gibi gitmiyor. Belki de çoğu zaman istediğimiz gibi gitmiyor. Ama kaldırıma çöküp ağlamak da, ne bileyim?

Belki haklıdırlar, belki kusarak geçtiğim sokakların bir dili vardır.

Bir kadın aynı anda hem seksi hem ağırbaşlı olabilir.