CLOUD.

მინდა შენს გვერდით ვიყო…

მაშინაც კი, როცა ყველა ფერი გამოგელევა და მხოლოდ სევდისფერი, მელანქოლიური მარტოობა მოიცავს შენს სავსე თვალებს.

მინდა შენს გვერდით ვიყო…

როცა ეს “უფერო” მელანქოლია შეეცდება სრულიად დაგეუფლოს და გაიძულოს საკუთარ თავში ბოლომდე გამოკეტვა.

მინდა შენს გვერდით ვიყო…

ისე…

გამოტყდით 🤗

რამდენჯერ გქონიათ მთვარესთან პაემანი ღამით, როცა მარტო დარჩენილხართ.

რამდენჯერ გისაუბრიათ მასთან თქვენს სატკივარზე.

რამდენჯერ გაგინდიათ მისთვის საიდუმლო.

რამდენჯერ ყოფილა თქვენს გვერდით, როცა სულ მარტო დარჩენილხართ.

რამდენჯერ გაუნათებია მას თქვენთვის გზა სრულ სიბნელეში.

რამდენჯერ დაუთვლია მას თქვენს ლოყებზე “ჩამოგორებული” თითოეული ცრემლი.

და მაინც.

რაცარუნდა გააკეთოს მთვარემ,მზე უფრო თბილი და სიცოცხლით აღსავსეა, ვიდრე თვითონ. არადა, რატომღაც, ღამით უფრო გულწფელები ვართ, ვიდრე დილით. ღამით უფრო რომანტიულები ვართ, ვიდრე დილით. ღამით უფრო თბილები ვართ, ვიდრე დილით.

ვიდრე დილით…

როცა ვიღვიძებთ და ვხვდებით რომ ჩვენს ვენებში ჯერ კიდევ ჩქეფს “სიცოცხლით სავსე” სისხლი.

და მაინც, რამდენად ცივია ღამე და რამდენად დიდ სითბოს გვიზიარებს მთვარე. ჩვენ ხომ ღამით მთვარის მკვლავებში ვიმალებით და გვჯერა, რომ ის ყოველთვის გაგვინათებს გზას, როცა ირგვლივ სულ სიბნელე იქნება.

წერა დავიწყე და უკვე მეცინება...

მესმის როგორ ყვებიან ისტორიას. ისტორიას იმის შესახებ, თუ როგორ დაკარგეს კიდევ ერთი ადამიანი და  როგორ ტკივათ. მე კი არმესმის.

არასდროს არ ყოფილა ოდნავადაც კი მტკივნეული თქვენი დაკარგვა. არასდროს არ წასულხართ ჩემი ინიციატივით. ყოველთვის თვითონ ირჩევთ ამ გზას და მეც ვაფასებ თქვენს გადაწყვეტილებას.

საბოლოოდ ასე უკვალოდ ქრებით და სწორედ მერე. მერე მინგრევთ მთელ ცხოვრებას.

მტკივა როცა ბრუნდებით.

მე მტკივა, როცა ამდენი დრო გჭირდებათ იმის გააზრებისთვის,რომ  თურმე რამდენად კარგი იყო ჩემი არსებობა. როგორ გიგებდით. როგორ ვიყავი თქვენთან.

ალბათ უკვე მიხვდით რატომ მეცინება.

მარაზმია.

მგონია დამწყევლეს და მუდამ ასე დამტოვებენ. დამტოვებენ და მერე დაბრუნდებიან. უკლებრივ ყველა დაბრუნდა. ზუსტად ამაზე მეცინება რომ ჯერ ერთი ჩავარდნაც არ ყოფილა.

იმდენად მტკივნეულია ვერც ვტირი რომ დავიცალო.

მინდა

ძალიან მინდა მოხვიდე ხელი მომკიდო და მითხრა რომ აქ იქნები.

ახლა

და

ღამე?

ცოტა რთული თემაა…

ღამე ყველაზე ინდივიდუალური და ჩემეული რამაა. ვფიქრობ ღამით უფრო მეტად “მე” ვარ ვიდრე დღის სხვა დროებში. სულ უბრალო და თან “ბრალიანი”. უბრალო იმიტომ რომ ღამით არ შემწევს ძალა ირგვლივ დიდი ლოდების აღმართვის და უფრო რეალური ვარ. “ბრალიანი” იმიტომ რომ მხოლოდ ამ დროს შეგიძლია დამინახო სრულიად, ყველანაირი დანაკლისის გარეშე, ყველა ემოციით და ყველა გრძნობით. ღამე ზედმეტად ბევრ კარს ხსნის ჩემს გონებაში და მეც დავეხეტები დიდ დერეფნებში, სხვადასხვა კარებებში, სხვადასხვა ადამიანთან ერთად. გარდა იმისა, რომ გულწრფელობა შემოაქვს ჩემში, ასევე უფრო ემოციურსაც მხდის, ყველა საკითხთან მიმართებაში. ხშირად დიალოგებსაც ვმართავ გონებაში სხვადასხვა ადამიანებთან, სხვათაშორის საინტერესოა.

