Polish Point in Iceland

Polacy to największa mniejszość narodowa na Islandii. Jest nas tutaj około 13 tys. co stanowi 40% wszystkich obcokrajowców tu mieszkających, a 4% całej ludności. Tak tak jakby w prawie 40 milionowej Polsce mieszkało 160 tys. Islandczyków. Robi wrażenie?

Polaków w związku z tym można spotkać wszędzie. W autobusie, na ulicy, w kawiarni, aptece, hotelu. Można ich tam spotkać, bo tam najczęściej pracują. Jakie było moje zdziwienie, gdy pierwszy raz wsiadając do autobusu, kierowca po zobaczeniu nazwiska na mojej karcie, uśmiechnął się i powiedział “dzień dobry”. Kraj daleki, a nawet tu można spokojnie porozumieć się po polsku.

Pierwsze kontakty między Polakami a Islandczykami zaczęły się w latach 50. Wtedy z Islandii sprowadzano śledzie w beczkach, a z Polski batoniki prince-polo - pierwsze słodycze bez znanej tu wszędzie lukrecji. Prince-polo i coca-cola to było typowe wyposażenie islandzkiego nastolatka w latach 80.

W większości, przyjeżdżający Polacy traktują ten kraj, jako kraj zarobkowy. Przynajmniej na początku emigracji. Komfort życia tutaj, przewyższa ten w Polsce. Dodatkowo rodziny, bezrobotni, samotne matki dostają spore wsparcie ze strony Islandii. Bardzo mało jest tu biednych ludzi na ulicy. 

Gdy jednak sprawy potoczą się inaczej, kraj się spodoba, ludzie okażą się mili, znajdzie się swój kąt, to wiele osób decyduje się na pozostanie. Ten tryb życia łatwo przyswajalny. Nam, jako posiadaczom paszportów europejskich, nie trzeba dodatkowych wiz i papierów, aby tu mieszkać i uczciwie pracować. A i pracy jest wiele, bo Islandia rozbudowuje się w zastraszającym tempie. W Reykjaviku powstaje coraz więcej hoteli i restauracji. Ręce do pracy potrzebne są przy budowie oraz przy obsłudze turystów. Znasz trochę angielski? No i starczy. Bo wszędzie gdzieś i tak będą Polacy.

O Polakach Islandczycy mają tu często dobre zdanie. Zawsze ktoś z nich spotkał Polaka, bo jest jego sąsiadem, albo współpracownikiem. Albo ich dzieci wspólnie chodzą do jego przedszkola. Albo zdarza się i tak, że Islandczyk wejdzie do polskiego sklepu (w Reykjaviku są 3) po zakupy. Każdy Islandczyk mieszkający w Reykjaviku zna nawet po kilka polskich słów, chwali polską kiełbasę i alkohol. Polacy są też często wychwalani za rzetelnie wykonaną pracę. 

Polskie społeczeństwo jednak nie jest dobrze zintegrowane. Zakładają często własne getta, w których przebywają nie szukając kontaktu z Islandczykami. Oglądają tylko polską telewizję, zaopatrują się w artykuły w polskim sklepie, nie znają języka, mimo że mieszkają na Islandii już kilka-kilkanaście lat. Poziom integracji z lokalną społecznością nie jest na najwyższym poziomie. Działa tu kilka stowarzyszeń, które starają się o współpracę (Projekt: Polska, Stowarzyszenie Winda, weekendowa Szkoła Polska im. J. Korczaka w Reykjaviku), jednak jest to żmudna praca. Wiele nadziei jest w nowej polskiej generacji, która rodzi się już na Islandii i tu chodzi do lokalnych szkół.

Pierwszy i ostatni raz zamieszczam zdjęcia kotów. Przyznam szczerze, że nie są to moje ulubione zwierzęta, ale zasługują na to, aby się tu znaleźć z jednego prostego powodu. Bo jestem pewna, że tworzą przynajmniej połowę mieszkańców Reykjaviku. Choć żyje tu około 200 tys. ludzi, to psów jest zarejestrowanych tylko 2 tysiące. Kotów? Przynajmniej 7 razy więcej.

