პ'არანორმალური

მამაჩემი ერთი უბრალო კაცია.

ალბათ ვერასოდეს დავწერ შენზე სათანადოდ,ემოციების არ ქონის გამო,შენ ხომ ისინი სასწაული წარმატებით ჩაკალი ჩემში.

ახლაც მახსოვს როგორ მიყვებოდი პატარაობაში ძილის წინ ამბებს შენი ნადირობის შესახებ. როგორ გყავდა შვიდი ძაღლი და დადიოდი კენგურუებზე სანადიროდ.მახსოვს ვერასოდეს ვიძინებდი ამ ისტორიების გარეშე. რათქმაუნდა ყოველი მათგანი ტყუილი იყო.

მახსოვს ყოველ საღამოს 9 დან 10მდე ინტერვალში ბრუნდებოდი სახლში და ყოველთვის მოგქონდა “ქინდერი” ან ნაყინი “გუნდა”,მაგრამ მერე რაღაც შეიცვალა და შენი ხელები სიცარიელემ შეავსო.აქ არც ტკბილეულშია საქმე და არც საჩუქრებში უბრალოდ ვერ ვხვდებოდი,რატომ ხდებოდა ასე.

არასოდეს დაინტერესებულხარ,როგორ ვიყავი. არ გიკითხავს ჩემი ამბები როცა ზურგზე ვიწექი და ყველაფერი მჭამდა შიგნიდან.

ერთადერთი რაც მკაფიოდ მახსოვს,როცა დეპრესია მანგრევდა 16 წლის ასაკში ვერაფერს ვჭამდი და ნაძალადევად ვმოძრაობდი მაშინ მკითხე რატომ ხარ ასეო. რათქმაუნდა პასუხს თავი ავარიდე ჩვენ შორის ხომ უკვე იმხელა ნაპრალი იყო.

“არაუშავს,დედაშენს 3 წელი დავდევდი ცოლად,რომ გამომყოლოდა.” ვერ გეტყვი შვება მომგვარა თუ არა ამ სიტყვებმა,მაგრამ ეს იყო იმ ნაპრალის ამოვსების მცდელობა,ამაო მცდელობა.

არც ახლა იცი რა მიჭირს ან რა მადარდებს,უბრალოდ მშობლის ელემენტარულ მოვალეობას ასრულებ.

ვერასოდეს ვიქნები ის,რაც შენ გინდა,რომ ვიყო და დროა ამას შეეგუო.

არვიცი რამდენად მეპატიება ეს სიტყვები,მაგრამ შენ არც ისე კარგი მამა იყავი. ერთი რაღაც ვიცი მხოლოდ დაზუსტებით. არასოდეს ვიქნები ჩემს შვილთან ისეთი,როგორიც შენ ჩემთან.

გილოცავ მამა,შენ წარმატებით მოკალი შენი საკუთარი შვილი.

ახლა ძალიან გვიანია ამ ნაპრალის ამოვსება,მას უკვე კოლოსალური ზომები აქვს მიღებული.

ეს კედლები უკვე საავადმყოფოსას გავს.

გაჟღენთილია პრობლემებითა და სასოწარკვეთით.

ნელა მოწვეთავს ჩემი ოთახის კედლებიდან და უერთდება ჩემს პრობლემებს,რომლებზეც ალბათ ვერასოდეს ვილაპარაკებ,ისიც არ ვიცი რა ვთქვა.

მთელი ძალით ეხლება ეს გროვა ჩემს მიერ შეკოწიწებულ ძლიერი ადამიანის იმიჯს და ბზარებს აჩენს მასში.

მინდა ვბრუნდებოდე სახლში სადაც შენ ხარ.

მხვდებოდეს შენი ღიმილი ოთახის გადაღმა.

ნელა გადავკვეთო ოთახი,ჩავუარო მაგიდაზე მდგომ რამდენი დღის წინ მოტანილ ყვითელ-ლურჯ ყვავილებს,რომლებიც ასე ძალიან გიყვარს,წელზე გხვევდე ხელს და ნელა გკოცნიდე შუბლზე,როგორც მჩვევია.

ვწვებოდეთ გვერდიგვერდ და ვისმენდე როგორ გაატარე დღე.

იძინებდე ჩემს მკლავებში წვიმის ხმის ფონზე და მე შენს თვალებში ვხედავდე ჩემს რეალურ თავს.

უბრალოდ მინდა შემდეგი წელი შენთან ერთად დაიწყოს.

ტალღები ჩემს სხეულს ეხეთქება და ფსკერზე დაღუპვას მიქადის.

თითქოს ყველაფერი ასეთი ადვილია,მაგრამ თითქოს აღარაფერი ვიცი.

ჩემი ოთახი საშინლად ცარიელია შენს გარეშე.

მინდა რომ ჩემს სხეულად წოდებული საკანი იმსხვრეოდეს და ვიბადებოდე თავიდან.

ყოველი რეინკარნაციის შემდეგ იბადებოდეს უკეთესი მე.

მინდა გავიგო სად ხარ ყველაზე მეტად დაზიანებული და სწორედ ეგ ადგილები შევიყვარო ყველაზე მეტად.

მინდა გაგიქარწყლო ყველა ის შიში,რომელიც სამკაულებივით გკიდია სხეულზე.

მინდა დაგიცვა ყველაფრისგან,რასაც ოდნავ მაინც შეუძლია დაგაზიანოს.

