Wolne przemyślenia

Dla niektórych może być to poważniejsza wpadka, po której jedyne czego pragniemy, to zapaść się pod ziemię. Dla niektórych utrata wszystkiego. Dla innych popadnięcie w uzależnienie, gdzie zatracamy rzeczywistość, dom, nasze rzeczy i najważniejsze: ludzi. W takiej sytuacji lubię jeden cytat: Od dna można się tylko odbić i poszybować w górę. Czy jakoś tak. To z filmu "Sing".

Ale przyznam się, że ujrzałem prawdziwe dno dwa razy w życiu. Pierwszy raz, gdy na salę jadalną w maku w którym pracuję (o ile mnie nie zwolnią za chwilę) wszedł bezdomny alkoholik. Później spotkałem pod biedronką, gdzie wprost powiedział, bym kupił mu piwko. Odmówiłem. Kilka razy później, gdy znowu znalazł się w lobby próbowałem go namówić jak tylko mogłem, by oddał się do sokołówki, gdzie jest oddział leczenia uzależnień. Specjalizuje się owy oddział w leczeniu alkoholików. Podejrzewam że moje prośby poszły na marne. Drugi raz zdarzył się wczoraj, na palarni, w kaliskim oddziale psychiatryczny. Człowiek inteligentny, perkusista, ze słuchem absolutnym, ale z długami, bez domu i bez rodziny. Powiedział mi wprost, że rozmawiam z trupem. Drążyłem temat, ale nie za wiele wskórałem. Zgłosiłem to personelowi, by przekazać to dalej. Dzisiaj ten człowiek wyszedł ze szpitala. Czy żyje? To jedna wielka niewiadoma.

I tak widząc czyjeś dno, widzę ile mam szczęścia w życiu. Mam rodziców, rodzeństwo, pracę oraz pasję którą chcę kontynuować na studiach (o ile się dostanę). I wiem, że nawet jeśli wydawało mi się, że jestem na dnie, to później gdy się wzniosłem, to świat pokazał mi że byłem od niego bardzo daleko. Na szczęście.

Nie chcę, by ten wpis był tak o. Wiedz, że jeśli potrzebujesz pomocy, to możesz się po nią zgłosić. W MOPSach, gdy twoja sytuacja życiowa jest krytyczna, możesz zasięgnąć terapii z psychologiem oraz spotkanie z psychiatrą. Pobyt na oddziałach psychiatrycznych zaś nie wymaga ubezpieczenia, z czego sam osobiście w zeszłym roku skorzystałem. A gdy sytuacja jest naprawdę zła, są telefony zaufania:

116 123 - telefon zaufania dla dorosłych

116 111 - telefon zaufania dla dzieci i młodzieży

Jestem Michał i mam schizofrenię. Wiem, jak ważna jest prawidłowa opieka psychiatryczna i psychologiczna. Każdego dnia może stać się coś, co odmieni nasz los. Zarówno pozytywnie, jak i negatywnie. Wyjdę teraz na hipokrytę, ale jestem starszy i mądrzejszy niż byłem chociażby rok temu. Daj znak, że chcesz sobie coś zrobić, daj to ostatnie wołanie o pomoc, może ktoś usłyszy. Ja tak zrobiłem ostatnim razem i to zupełnie podświadomie. Dlatego teraz siedzę na oddziale psychiatrycznym, gdzie toczę walkę z głosami w swojej głowie. I wiem że każdy toczy jakąś walkę, gdzie my nie jesteśmy zazwyczaj w stanie dostrzec, kto jakiego ma wroga. Pozwól Sobie w razie czego pomóc.

Dzisiaj byłem jak w tytule na swoim pierwszym tatuażu! I bardzo się nim jaram, bo chciałem go zrobić od dziesięciu lat! Zacznijmy jednak od początku.