ღამე სხვა თემაა… მთვარის სინათლეც სულ სხვა თემაა. უფრო ნაზი და ფრთხილია. მზის სხივებმა შეიძლება დაგწვას, მაგრამ მთვარის სინათლე არასდროს არ დაგიშავებს არაფერს. თითქოს არც ჩანს და არც არსებობს მაგრამ მაინც, მისი ბნელი სხივები ბევრად მირჩევნია მზის სხივებს.

ზღვაც ღამით უფრო ლამაზია. რამდენი ვარსკვლავი ციმციმებს ზღვის ტალღებში. ვარსკვლავი თუარა ღამის ნათება მაინც აირეკლება სიფრიფანა ზედაპირზე. და რალამაზია… როცა თხელი თითებით ეხები მას და მასში საკუთარ ტალღებს წარმოქმნი. სასიამოვნოა იმის წარმიდგენაც კი თუ როგორ ეხება თითის ბალიშები ნაზ სხეულს, რომელიც ღამეს აირეკლავს.

მიყვარს ღამე. თავისი მრავალფეროვნებით. სისულელეა იმის ძახილი რომ დილა უფრო ფერადია, ვიდრე ღამე. მე ვერ მომატყუებთ. არაფერი მირჩევნია ღამის მშვიდ მღელვარებას. არაფერი მირჩევნია მის აშკარა იდუმალებას, ბნელ სინათლეს.

მაინც რამდენიხანი შეიძლება ღამეზე საუბარი… ალბათ უსასრულოდ. ჩემთვის უსასრულო თემაა, მაგრამ პირველი შემთხვევაა, როცა რაღაცის უსასრულობა ინტერესს იწვევს ჩემში და სიამოვნებას.

ერთგვარი მუსიკაა. მასსავით მრავალჟანრობრივი და მრავალხმიანია. ნოტებითაა აწყობილი სხვადასხვა ინსტრუმენტზე და ადამიანების ხმებითაა დამშვენებული. არავინ იცის როგორ გადავა კლასიკური ნოტებიდან სულაც ჰარდ როკზე, ყველაზე უხეში მაგალითით.

ღამე ერთი დიდი სცენაა სადაც ყველაფერი ზედმეტად ხმამაღლა ჟღერს.

მგრძნობიარეა.

უბრალო ჩურჩულიც კი ჭექს, ისე იფანტება ყველა კუთხეში და აღწევს ყველგან, იქაც კი, სადაც საერთოდ არაფერი არ ესაქმება.

და მაინც…

რამდენ რამეს შეიძლება შევადაროთ ის ასე დაუსრულებლად. თან თითოეულს ისე დაუკავშირდება თითქოს საერთოდაც ეს ყველაფერი მხოლოდ მისთვის არსებობს.

და იქნებ ესეც არის?

ეს კედლები უკვე საავადმყოფოსას გავს.

გაჟღენთილია პრობლემებითა და სასოწარკვეთით.

ნელა მოწვეთავს ჩემი ოთახის კედლებიდან და უერთდება ჩემს პრობლემებს,რომლებზეც ალბათ ვერასოდეს ვილაპარაკებ,ისიც არ ვიცი რა ვთქვა.

მთელი ძალით ეხლება ეს გროვა ჩემს მიერ შეკოწიწებულ ძლიერი ადამიანის იმიჯს და ბზარებს აჩენს მასში.

მინდა ვბრუნდებო სახლში სადაც შენ ხარ.

მხვდებოდეს შენი ღიმილი ოთახის გადაღმა.

ნელა გადავკვეთო ოთახი,ჩავუარო მაგიდაზე მდგომ რამდენი დღის წინ მოტანილ ყვითელ-ლურჯ ყვავილებს,რომლებიც ასე ძალიან გიყვარს,წელზე გხვევდე ხელს და ნელა გკოცნიდე შუბლზე,როგორც მჩვევია.

ვწვებოდეთ გვერდიგვერდ და ვისმენდე როგორ გაატარე დღე.

იძინებდე ჩემს მკლავებში წვიმის ხმის ფონზე და მე შენს თვალებში ვხედავდე ჩემს რეალურ თავს.

უბრალოდ მინდა შემდეგი წელი შენთან ერთად დაიწყოს.