meisje van de zon

Ik heb mezelf in gevaar gebracht, meerdere keren zelfs. Ik heb geprobeerd om het te voorkomen. Daar sta ik dan, op het randje van de afgrond. Ik zie geen licht, bang voor het donker. Zoveel gedachten razen door mijn hoofd. Het voelt onmenselijk, vreemd. Maar toch, ondanks alles krijg ik het gevoel dat ik mens ben. Ik word gezien, door jou. Ik word gehoord, door jou. Een nieuwe kans. Ik zal het weer proberen. Daar ga ik dan: Met volle angst, vooruit.

Suïcidale gedachten, constant aanwezig, schommelend tussen passief en actief. Tegelijkertijd is er leegte. Een donkere, zware, kleurloze leegte. Het is alles of niets, zwart of wit en dan heb je ook nog eens goed of fout. Meestal is het fout. Ben ik mijn leven aan het verpesten? Ik maak er een zooitje van. Waar begin ik in godsnaam met opruimen? Ik wil niet langer meer overleven, maar leven. Er word gepraat over of je glas halfvol of halfleeg is, maar die van mij is helemaal leeg. Ik zou willen dat er wat in zat, bijvoorbeeld een beetje hoop. Hoop dat het beter wordt.

Ik voel me geliefd

Ik vraag me af of ik ooit zal zijn wie ik wil zijn. Of is het dat ik wil zijn wat andere denken dat ik ben. Wie ben ik nou eigenlijk? Ik weet wel dat wie ik nu ben, dat dat niet mezelf is.

Het gevoel dat je er niet bij hoort, is het ergste. Ik heb het gevoel dat ik er niet bij hoor, dat ik te veel ben. Als ik wat smaller zou zijn en wat minder ruimte ik beslag zou nemen, zou het dan goed zijn? Ik probeer mezelf wijs te maken dat het gewoon in mijn hoofd zit, maar wat als ik er echt niet bij hoor?

Ik zou willen dat het water me meeneemt. Dat het water me meeneemt heel ver weg van hier. Dat ik meegesleurd word, door de golven. Ik wil zo graag iets voelen, iets anders dan verdriet. Zal hier een eind aankomen of is dit pas het begin?

Ik vraag me soms af wat mensen zien als ze naar mij kijken. Ik hoop niet dat ze zien wat ik zie. Ik kan het wèèr niet, in de spiegel kijken. Het heeft me vanavond weer 2 uur geduurd om mezelf om te kleden. Ik voel de tranen branden achter mijn ogen en ik doe zò mijn best om ze binnen te houden. Ik hoop niet dat anderen zien wat ik zie. Het liefst was ik iemand anders.