Rano pobudka, koło piątej, pociąg na siódmą dwadzieścia trzy. Bez śniadanka, bo moja organizacja życia jest tak samo dobra, jak aerodynamika mercedesa gieklasy. O szóstej byłem pod maczkiem, gdzie złapałem kawkę, standardowo mała czarna, moja ulubiona. Potem pociąg InterCity ze stacją końcową w Krakowie, choć ja jechałem tylko do Kluczborka. Tylko pół godzinki drogi. Stamtąd przesiadka do PolRegio, czterdzieści minut jazdy i wysiadka w Namysłowie. I muszę przyznać, że starówka jest bardzo klimatyczna, cała wybrukowana w nieco trącącym już myszką stylu. Jednak pasuje to bardzo do starej bramy miasta, oraz łańcuchów rozłożonych w zdłóż chodników. Samo miasto, mimo że nie wpadło w stu procentach mój gust, to ma swój klimat. I na pewno znaleźli by się amatorzy którzy pokochali by to miejsce, a zwłaszcza bramę. To tyle o mieście, bo nie udało mi się więcej zwiedzić. A teraz do rzeczy.

Przybyłem o 9 do studia, które znajduje się na ulicy Krakowskiej 22. Owe studio, M'cherie Tattoo, prowadzony przez Michalinę Świczewską, jest w stylu hmm, takim glamour, białe ściany, piękne meble w stylu ludwikańskim (o ile mogę tak to nazwać), oraz lustra i nowoczesne biurko. Przechodząc do sesji, moja trwała niecałe dwie godziny (albo lekko ponad? Szczęśliwi czasu nie liczą, a na pewno nie należy się śpieszyć w sztuce) i była wypełniona ciekawymi rozmowami. Oczywiście teraz moje ADHD przeskoczy z wątku na wątek, wybaczcie mi to. Zostałem poinformowany, że wypełnianie kolorem nie będzie przyjemne, ale byłem na to przygotowanym na poziomie psychicznym. Jednak gdy cała procedura się rozpoczęła, to stwierdziłem że nie jest tak źle i nie jest to coś, czego nie da się znieść. I jak wyżej wspomniałem, było na tyle okej, że dało się rozmawiać. ^^ Wracając po sesji zostałem porządnie poinstruowany, jak zadbać o tatuaż w najbliższych dniach po zabiegu. Pełen profesjonalizm, który w tej sytuacji jest bardzo potrzebny. Sam tatuaż na zdjęciu które załączam o tutaj.

I w sumie nie wiem co powiedzieć. Nie wiem czy jeszcze potrafię tak pisać. Wiele się zmieniło w życiu, z niektórymi rzeczami będę próbować jeszcze raz. Być może z tym blogiem również się przeproszę? Porzuciłem go, bo bez logowania nie szło przeczytać tych wypocin. A nie chciałem wrzucać na Facebooka czegoś, czego nie da się przeczytać. W sumie w swoich wpisach otwierałem się w nich. I to nawet bardzo i w sumie chyba wiem nawet dlaczego. Bo nie potrafiłem się otworzyć twarzą w twarz. Teraz mówię szczerze i otwarcie o swoich problemach, więc nie mam potrzeby się tutaj uzewnętrzniać, bojkotuję Eurowizję przez obecność i*raela, więc wpisów na ten temat też nie będzie, więc co mogę wrzucać tutaj? Sam nie wiem. I czy jest sens to wszystko pisać? Też nie wiem. Szczególnie że zacząłem (i już w sumie też przestałem) wrzucać covery na tiktoka i Instagrama, tam też czasami wrzucam swoje przemyślenia, swój światopogląd i tyle. Więc co miałbym tutaj wrzucać? Swoje teksty, poezje i gównoezję wrzucam na instagrama w zdjęciach a wcześniej na facebooka, covery to tiktok i instagram, więc na cholerę mi jeszcze tumblr? Zostawiłem tutaj kawałek historii swojego życia, porzuciłem go i w sumie nie ma do czego wracać. A przynajmniej tak głosi teoria.

