saat sabahın beşiydi. duvar bile acıdı bana, duvar bile anladı. ben ağladım.

Beraber yürüyeceğimizin sözünü verdiğimiz sokakları şimdi yalnız başıma yürüyorum , olsun sana bir şey olmasın kâfi.

Bazı yorgunluklar dinlenerek geçmiyor

Kalkıp gidemediği yere dalıp gidermiş insan..

ben şehir şehir arasam da seni bulamam ama sen bir elini kaldırsan, beni bulursun yanında. işte o kadar yoksun, ben bu kadar varken.

"insan gidecek kimsesi olmadığında kendine gelirmiş."

Düştüğüm en manalı boşluksun.

teoman’ın “benim de zaten hiç gücüm yok, yüzüm yok, hiç umudum yok. ama bil ki farklı bir hayaldi, işkenceydi bazen, bazen çok güzeldi. ama anlıyorum sesinden kurtulmuşsun sen. nokta konmuş, bitmiş en güzel hikayem.“ dediği yerdeyim.

“galibiyet yabancılaştırıcı bir yolculuktur, insan evine kaybedince döner.”

eski fotoğraflara defalarca bakmayı, bir kitabı yedinci kez okumayı, bir filmi başka yaşlarda yeniden izlemeyi seviyorum. ben de böyle sadakatinden sual olunmaz bir insanım.