Jeśli chcesz się przejść na spacer po ulicach w centrum i jesteś kocią osobą, gwarantuję ci że będziesz uwielbiać to miasto. Koty przesiadują przed swoimi domami, w oknach, ale także w kawiarniach, w punkcie informacji turystycznej i w sklepach (jak kot Baktus). Te zwierzęta są tutaj ufne i chętnie podchodzą do przechodniów. Złapią każdego kto choć przez chwilę może ich pogłaskać. A turyści szczególnie uwielbiają takie żywe atrakcje.

Charakterystyczną cechą kotów w Reykjaviku są ich obroże z imieniem, adresem właściciela i obowiązkowym dzwoneczkiem, który ma ostrzegać ptaki przed zbliżającym się drapieżcą. Wszyscy znają koty swoich sąsiadów, a koty znają ich. Można spotkać wszelkie imiona: Ofelia, Bifrost, Cleo, Thor.

Jeśli jesteście chętni zobaczyć zdjęcia wszelkich kotów, to istnieje fanpage na facebooku: Cats of Reykjavik, czyli koty w obiektywie mieszkańców, ale i turystów. 

Þingvellir (þing – „parlament, vellir – „równina”) to Park Narodowy Islandii i najczęściej odwiedzane miejsce przed turystów. Ten park to nie tylko pejzaż z jeziorem i górami w tle. To miejsce to początek ustanowionej Republiki Islandii oraz ważne miejsce styku dwóch kontynentów.

Alþingi Íslendinga to nazwa islandzkiego parlamentu, który zaczął gromadzić się już w 930 roku. Początkowo były to zapewne tylko spotkania starszych na zielonym mchu z kubkiem kawy w ręku (bo narodowym napojem Islandczyków jest kawa!) by razem dyskutować o ustalanym prawie. Później coroczne spotkania stały się publicznym wydarzeniem i wszyscy okoliczni farmerzy zjeżdżali się by przez kilka dni obserwować zgromadzenia i się bawić. Takie zgromadzenia odbywały się aż do 1799 roku, by kilkadziesiąt lat później (1844) przenieść je do Reykjaviku.

Þingvellir to też miejsce styku dwóch płyt tektonicznych - euroazjatyckiej i północnoamerykańskiej. Pomiędzy płytami można spacerować tam i z powrotem zwiedzając wąwóz Almannagjá z licznymi wodospadami i ciekawymi skałami wulkanicznymi.

Wszystko jest tam naprawdę pięknie przygotowane pod względem logistycznym. Ścieżki wymierzone, znaki postawione, restauracja jest, sklep z pamiątkami też. Ale ci turyści. Jedyne co może przeszkadzać pierwotnym poszukiwaczom przygód to właśnie hordy turystów. Dobrą rzeczą jest to, że najczęściej trzymają się oni tylko wyznaczonego parkingu i tarasu widokowego, rzadko zapuszczając się w długie spacery. 

Ukryci ludzi (Huldufólk), znani bardziej jako elfy lub trolle istnieją na Islandii. Dlaczego? A dlatego, że wierzą w nie Islandczycy. I nie jest to żart. Elfy na Islandii są ważnym elementem kultury. Są doceniane, tolerowane i chronione. Najczęściej są nieznośne, ale każdy prawdziwy Islandczyk wie, że nie należy się z nimi kłócić, ani źle o nich mówić. 