Moja historia zaczyna się 19 lat temu. Wtedy wówczas w poradni psychologiczno-pedagogicznej w Kępnie zdiagnozowano mnie pod kątem ADHD. Rok później zacząłem przyjmować lek na to zaburzenie. Concerte w dawce 36 mg. Całkiem sporo. I tak do 16 roku życia. Wiecie co? Dawno tego bloga nie było, więc trochę rozjaśnię. W gimnazjum, wspaniałym Gimba Numa Zwei im Kępno byłem w cholerę pozytywny i produktywny jak nigdy. I szczęśliwy. I potem przyszło liceum. Liceum gdzie przestałem brać tabsy. Liceum które nie było takie złe. Po prostu nie potrafiłem na to dobrze spojrzeć. Tam zaczynały się moje problemy. Depresja za którą siebie regularnie opierdalałem, bo przecież inni mają gorzej, jesteś po prostu leniwy zacznij działać. I tak dalej i tak dalej. Potem zacząłem pisać bloga, którego przestałem pisać na studiach, parę razy próbowałem go wznowić. Studia które nie szły. Z różnych powodów aczkolwiek nie mogę powiedzieć że to akurat wina ADHD.

Dobra dobra czym jest to ADHD ktoś zapyta. Cóż. Można to rozwinąć na kilka sposobów. W sposób zabawny czyli Attention Deficyt Hey Donuts (zawsze mnie to bawi hihi), albo "All or Nothing" bo w sumie albo robię coś na maksa, albo wcale. Nabierając powagi, Attention Deficit Hiperactivity Disorder czyli zaburzenie nadpobudliwości i koncentracji uwagi jest zaburzeniem rozwojowym które można przyrównać do debuffa do życia przez co osiągamy semi asian level of difficult w życiu. Dlaczego? Po pierwsze ciężko nam się skoncentrować co za tym idzie słuchać i notować, uczyć. W pracy co chwile na coś włazimy lub potrącamy. Często nie robimy kompletnie nic, lub robimy wszystko na raz. Gdy nie robimy nic zazwyczaj brakuje nam dopaminy, a gdy ją dostajemy to zaczynamy szaleć. Generalnie mózg osoby z ADHD jest jak stary silnik, który kiedyś był pierwszej klasy V8, ale dusi się z byle powodu i jest zarządzany windowsem milenium edition z updatem z visty. Mimo to jest kilka statystyk które dają nam przewagę. Zapamiętujemy wzorce zachowań, mamy fenomenalną intuicję gdy ktoś jest dobry czy zły, ciężko nas okłamać bo szybko zauważymy że ktoś zachowuje się inaczej np. Jest bardziej spięty zaciska usta lub ostrożniej moduluje głos, a w kryzysowych sytuacjach zachowujemy się pewnie, racjonalnie, z zimną krwią. Jednak w ostatecznym rozrachunku i tak dostajemy po dupie.

W skrócie wyjaśnione, to wracamy. Studia które do tej pory nie szły, aczkolwiek nie z winy ADHD. Na pewno nie bezpośrednio ale to mniejsza. A jak doszedłem do tego że to jednak ADHD? Muszę znaleźć synonim tego wyrażenia tak w ogóle, bo poloniści mnie uduszą. ANYWAY WRACAJĄC: JAK? W sumie to jest zabawne, bo astma przez którą sobie nie radziłem ze studiami w zeszłym roku pomogła mi zrozumieć że to jest ADHD. Pewien lek sprawiał że czułem się jak serio najgorsze gówno jakie może istnieć. Nigdy jako tako depresji nie miałem, mogę to przyznać z pełną odpowiedzialnością. Jednakże to co czułem po tym jednym leku... Nikomu, nawet najgorszym szumowinom nie życzę tego by kiedykolwiek zachorowały na prawdziwą depresję. Już wolę swoje ADHD z epizodami i dezorganizacją niż prawdziwą depresję. Ale przez to zacząłem zgłębiać temat i trochę nawinęło się o ADHD. Które... Pasowało jak ulał. Serio, jak kiedyś coś mogło lepiej do mnie pasować nie licząc wspaniałej drugiej połówki to nie wiem co to mogło być. Zdecydowałem się na psychoatrę, powiedziałem mu o tym że kiedyś brałem concertę, dostarczyłem starą dokumentację i biorę już trzeci miesiąc leki. I szczerze w końcu czuje się... Po prostu dobrze. Jasne, dalej jest dużo do przepracowania i wiem wszystkiego nie przepracuje. Ale rozumiem że wszystko to co pisałem na blogu, losowe tematy, stany depresyjne, chęci ogarnięcia Siebie... I widząc czego dokonałem bez leków? Zdałem maturę, skończyłem liceum! Z ADHD! Ludzie biorą na to żółte papiery a ja tego dokonałem bez leków i papierów! Tak w ogóle papierów sobie nie będę załatwiać, jakby nie jest mi to potrzebne. Poradzę sobie bez tego. Ale leki i psychoterapię chętnie przyjmę ^_^

