Kant

Gerçekler coktan içinizdedir. Soludyğunuz nefes,beyninizin kalbe gönderdiği "devam et" sözcüğüdür, yorgun dargın bir şekilde.

Kanlarınızdan zehir gibi akar ve tüm vücudunuza yayılır. Bu yüzden sinirli, üzgünken kafamız, gözümüz döner. Dilimiz tutulur, elimiz ayağımız rüzgarda sallanan kökleri kurumuş, büyüsün diye dibine gübre atılmış motivasyonlara tutunan hir ağacın gökyüzüne en yakın dalında ki yaprağın sallanması gibi sallanır. Yaprak o dala tutunmaz, ağaç o yaprağa tutunur. Tüm kökleriyle "O" yaprak gitmesin diye ona tutunur. Ona sarılır, ona inanır...

İnsan neden gerçeklerden bahsederken hep üzücü ve kötü bir şeymiş gibi konuşur ki ? Hepimiz başımıza iyi bir şey gelmesini hayal olarak mı görürüz ? Ya da bir mucize...

​"This is Shinobu Kochō. A warrior, a sister, a sanctuary, a healer, a woman…

​When you look at her, would you ever guess the wrath she holds?

​A butterfly bound by anger? No—she carries all the fury of a satellite that has lost its planet!

​Cast out of her orbit, she had to become her own atmosphere. She had to weave water from within, regulate her own temperature, and sustain life for those yearning for a home.

​She did not merely exist as a planet; she became a whole "World."

Onlar hayatı toz pembe yaşadığı için mi ? Hayır !

Ölmek bir vazgeçiş değildir, ölmek bir evre de değildir, ölmek son ya da başlangıç değildir.

Ölmeyi istemek tanrının varlığını sorgulamak gibidir.

Öncesi ya da sonrası yoktur. Zamanında içinde var olan bir yerdedir. Buna kafa yorarız insan zihni olarak algılamaya çalışırız. Bazen ölümün gerçekliğini bile sorgularız. Bazen hissetmemek isteriz, bazen üzmemek, bazen kendimize şefkat beslemek için, bazen ise kendimizden nefret ettiğimiz için vardır bu düşünce. Bunun hakkında konuşamazsınız ya da sorgulayamazsınız. Eğer sorgularsanız size kafanız karışmış, marjinal olmaya çalışan, akıl sağlığı yerinde olmayan veya geçici bir hevese sahip olduğunuz söylenir.

Ölüm bir yakınlıktır, nefes, sarılma, göz göze gelme, kıl payıdır, ölüm bir kıl ladar ince aynı zamanda çöken bir binanın enkazıdır. Ölüm, acının dudaklarınıza kokulu bir öpücük bırakmasıdır.

Bu öyle depresif bir yazı değildir. Çünkü benim ihtiyacım olan ölümün ne kadar çaresizce, üzücü veya depresif olduğunu konuşmak değil. Çevremdekiler bunun dışına çıkamıyor ve tabii ki onları anlayabiliyorum.

they wanted more gray character but they can't even deal with you¡

These are not simply the eyes of a mother who lost her child.

These eyes pull you in to teach you what it truly feels like when your womb and heart are ripped out of your body; proving that long after you are bled dry, you can still be left with bloodshot eyes.

The Lunatic of Étretat by Hugues Merle