Bywa i tak, że miejsca, w których żyją huldufolk tj. kościół elfów - Ofeigskirkja, powodują nie lada wyzwania. Dwa lata temu (w 2014 r.) zdarzyło się, że wstrzymano budowę głównej drogi. A orzekł to islandzki sąd: “projekt autostrady zostanie odwołany, gdyż jest szansa, iż elfy rzeczywiście żyją w miejscu jego realizacji” (http://icelandnews.is/wiadomosci/z-kraju/elfy-opozniaja-islandzki-projekt-budowy-drogi). I władze, i zarząd budowy dróg oraz lokalni mieszkańcy nie mogli przez rok dojść do porozumienia, ponieważ dla niektórych życie niewidzialnych elfów w wielkiej skale jest cenniejsze niż jakaś autostrada. Po rozmowach pomiędzy budowlanymi a organizacją “Friends of Lava”, z farmerami i samozwańczym wieszczem udało się zawiązać pakt. Dano elfom 18 miesięcy na przeprowadzkę wierząc, że pomoże im to w aklimatyzacji w nowym miejscu oddalonym zaledwie o kilkaset metrów.

Czy elfy na Islandii naprawdę mieszkają na wzgórzach i skałach? Czy rzeczywiście najbardziej niegrzeczne z nich były zamieniane w człekopodobne kamienie? Czy trzeba żyć z nimi w harmonii i dlaczego jest to tak ważne?

Otóż Islandia po pierwsze jest miejscem pobudzającym wyobraźnię. W całej swojej naturze, plażach wulkanicznych, polach lawy i mchu, gorących źródłach i łysych kształtnych górach. Z jednej strony bardzo łatwo wyobrazić sobie niestworzone kreatury w miejscu, które samo w sobie zachwyca i onieśmiela. Ale z drugiej strony jest to też może tani turystyczny chwyt reklamowy?

Po drugie mieszkańcy Islandii są przekonani o ważności natury. Przecież to dzięki niej są tak bardzo odmienni i szanowani, bo potrafią z niej ekonomicznie korzystać. Przez lata odizolowani, przyjęli swoje własne wartości, którym są wierni. Wiedzą, że są takie miejsca i takie rzeczy, które są o wiele ważniejsze od człowieka i zamiast z nimi walczyć należy je szanować.  

Reykjavík jest położony tuż nad oceanem, więc musi być i miastem portowym! Dużo żeglarzy, bryzy oceanicznej, latających mew nad głowami i znanego wszystkim rybiego zapachu ze starych kutrów i sieci rybackich? Tak, tak, te bałtyckie wyjazdy. Ten port w Reykjaviku różni się od polskiego. Przede wszystkim ilością dodatkowych miejsc dla turystów i brakiem mew.

Start Port jest położony w samym centrum Reykjaviku. Jest miejscem spotkań w kilku miłych kawiarniach (np. Cuckoo’s Nest). Jest to też wymarzone miejsce dla turystów : muzea, sklepy z pamiątkami, wycieczki rejsowe, żeby pooglądać zorze polarne, a może wieloryby, które nigdy nie wypływają na powierzchnie. A jeszcze wycieczki skuterami wodnymi na słodkie puffiny (maskonury). A z drugiej strony baraczek z wypożyczalnią sprzętu rybackiego - dostaniesz kalosze, sztormiaczek i wędkę, zabiorą Cię na statek, porobisz kilka zdjęć cyk klik i możesz wracać z morskiej przygody. Turyści.

W południowo-zachodniej Islandii, w dolinie Þjórsárdalur jest Gjáin - malownicze miejsce, do którego trzeba zejść ponad 100 kamiennymi schodami. Tutaj przepływa rzeka Rauðá (czerwona), która tworzy kaskady wodne i wodospady. Jest to teren położony na lawie i wulkanicznym tufie. Wszystko to tworzy niesamowitą atmosferę w połączeniu z cichym szumem wody i islandzkiego wiatru!

Są dwa sposoby dotarcia do tego miejsca. Jeden, prostszy jest do przejścia z niedalekiej osady wikingów, z Stöng. A drugi jest od parkingu położonego powyżej samej doliny. Stąd można też wspiąć się do wyżłobionych w lawie jaskiń, które kiedyś były używane przez pasterzy jako schronienie.  

Mieszkające na farmach psy islandzkie mają tendencje do szczekania z byle powodu, nawet na oddalone daleko obiekty. Przyjmują strategie, żeby wcześnie ostrzegać gospodarzy przed potencjalnym zagrożeniem. 

