Hüznü Refiki

Bu can, bu tende durdukça,

Onu, sevebileceğinin en yücesiyle sevdin.

Titreme daha fazla kalbim.

Bağışla kendini artık onu da

Bırak gitsin.

Bırak gitsin.O senin ezel gününden kaderin

Sen onu nasılsa bin kere daha

Kelime dediğin nedir ki gönül katında?

Dudaktan dökülen her söz bende sükût olur.

Seni sevmek; bir bozkır ortasında,

Taslaktan gerçeğe giden o ince yol...

Bir tarlanın kenarında duruyorum

cebimde yarım kalmış cümleler,

ellerimde mevsimin yorgunluğu.

İnsan, en çok bu zamanlarda

adını koymam, sormam da kimseye.

Zaman geçer, ben geçmem;

öylece kalırım, kendi yerimde.

Eksilmem, çoğalmam — sadece olurum.

Bir rüzgâr eser, saçımı savurur,

İnsan, bazen bir kelimenin kenarında yaşar — söylenememiş bir “keşke”nin içinde, yarım kalmış bir gülümsemede.

Ben o yarım kalanların çocuğuyum.

Bir şiirin son dizesinde unutulan nokta kadar sessiz,

bir bakışın içinde kaybolmuş anlam kadar derinim.

Kalbim, yeryüzünde yankılanmayan bir sesin evi.

Ne zaman gece sessizleşse, o ses uyanır;

adını bilmediğim bir huzur gibi yayılır içime.

Ve o an anlarım:

Hiç kimse gerçekten gitmiyor,

biraz un, biraz huzur 🍋