Przyznaje się ze nie chciało mi się szczególnie nadrabiać pozostałych propozycji (w myśl zasady: nie słucham chcę mieć niespodziankę potem ewentualnie nadrobię reszty uczestników) ale tylko dlatego... że absolutnie pokochałem ten utwór!

Oczywiście mówimy o wersji tak zwanym revampem (chodzi o korekty w utworze: można zmienić aranżację, tonację wywalić kilka elementów jeżeli utwór nie spełnia regulaminowych trzech minut maksymalnej długości utworu). Boje się revampu ale tak bardzo. Uważam że łatwo można popsuć ten utwór. Ale nieważne. Zaczyna się delikatnie, by nie powiedzieć wręcz balladowo. mamy zaśpiewany refren na takim falsecie, pauza i refren z chórkiem który mi osobiście daje ciary. w drugim refrenie na tym etapie pianinko bardzo przyjemnie podgrywa chyba triolkami ale ja liczyć nie umiem więc... I kolejne urwanie. I tutaj zaczyna się dzika jazda bez trzymanki. Wchodzi muzułmański instrument (dwa disclaiery: nie udało mi się dotrzeć jaki to instrument, Albania jest w dużej mierze krajem muzułmańskim jeśli chodzi o wyznawaną religię). Wchodzą bębny rozwijamy i nagle wchodzimy na jakieś totalnie niskie wokalne dźwięki w takiej jakby melorecytacji Boże! Tu się dzieje tyle i to jest tak dobre!!! I dalej refren! który miażdży. Nie wiesz gdzie ejsteś ale kocham to! I wiem powinienem zająć jak najbardziej merytoryczne stanowisko. No to lecim!

Uważam że utwór jest naprawdę dobry. Mam nadzieję że Na revampie nie utracimy tego szaleństwa i zostaniemy w języku Albańskim. Patrząc po poziomie aktualnych propozycji uważam że utwór ma ogromne szansę na top 10. Jest nietuzinkowy, szalony, nieszablonowy, a do tego da się przy nim nawet pobawić. Ale! muszę się doczepić do czegoś. Intonacja, strój i praca kamer. I to jest do dopracowania, jest jeszcze duuużo czasu. Intonacyjnie super źle nie było ale wystarczyło by usłyszeć. Strój... Wiadomo gusta i guściki ale mnie wręcz odepchnął. I praca kamer... No okej to jest tylko Festival Kegnes. Tu nie ma budżetu. Więc liczę na poprawę. I jestem ciekaw waszego zdania na ten temat. Jak zwykle zostawiam link do wykonania na żywo. A na dniach spodziewajcie się Hiszpani oraz Mołdawii!