Aska jest śnieżnobiałym psem i jest strażnikiem “swojego” gospodarstwa. Wszędzie jej pełno. Razem z gospodarzem zagania owce, szczeka na krowy, odgania kruki, gdy te sieją zagrożenie. Ma swoje miejsce, nawet w terenowym samochodzie używanym często na farmie. Nie brakuje jej w codziennych obowiązkach, zawsze jest gotowa do pracy i do zabawy z każdym napotkanym patykiem.

Buri jest chihuahuą. Znalazł się na farmie przypadkiem. Początkowo nie mógł się odnaleźć w codziennych obowiązkach, nie nadążał za Aską, nie rozumiał o co chodzi z krowami. Przez większą część swojego życia był karmiony parówkami i wyprowadzany na betonowe chodniki. Teraz życie zmieniło mu się do góry nogami. W ciągu trzech miesięcy rasowa kluseczka, stała się godnym zastępcą Aski. Uwielbia tarzać się w sianie i obwąchiwać z krowami. Jego niewielkie rozmiary pomagają przy przemieszczaniu między krowami, ale bywają też i kłopotliwe. 

Jednego dnia Buri został przypadkowo zamknięty w składanej sofie i ni słowa nie pisnął, żeby go wypuścić. Po całym dniu poszukiwań odnalazł się, gdy wystrzelił z pod sofy jak strzała biegając po pokoju tam i z powrotem. 

Harpa. Centrum Handlowe. Ale tylko dla niektórych. 

Na Islandii możesz być kim chcesz. Pracy - możliwości zarobku jest bardzo wiele. Właściwie wszędzie potrzebni są ludzie, którzy potrafią coś innego, skomplikowanego, tacy którzy się czymś wyróżniają. Jeśli chcesz pracować na wyższych stanowiskach, bądź po prostu w miejscach gdzie możesz rozwijać swoje umiejętności to przejdź się do odpowiedniej firmy, porozmawiaj z szefem, pokaż swoje CV. Możliwe, że cię przyjmą. Nawet jeśli znany ci jest tylko język angielski. A islandzki nie. 

Początki bywają czasem trudne, to jasne, ponieważ aby przejść przez proces adaptacyjny w odpowiednich urzędach swoje trzeba odczekać. Często wiele osób zaczyna pracę w sektorze ‘codziennym’, gdzie trzeba obsługiwać turystów na wszelkich poziomach usługowo-przemysłowych. Tam o pracę najszybciej i najprościej. Przyjmują właściwie wszystkich. Niektórzy tam już zostają na lata, bo jak tłumaczą, zarobki są zadowalające. 

Większość osób, które spotykam nastawione są pozytywnie. Szukają rozwiązań, zaspokajania swoich celów na ścieżkach zawodowych, pięcia się po szczeblach i nabywania kompetentnych doświadczeń. Mówią, że zaczynały od pucybuta, ale tylko z jedną perspektywą - taką aby wkrótce znaleźć wymarzoną pracę. 

Wydaje się, że na końcu świata, na odległej wyspie, na dalekiej zimnej wulkanicznej ziemi, gdzie panuje wymagająca pogoda i nordycki język wikingów nie jest możliwe odnalezienie się w swoim fachu. Jednak nic bardziej mylnego! Prawie każdego dnia spotykam ludzi, którzy to zrobili. Wzięli sprawy w swoje ręce, szukali możliwości i się udało. Pracują na uniwersytecie, prowadzą geotermalne projekty, eksperymentują w laboratoriach chemicznych, projektują grafiki dla potrzeb niewielkich przedsiębiorstw. Nie straszny im był nowy kraj, trudny do nauki język, czy perspektywa długich nocy polarnych. 

Noc ma w sobie to coś. Noc na Islandii jest naznaczona czymś szczególnym, spokojnym, dającym przestrzeń w płucach. Nic się nie rusza, wszystko jest spokojne, niebo usiane gwiazdami. Czasem w górze można zobaczyć migające światła samolotów, albo po prostu zieloną zorzę polarną. Czasem przejedzie auto. Rzadziej spotkasz kogoś na chodniku. Jest się panem własnej przestrzeni. Odgłosy twoich kroków na śniegu i lodzie, przypominają rozkruszanie kości.

