Kader

Bilmiyorum bir şeyleri düzeltmeye, tutmaya çalıştıkça daha da uzaklaştığını fark ediyorum parmak uçlarımdan her şeyin olacağına varması daha iyi sanırım.

bana attığın çamurlar seni akladı mı

Geçecek demiştin ya, geçmedi duruyor hâlâ*

herkesin her şeyi rahat ve karaktersizce yapabildiğine o kadar çok şahit oldum ki kimse için bana bundan zarar gelmez diyecek kadar güvenemiyorum kimseye.

Sesini duymak için aradım telefonlarını, sen seversin diye aldım hediyelerini ve beş dakika görmek için uğradım gelişlerini çok seviyorum. Sevgiyi hissettirmenin en tatlı halleri bunlar.

bana kimse özenmedi. kimse doğum günümü kutlamak için harflere basmaya bile yeltenmedi. ben hep bir köşede samimiyetsiz sevgilerinizi izledim. hep kendimi mutlu etmeye çalıştım. önemli olan da buydu aslında, “insanın kendini mutlu edebilmesi”. ama bi’ süre sonra bunun gereksiz bir çaba olduğunu fark ettim. çünkü mutlu olmak için bi sebep yaratmak gerekmez, mutluluklar birdenbire kendi kendine oluverir. aksine bu mutluluğu yaratmak için tükettiğim enerji beni umutsuzluğa, mutsuzluğa daha fazla sürükledi. ve bu farkındalık mutsuzken bile daha mutlu olduğumu hissettirdi.

Hep eksik hissettim kendimi yalnızken; iyi hissettiğim de oldu ama hep eksik*

İsteseydin her şeyin üstesinden gelirdik. O kırılmışlığı da onarırdık, hataları da bir şekilde affederdik. Yeter ki İsteseydin.

Söylediğin her kelime göğüs kafesimde çiçekler açtırıyor. Başka türlü nasıl ifade edilir, bilmiyorum.