Rayee

sana mektup yazmak ne kadar uzun süredir aklımda inan anlatamam. ne oldu da böyle olduk, ne oldu da böyle oldun inan bilmiyorum. durup düşünüyorum çoğu zaman söylediklerini, hayallerini, hayatıma katmak istediklerini... ama düşünmekten öteye geçemiyorum. bir günde, bir gecede ne değişmiş olabilir? ne oldu da gittin.. yoksun Barış, artık hiç bir yerde yoksun.. neden? bana bir neden borçlandın giderken. kadir’e bir açıklama, annene bir özür, babana bir kaç nefes..

Barış’ım, kardeşim.. kardeş bildiğim

ne oldu anlat bana, bir gün öncesinde aradın beni, çok güzeldin, hayallerin çok güzeldi.. neden veda etmedin bana, neden söylemedin. söyleseydin bir olurduk, tek olurduk bir yol bulurduk. inan ki bulurduk..

kadir'in aradığı o sabahı unutamam, nasıl unutacağım ki zaten. bana söylediği üç kelimeyi..

“Barış kuş oldu” demesini.. sonrası yok bende, nasıl geldim istanbul’a nasıl girdim sizin eve, gülten teyze ile sarılmam var tek, gülten teyzenin beni içine sokmak istermişcesine sarılması, kadir’in beni çekip senin odana sokması.. sen yoktun orada, neredeydin söylesene?

kadir detaylıca anlattı bana, sana ne olduğunu, neden yanımızda olmadığını, neden kalbimin çok acıdığını, neden sana kuş oldu dediğini..

Barış’ım.. neden yaptın?

eray geldi odaya, o koca oğlanın omuzları çökmüş, gözleri kan çanağına dönmüş elleri titriyordu bana sarılırken.. sen olsan çok dalga geçerdin.. sen olsan çok gülerdik, sen olsan.. gerçekten neredesin şimdi?

gizem, nihan geldi sonra.. Kadir her birisine nasıl kanatlanıp uçtuğunu anlattı.. sonra.. sonra lisede yaptığımız o etkinliği hatırladım bir an.. Yaşlanıp ölme noktasına geldiğimizde nasıl ölmek istediğimizi tartıştığımızı... kanatlı kuşum.. kendi ölümünü tasarlamışsın haberimiz olmadı affet.. affet bizi yalvarırım.. bu kadar kör olduğum için affet.. nefes alamadığını görmediğim için affet, yaşamanın seni zehirlediğini fark etmediğim için affet kanatlı kuşum..

bu sıralar rüyama da gelmiyorsun?

iyi misin oralarda, nasılsın?

çok özledim seni, sen özlemedin mi bu kardeşini

senden sonra çok şey oldu, kadir soldu, benim içim öldü.. annen.. ah gülten teyzem ben ve kadir için yaşıyor artık.. baban, baban her gün masaya senin tabağını koyuyor...

ya da retinanın etrafındaki o koyu çemberle ve elmacık kemiklerinle. ama kesinlikle yüzünle alakalı değil.