Nocą można podglądać ludzi przez ich duże okna. Na Islandii niewiele ludzi ma firanki, albo zasłony. Wszystko jest dostępne, można się przypatrywać w nieskończoność, oglądać z nimi telewizję, jeść kolację, stukać się kieliszkami, patrzeć nawzajem w oczy. Po prostu uzupełniać swoją wiedzę o potajemnym życiu Islandczyków. 

Najczęściej na Islandii ludzie mają samochody. Niektórzy korzystają z autobusów - przede wszystkim młodzież i starsze osoby. Inni chodzą piechotą, inni jeżdżą rowerami. Ja chodzę piechotą od miesiąca, ale przymierzam się do roweru. Kiedy? Niedługo! Mimo tego, że śnieg może zalegać na ulicach Reykjaviku do maja, to mieszkańcy i tak często korzystają z rowerów, żeby skrócić sobie czas podróży i uatrakcyjnić tryb życia. Czy chodniki są odśnieżone? Nie. Czy jest ciepło i słonecznie? Nie. Czy nie pada śnieg i wieje mocny wiatr? Oczywiście, że tak, ale Islandczycy radzą sobie w takich warunkach świetnie nawet szarżując na dwóch kołach. Wymijają mnie codziennie na chodnikach i przejściach. Przepychają się, dzwonią dzwonkami, palą swoje czołówki, jadą jak petardy, do przodu, przed siebie, czasem z zawrotną prędkością biorąc zakręty pełne śniegu. Robią to w dodatku tak przekonująco, że bez wahania wsiadłabym na dwa kółka wyposażone w kolce i sama bym pedałowała przez ulice miasta! Chociażby tylko po to, żeby móc się z nimi ścigać.

w Reykjaviku jest wiele ścieżek rowerowych. Rowerzyści mogą jeździć i po ulicy i po chodnikach. A szczególnie “mogą” pedałować nad brzegiem oceanu, jeśli tylko nie boją się mocnych porywów wiatrów. Wyobrażam sobie, że krótka przejażdżka nad oceanem daje tyle energii i dobrego powietrza prosto do płuc, że można mieć słoik energii na cały dzień!

W 2013 powstał pierwszy przewodnik rowerowy po Islandii na portalu o wdzięcznej i prostej nazwie: Fjallahjolaklubburinn. Rowery można za darmo przewozić w autobusach międzymiastowych. Podróżując po Islandii latem jest o wiele więcej możliwości, ponieważ bywa i tak, że jasno jest 24h i można pedałować bez przerwy. Ale gdy jednak dopadnie nas zmęczenie można zatrzymać się gdziekolwiek razem ze swoim namiotem. Najlepiej jest rozbić się w okolicy gorących źródeł i zasponsorować sobie za darmo ciepłą kąpiel. Co ciekawe przewodnik radzi pytać farmerów jeśli chodzi o warunki pogodowe. Są bardziej wiarygodni niż aplikacje w telefonie.

A co do podróżników to było tu już takich wielu. Jeden z nich to Tom Sercu. Chwycił rower i przejechał Islandię. A bo tak. http://icelandnews.is/islandia/ciekawostki-islandia/snieg-w-kolach

Hey Reykjavik! Stolico najbardziej na północ wysunięta, gdzie żyje 3/5 populacji całego kraju, która zostałaś założona przez norweskiego wikinga Ingolfura Arnarsona. Cieszę się, że masz tyle gorących źródeł i zapewniasz ciepło w niejednym domu i na niejednym chodniku rozmrażasz lód. Jesteś wysuniętym cyplem nad Oceanem Arktycznym. Dobrze, że masz wiele kolorowych budynków, surowych budowli i architektonicznych cudów. Masz do Grenlandii tylko 300 km, a do Wielkiej Brytanii 800 km. Bliżej tu do Bieguna Północnego, bo w końcu jesteśmy na czubku świata. 

