◄ GLITTERBROEK ►

Is dit dan de nacht?

Vol schaamte verbergen we ons onder                                                                die pikwarte deken.                                                                                              De zon moest eens weten,                                                                                     dat we onder die deken niets deden.

Nu eens niet onder-schaduwd                                                                               knipogen sterren naar elkaar.                                                                        Ramen van huizen                                                                                      schijnen naar buiten.                                                                                          landjepik

En de straatlantaarns zijn spotlights                                                                        nu ik dans met mijn schaduwen.                                                                          pas de deux? pas de trois? pas de seul?

Ik ben mijn eigen maan.                                                                                      Kijk de nacht mij eens nodig hebben.

Van de kraakheldere lucht                                                                                  drinken mijn neusgaten gulzig                                                                      wanneer iedereen uitademt.

Ik zou alle hartslagen, rustend, om me heen                                                    horen als ik niet verdoofd                                                                                    zou worden door het bloed                                                                                   dat door mijn eigen aderen raast.      

Deze straten, die in een vergeten verleden                                                  rivieren waren                                                                                                       vol opwaarts zwemmende vissen,                                                                       bewandel ik nu zoals een koikarper                                                                   vredig in de diepten van de vijver rond-                               cirkelt.                             

Ook ik weet waar ik naartoe moet,                                                                    maar ik raak verdwaald op deze nieuwe weg.                                                  oude weg                                                                                                          nieuwe obstakels                                                                                                Van baken van licht spring ik naar baken van licht.

Ik ben niet bang voor het zwart.                                                                             Ik ben bang voor wat ik niet kan zien.                                                                 Voor wat zwart is geworden toen de wereld                                                      over werd geschilderd.