Sevgiye olan inancını kaybetmiş ama bir ihtimali varsayarak hâlâ daha güzel sevebilme varsayımı inancını aşılıyorum bu asi kalbime.

her birimiz birisinin hikayesinde kötü karakteriz

“yollardan arabalar çekildi, her yer sakinledi. karşı apartmandaki son ışık da biraz önce söndü, yukarıda oturan müziği kapattı, sokak köpeklerinin konuşmaları bitti; ben ise bu sakinlikte yalnızca seni düşünüyorum, seni düşündükçe dünyanın da farkına varıyorum.”

Sen incinme diye kaç kelime eksilttim cümlelerimden bilmiyorum ama nefretimi bile fısıldadım, sen korkma diye. Ben kaburgalarıma kadar kırık doluyken. Sen çekip gittin.

pek çok şeyin bambaşka olmasını isterdim.

Aramızdaki mesafeleri izah etmeye coğrafyam yetmezken göğsüme batıyorsun, burdasın.

Eskisi gibi olamamak çok ağır. Biri sana içten gelse bile hiçbir samimiyete  inanmıyorsun artık, inanmak istemediğinden değil, içinden gelmiyor.