Poznajemy się dopiero. Nie wszystko musi wybrzmieć od razu.

“Zapaliło się niebo i nagle zgasło. Umarło w chwili zagłuszenia świergotu. 

Za ścianą nadal nic. 

Obserwowane obiekty zanurzają się w nocnych pieleszach i wypatrują ssaków. 

Szeleści jeszcze trochę świat, nie daje nam spać. 

Islenska sauðkindin, czyli owce islandzkie zostały przetransportowane na Islandię przez wikingów norweskich tysiąc lat temu. Stało się to przede wszystkim z powodów prosto logicznych. Owce sprowadzili dla mięsa, tłuszczy, mleka oraz dla wełny i skór. W cieplejszych miesiącach (a nawet późnym listopadem) zwierzęta pasą się dziko na polach wulkanicznych przystając nadzwyczajnie do islandzkiej natury. A gdy pada gęsty śnieg i wszystko naokoło przykrywa białą warstwą puchu, one są w stanie przetrwać ponad miesiąc! Przed srogą zima chroni ich dwuwarstowa wełna, która sprawdza się w każdych warunkach i sprawia, że nigdy nie jest im zimno. 

Wełna ta jest znakiem szczególnym Islandii i używana jest często do dziergania na drutach lopapeysa, czyli islandzkiego swetra! Przyjeżdżacie na wyspę i spodziewacie się zimna przeszywającego wasze ciało do szpiku kości? Lopapeysa chroni przed zimnem, wiatrem i deszczem, czyli przed wszystkim co na Islandii może Was spotkać. Ceny w markowych sklepach są zatrważające (20 000 ISK, czyli ok. 600 zł) , ale możecie zawsze poszukać w lokalnych second handach, albo na pchlim targu (np. Kolaportid w Reykjaviku). Ceny są nawet o połowę niższe!

Owiec na Islandii jest prawie dwa razy więcej niż mieszkańców, czyli porównując: ludzi - 300 tys., a owiec ponad 500 tys. A to wszystko przez ich super szybkie rozmnażanie! Mają ponad 180% normy jeśli chodzi o rozród - najczęściej rodzi się jednorazowo po 3, 4, a nawet po 6 owieczek! Zapładniane są zimą, a małe jagniątka rodzą się w okolicy maja. Jeśli macie ochotę zobaczyć małe skoczne jagnię, to lato jest ku temu najlepszą opcją. Jednak bywają też momenty, kiedy owca puści się samopas latem i wtedy rodzą się małe “przypadki” nawet w styczniu. Co ciekawe, sytuacja jest takim wydarzeniem, że piszą o tym krajowe gazety: http://icelandreview.com/news/2016/01/20/august-affair-bears-fruit 

Owieczki z natury są głupiutkie, ale i tak przyjemne. Można im pośpiewać to chętnie słuchają, pobawić się z nimi w chowanego, zaklaskać, zagwizdać i tak złapać ich atencję. A jak tupniesz nogą to zbiją się w jedną sierścionośną kupę i patrzą z takim wielkim niedowierzaniem, że aż trudno się nie zaśmiać.

Warto wiedzieć, że gdy owca przewróci się na plecy i macha kopytami w górze, to trudno jest jej się podnieść. Jeśli więc taką smutną, machającą owieczkę zobaczycie, to zmiłujcie się nad biedną kreaturą i przewróćcie ją na bok. Może nie powie “dziękuję”, ale przynajmniej ocalicie jej życie przez dużymi czarnymi krukami, które czają się, żeby tylko je zjeść!

Gulfoss - rozłożysty wodospad Islandii. Dwie kaskady zrzucają wodę z wysokości 32 m w kanion o głębokości 70 m. Wodospad leży na rzece Hvítá (Biała), która to ma swoje źródło w lodowcu Langjökull. Rwista rzeka w czasie zimowym buduje niesamowite półki lodowe na kaskadach, a latem często można zobaczyć kolorową tęczę tuż nad jej nurtem.