Czesi od kilku lat zaskakują mnie naprawdę przyjemnie. Nie jestem największym fanem takich nowoczesnych brzmień, ale te akurat od południowych sąsiadów jakoś dotąd wpadały w ucho. I w tym roku też nie jest źle. Ale nie mogę powiedzieć że jest dobrze, szczególnie patrząc na zeszły rok gdzie poziom był niesamowicie wysoki. Zaczyna się bardzo przyjemnie, takie jakby synkopki, potem wzmacniamy budowanie napięcia i... Rozwiązuje się tak trochę nijako. Wchodzi refren w którym niewiele tak szczerze się dzieje. Lecąc dalej liczę na chórek który dorzuci tam w odpowiednim miejscu drugi może nawet trzeci głos. Albo sama wokalistka dowiezie w tym jednym miejscu. Aż się prosi by dorzucić tam tercyjke by zabrzmiał drugi głos. Generalnie rzecz ujmując nowoczesna propozycja która tym razem aż tak mi nie odpowiada. Tekstowo też jakoś nie mogę powiedzieć że jest to coś nie zwykłego. Ale wiadomo to nie jest muzyka do tekstu. W mojej opiniiten utwór może przebić się naprawdę wysoko, ale również może zostać na dnie semi. Jest to raczej taki coin flip które albo wychodzą, albo nie. Życzę Czechom jak najlepiej bo jest to nawet fajna propozycja, nie w moim guscie ale fajna. Generalnie Czesi poszli w Preselekcje które wyszły moim zdaniem naprawdę fajnie. Szczególnie że z tego co mi wiadomo to odbyły się w reżimie sanitarnym, praktycznie rzecz biorąc online oraz artyści mieli zawsze zdezynfekowaną scenę. Ale skoro były online to nadrobiłem wszystkie propozycje. I coś innego przykuło moją uwagę. Nietuzinkowy nieszablonowy utwór który zajął (niestety dla mnie) drugie miejsce. Zostawiam oba linki i oceńcie: Czy waszym zdaniem "Lights Off" Od Domi zdziała coś na Eurowizji w tym roku? Czy jednak moje gulity pleasure czyli "Imma be" od Elis Mraz było by lepszą opcją? Zostawiam oba linki i czekam na ewentualne opinie ^_^

Udostępniać proszę

https://youtu.be/RoOM5F1Yyaw

No to muszę przyznać jestem zawiedziony.

Tak. Lubię rockowe brzmienia. Tak. Uwielbiam je na ESC. ALE! Ten utwór moim zdaniem jest średni. Bardzo średni. Ani to do radia, ani to na Eurowizję gdzie ta piosenka z występem ma porwać od pierwszego przesłuchania bo drugiego nie będzie. Nawet nie wiem kto miałby jej słuchać tak spoza światka Eurowizji, bo na pewno znajdzie się ktoś kto weźmie to za Gulity pleasure. Budowa utworu jest niby spoko. Jednak brakuje takiego punktu kulminacyjnego. Który pozwalał by ten utwór polubić, pokrzyczeć z wokalistą. W dodatku linia melodyczna jest nudna, nie wpada w ucho. Ktoś powie że narzekam i okej ma rację. Ale jak wspomniałem wyżej: piosenka na Eurowizję musi czymś porwać słuchacza. Tutaj nawet nie porywa solówką na gitarze (i czy mi się wydaje czy ta solówka jest w innej tonacji?). Niby trudna technicznie niby jakąś szaloną ale tak szczerze oparta na schemacie. I miałem nadzieję znaleźć coś w tekście. Ale nawet on jest poskładany w taki sposób by po prostu był. Ni to jakieś przesłanie, zranione serce, historia miłosna czy osobista, no nic. I to jest smutne. Liczę na dobry revamp bo w moim odczuciu w tym roku ten utwór się nie obroni. Wybaczcie mi. I co smutniejsze, Bułgaria w 2016 wróciła na ESC i notowała znakomite wręcz rezultaty. W 2019 przerwa ale potem znowu powrót w 2020 ochy i achy, 2021 10 miejsce ex aqeuo z Grecją. Tutaj na chwilę obecną nie widzę tego utworu wyżej niż ewentualne bottom 5.

Oczywiście zostawiam linki dla ewentualnych czytelników i zachęcam do własnych opinii.