მინდა დავამსხვრიოთ ყველა ბარიერი და ბოლომდე შევიცნოთ ერთმანეთი.

ხმელეთი ისე შორს და ამავე დროს ისე ახლოსაა.

ზღვის სანაპიროზე ვისხდეთ მე და შენ.

შენს თითებს ვგრძნობდე ხელზე და ნელა ვეწეოდე ერთ ღერ სიგარეტს.

თვენთი ვან ფაილოთსის-სმიზერინს ისმოდეს და ცოტათი ახშობდეს ტალღების ქვებზე დამსხვრევის ხმა.

ზღვიდან მონაბერი ნიავი ნელა გიშლიდეს თმა და მე ვხედავდე ამ ყველაფერს თვალებდახუჭული.

ვბრუნდებოდეთ სახლში სადაც არავინ გველოდება.

სადაც კედლები სიცარიელითაა გაჟღენთილი.

და ვავსებდეთ ჩვენით.

შენით და ჩემით.

ნელა ვეშვებოდეთ ორივე ლოგინზე.

მკლავებს გხვევდე მუცელზე და შენი თმის გამაბრუებელ სურნელს ვგრძნობდე.

მესმოდეს შენი მონოტონური სუნთქვა სიბნელეში.

და დარწმუნებული ვიყო,რომ ჩემს აჩქარებულ გულისცემას გრძნობ.

ყოველი საღამო მთავრდებოდის შენით და ყოველი დილა იწყებოდეს შენით.

ვიწვე ზურგზე და ვუყურებდე ვარსკვლავებით მოჭედილ ჭერს.

ვიწვე ზურგზე და ვუყურებდე შენს სილამაზით მოჭედილ თვალებს.

ვიწვე ზურგზე და ვუყურებდე შენს განათებულ სახეს.

ალბათ ყველას გვაქვს ის ადგილი,რომელთანაც ძალიან ბევრი რამ გვაკავშირებს. ადგილი,რომელიც გაჩვენებს რა პატარა ხართ შენ და შენი პრობლემები ყველაფერ დანარჩენთან შედარებით. ყველას გვაქვს ჩვენი კანუდოსი,რომელიც დიდი ხნის ძებნის შემდეგ ვიპოვეთ ან ჩვენივე ხელით შევქმენით. შევქმენით ქალაქი სადაც ყველა ბედნიერია.ჩვენივე ოფლისა და სისხლის ფასად,მაგრამ არავინ იცის,რომ ამ კედლებში შენი ნამსხვრევებია ჩატანებული,შენი სისხლი.

სწორედ ასეთ კანუდოსს მივაგენი ბათუმის სახით.ძალიან ბევრი მოგონება მაკავშირებს ამ ქალაქთან.შემიძლია საათობით უგზაუკვლოდ ვიბოდიალო მის ქუჩებში.ალბათ სწორედ ესაა ჩემთვის შვება ქუჩაში,რომ მივაბიჯებ მე თვითონ არ ვიცი საით და სადღაც შორს ზღვის ტალღები ეტრფის ქვაღორღიან ნაპირს.ყოველ წამს შემდეგი ტალღა იმსხვრევა ამ ქვებზე.ისევე როგორც იმსხვრევა ჩვენი ბავშვობის შეხედულებები და იმედები. სწორედ ამ ქალაქში ვპოულობ შვებას.

და ერთ საღამოსაც აუჩქარებლად მივუყვებოდი ბულვარს.შორიდან ზღვის ხმა ისმოდა,მაგრამ მუსიკა ახშობდა მას.გავჩერდი. თავი ავწიე და დავინახე თვალები,რომლებიც ყველაზე კაშკაშა ვარსკვლავზე მეტად კიაფობს.ღიმილი რომლის დანახვის დროსაც თითქოს გარე სამყაროს ვწყდები.

ინსტინქტურად წელზე შემოვხვიე ხელი და მივხვდი როგორ დაინგრა ყველაფერი გარშემო.ჩამოინგრა შენობები,უგზაუკვლოდ გაქრა ხალხი,თითქოს ჩემი საყვარელი ზღვაც სადღაც გადაიკარგა. ვიდექით სიცარიელეში მე და ის.

რამდენიმეწამიანი საუბრის შემდეგ ისევ აუჩქარებლად გავუყევი ქუჩას,მაგრამ დანამდვილებით ვიცი,რომ ღიმილი აღარ მომშორებია სახიდან.რაღაც შეიცვალა ჩემში.ღიმილი კი სახლში წასვლისა და ყველაფრის ალკოჰოლში ჩახრჩობის სურვილმა შეცვალა.

ზუსტად ბათუმია ის კანუდოსი ჩემთვის,რომელიც ყველას ასე სჭირდება.ალბათ ვერასოდეს ვიქნები ის ვინც შვებას მოგგვრის.მოგაცილებს სიმარტოვის მარწუხებს,მაგრამ რა უშავს.დაგეხმარები. დაგეხმარები იმ ქალაქის აგებაში,იმ კანუდოსის აგებაში სადაც არ იარსებებს სიმარტოვე.

ახლაც ზღვის ტალღები ქვებზე იმსხვრევა.შენ გაუნძრევლად წევხარ ლოგინში,მჭიდროდ ეხვევი სიმარტოვის მკლავებში და ტკბილად იძინებ.