Wodospad na początku XX w. miał właściciela, a jakże, farmera Tómasa Tómassona. Pewien Brytyjczyk chciał odkupić Gulfoss by zbudować dużą elektrownię wodną i zarabiać spore pieniądze na wyludnionej Islandii. Córka Tómasa tak bardzo nie chciała się na to zgodzić, że wielokrotnie zażegnywała się, że rzuci się do wodospadu i prędzej umrze niż jakakolwiek budowa się rozpocznie. Dopięła swego. Wyzionęła ducha któregoś wietrznego wieczoru będąc nadal posiadaczką wodospadu. Z tego powodu Sigriður Tómasdóttir stała się pierwszą obrończynią przyrody na Islandii i jest wynoszona na cokoły pośród wszystkich organizacji ekologicznych na świecie. Obecnie prawowitym właścicielem Gulfoss jest rząd Islandii, który pozwala zziębniętym turystom oglądać to cudo natury zza barierek. Albo z kawiarnianego okna siorbiąc głośno islandzką kawę. Islandzki rząd zadbał też i o stronę internetową. To ci dopiero. http://gullfoss.is/ Chodź, pooglądaj moją stronę internetową - twój Gulfoss.

Geysir - nazwa islandzkiego źródła geotermalnego, który wyrzuca wrzącą wodę na kilka metrów w górę. I od tej nazwy własnej wywodzą się wszystkie inne na całym świecie - wszystkie inne gejzery. Woda jest ogrzewana pod wpływem zalegającej magmy kilka kilometrów pod ziemią i z ogromną siłą wypychana ponad powierzchnię ziemi na wysokość nawet 70m. A jej temperatura osiąga nawet 100° C. Gorąco? 

W trakcie naszej wyprawy do Geysiru wiało, jęczało i padało żabami. Wystarczy, że podeszłam na kilka kroków do unoszącej się pary z pobliskiego ciepłego źródła i od razu życie staje się przyjemniejsze. Przechodząc kilkaset metrów na pobliski parking zebrała się jeszcze raz cała zła pogoda ostatnich kilku tygodni i w ciągu 5 minut można było wyciskać z nas wodę. Wsiedliśmy do samochodu i nagle wyszło duże słońce, pomarańczowo obrysujące wierzchołki gór, pełne radości, przeganiające wszystkie chmury. Mówią, że jeśli nie podoba ci się pogoda na Islandii, to poczekaj 5 minut.

Konie islandzkie właściwie przypominają kucyki. Są niewielkie i wyróżniają się grubym dwuwarstowym owłosieniem, puszystym włosiem na grzywie i ogonie. Jest 8 różnych maści: kasztanowata, bułana, gniada, kara, myszata, palomino, srokata i dereszowata. Garną się do ludzi, są ciekawskie i sympatyczne. Żyją w grupie, bo lubią towarzystwo, a pozostawione same sobie odczuwają jako cierpienie. Czasem wystarczy im nawet koza, albo owca, żeby poczuły się lepiej. Cały rok spędzają na świeżym powietrzu. Powtarzam: cały rok. Łącznie ze srogą zimą. Gdy pada śnieg to całe są w śniegu, gdy mocno wieje - skupiają się w jedną grupę i w ten sposób chronią, gdy lód - ślizgają się po lodzie jak szalone. Klimat może być na Islandii bardzo surowy, więc rasa koni islandzkich jest niezwykle wytrzymała.

Konie to najcenniejszy nabytek Islandczyków, dlatego chronią je jak mogą. Gdy raz koń zostanie wywieziony poza Islandię, nie może już wrócić. Każdy sprzęt potrzebny dla konia musi być importowany jako nowy i nieużywany. Mówi się, że konie islandzkie są silne, ale czy na pewno? Poprzez sztuczne separowanie zwierząt od ich naturalnej rasy, nie są wystarczająco odporne na choroby. 

Jest jeszcze jedna ciekawa sprawa - chód koni islandzkich tzw. “pięcio chód”. Inaczej jest to połączenie galopu i cwału. Komicznie to wygląda!