W sensie... Ten blog często był miejscem do wylewania swoich problemów. Okej. Zgadzam się z tym. Ale wiecie co? Teraz zaczynam dbać o swoje zdrowie. Psychiczne oczywiście (chociaż nie tylko niestety, astma i AZS robią swoje). I to miejsce stanie się takim moim hmm kanałem by wyrażać swoje opinie na tematy którymi się interesuje. I wiem są podcasty. Jest YouTube. Ale tak szczerze? Pisanie i czytanie daje dużo swobody i jest najmniej czasochłonne dla twórcy. I tak szczerze? To jest pomysł na bloga. Tak. Wyrażanie swojej opinii na tematy które mnie interesują. Czyli Eurowizja, muzyka, trochę o IT. Bez swoich żali. Bez swoich problemów. Czyste przemyślenia. I to tyle. Bo po prostu lubię. Bo po prostu mogę. Nikt tego czytać nie musi.

Oczywiście nie zamierzam kasować tamtych wpisów. Niech to będzie stary rozdział. I tyle. Tak po prostu. Pasi?

Generalnie to jestem chory. Przeziębiłem się dosyć mocno. Do tego astma nie ułatwia wszystkiego. Ale tyle dobrego że zacząłem chodzić do psychologa.

Ale w sumie nie wiem o czym pisać. Nie jestem ani super dobrym muzykiem. Co się zmieniło w tym szalonym czasie?

Pandemia wstrzymała mi studia. Teraz problemy zdrowotne na szerokim paśmie. Stany depresyjne w skrajnych epizodach prowadzące do autoagresji i myśli samobójczych. Astma która osłabia moją odporność oraz leki które pogłębiają stany depresyjne. Utrata dziewczyny czy też raczej widok że nie ma o co walczyć, ta osoba nie rozumiała jak momentami mnie rani. Nawet na to nie patrzyła. I teraz spowrotem na drugim roku po przerwie spowodowaną pandemią jak wspomniałem. Ale są też pozytywy.

Staje na nogi w życiu. Nie jest łatwo ale mam przyjaciół i najlepszą przyjaciółkę która zawsze mi pomoże i na odwrót wie że na mnie można liczyć. Dbam o Siebie, zaczynam doceniać swoją osobę. Odcinam się od rodziny. W sensie nie że palę most. Tylko w takim że wiem w którą stronę chce iść i potrzebuje do tego czasu dla siebie i przestrzeni. Co do dziewczyny... Co do dziewczyny to przykra historia. Nie byłem krystaliczny. Pisałem o tym. Ale potem. Od kwietniaa 2020 do marca 2021 próbowałem to naprawić. Potem przerwa do maja. Po prostu tym razem zraniła mnie ona. I wiecie co? Nie doczekałem się przeprosin. Niczego. To zabolało i tyle. Potem aż do października utrzymany kontakt. I w październiku zaczęły się jazdy. Zdałem sobie wtedy sprawę że dałem się owinąć wokół palca. I zdałem sobie sprawę z tego dopiero wtedy gdy zaczęła mi robić przytyki z czasów gdy byliśmy jeszcze razem! Co było mega nie fajne, szczególnie że oboje nastawiliśmy się na przyjaźń. Dlatego urwałem kontakt. Od miesiąca cisza.

W tym czasie pracowałem. Teraz pracuje w maku i studiuje. Walcząc ze swoim zdrowiem. Nie ma już stulejki, czekam na wizytę u ortopedy z kolanem. I nie tylko, pulmonolog też na mnie czeka. I dermatolog bo AZS (prawdopodobnie). Walczę o Siebie. Mam do tego siłę, zamysł, chęci.

https://www.youtube.com/watch?v=8qLL2Gx3I_k Muzyczka dla klimaciku :)

https://www.youtube.com/watch?v=FBqZUbKzjnk Klasycznie nutka, a czas czytania

Będąc jeszcze w Pyrkonowej atmosferze, chcę znowu przywołać w blogu to, co towarzyszyło mi podczas imprezy... Zacznijmy od Ludzi, Bo to oni tworzą to fenomenalne wydarzenie. Nieważne czy towarzyszy im identyfikator Gdżdacza, uczestnika czy współorganizatora. Liczy się to, że są tam, bawią się razem i wspólnie tworzą każdą chwile, razem je przeżywają.  Na Pyrkonie ciężko powiedzieć, że jesteś sam. Że nigdy nikogo z tobą nie ma. Albo się do kogoś przytulasz, albo śpiewasz, macie Cosplay z tego samego filmu, gry, serialu czy komiksu. Albo grasz z kimś w planszówkę, podążasz za Ananasowym tłumem, odbijacie piłkę do siatki... Mógłbym wymieniać bez końca, wiecie dobrze, że to by trwało bardzo długo. Ale właśnie. Na te trzy dni mamy szansę zapomnieć o wszelkich problemach, wśród nieznajomych osób, które są otwarte jak to tylko możliwe, z gorącymi sercami, zarówno ci po trzynaście, czternaście lat, po dorosłych, nawet czterdziestolatków. Jeśli myślisz, że w razie problemu nikt ci nie pomoże, to jesteś w totalnym błędzie. Właśnie na tym polega ta cała Magia, że zawsze znajdzie się ktoś, na kim  możesz polegać. Czarodziejki i Rycerze... No cóż, brzmi to lekko stereotypowo, nieprawdaż? A jednak każdy dla każdego może być taką wróżką, która odmieni zły los, naprawi złych wydarzeń bieg. Albo takim rycerzem na białym rumaku, który pozwoli ci uciec od tego, co cię trapi, osłoni błyszczącą tarczą, przed tym co rani. Po to, abyś mógł się uśmiechnąć. Samemu można kimś takim się stać. Kusząca propozycja, nie zaprzeczysz... Nawet nie ważne jest to, z czym przyjeżdżasz na Pyrkon. Nie, nie mówię tutaj o Alkoholu, czy innych środkach odurzających. Liczy się bardziej to, jak to przekażesz innym, jak ich przekonasz do zabawy. Wiem, pruję trzy po trzy i to jest mało istotne, ale tak właśnie odbieram tę Imprezę. To nie tak, że muszę chodzić na tyle paneli i prelekcji ile wlezie, bo stówka wydana. Bardziej chodzi o właśnie prostą wspólną zabawę. Nic więcej. 

Chcę pomówić o śmierci. Gdyż iż ponieważ dla wielu ludzi coś takiego gdy otwarcie mówi o śmierci jak ja na przykład, totalnie przeraża. Mnie nie. Gdyż dla mnie to jest tak naturalne zjawisko jak noc i dzień, wschód i zachód słońca. Coś, co dzieje się każdego dnia. I nie ma w tym raczej nic strasznego. To jest dla mnie dziwne, a dokładnie ten strach przed Decyzyjną osobą kto dziś przeżyje a  kto nie.

https://www.youtube.com/watch?v=QGJuMBdaqIw Wiecie co z tym robić

Ogólnie nie kryje się z tym, że jestem roztrzepany i łażę z głową w chmurach. Ale nie raz patrzę na ludzi, widzę jak zapierdalają do pracy po 10,11 czy nawet 12 godzin, wracają do domu i kanapa telewizorek i finito. Jak oni dają radę? Tak robić przez pół życia, być z tego zadowolonym i nie chcieć niczego więcej? Okej, rozumiem hajsiwo leci. Ale kurcze! Nie macie czasem jakiegoś fajnego pomysłu i chęci by podejść do jego realizacji? Nie macie czegoś takiego że “Kurde, fajnie by było prowadzić Vloga motoryzacyjnego”? Ja tak bym nie mógł, zbzikowałbym po tygodniu! Jasne, ogarniam gdy ktoś miał kasowane w dzieciństwie marzenia, a teraz ma tego pokłosie. Ale mi w głowie co chwile rodzi się jakiś pomysł, by spróbować czegoś kreatywnego. I po prostu jest tego tyle, że nie wiem za co się wziąć najpierw!

Wymieniałem plany na ten rok, czy tam postanowienia. Przez to że źle zarządzam czasem  i nie raz go marnuje to po prostu ubolewam nad rozlanym mlekiem. To teraz w skrócie: