•

Gerçekten güzel bi kız mıydım yoksa çevremdekiler bana yalan mı söylüyordu benim üzülmemem için?Kiloluydum.Çok fazla sivilcem olmasa da pürüzsüz bi cilde sahip değildim.Kilo verme çabalarım yüzünden vücudumun birçok yerinde çatlaklar bulunuyordu.Asiydim.Bakışlarım hep acı ve sertti.Vücudumun farkındaydım ama nasıl giyinmem gerektiğini bir türlü öğrenemezdim.Birçok insan saçlarımın güzel olduğunu söylerdi ama açmak zorundaydım.Eğer toplarsam çirkin bi kız olurdum ve ben hep çirkin olmayı seçtim belkide.Sütun gibi bacaklarım yoktu.Ufak bi ayva göbeğine sahip olmak yerine gözle görülür bi göbeğim vardı.Kilo verme çabalayışlarımın bir kötü sonucuda yağlarım eğriyip gitmesi değil öylece kalmasıydı.Ufak bi elim yoktu her zaman ellerin ne kadar narin demezlerdi de "ele bak erkek gibi"derlerdi.Kilo versen aslında güzel olursun derlerdi.Şunu giy kilolarını kapatır derlerdi.Bu kıyafetin bir büyük bedenini giy sana daha çok yakışır derlerdi.Bana hep güzel olduğumı söylerler ama kendimin farkında olmamı sağlarlardı.Kendimin çokça farkındaydım.Ben güzel bi kız değildim belki ama dış görünüşün bu hayatta değişebilen birkaç şeyden biri olduğunu bilirdim.Hiç kimseyle dalga geçmez saygı duyardım.Bu halde olmamızın tek sebebi belkide yediğimiz yemekler değil hayat şartlarıydı.Lakin kimse buna bel bağlamazdı.Biz zayıflara göre balina,güzellere göre çirkin,erkeklere göre kezban,bir yabancıya görede aynaya küskünlerdik.

Bazı şeyler içeride biterdi ya hani sanırım benimkide yakındı.Öyle bi hissizlik vardı ki içimde ne düşüneceğimi ne yapacağımı kimi seveceğimi kimi sileceğimi bile bilmiyordum.Sabahlara kadar ağlamışlığım boşunaydı sanki.Gözlerimden düşen her bir gözyaşı içimdeki acıların birer birer teslimiyetiydi ama.Peki bazı teslimiyetlerin sonu acı şekilde mi biterdi?Benim sonum ne olacaktı?

Uzak değildi bana.Hatta ne o uzaklaşttırdı kendini benden ne de ben uzaklaştırdım kalbimi ondan.Ortada bir sorun vardı ama:Çözemediğim,çözemediğimiz.Çözülmeyen sorunlar ise ayrılıkla biterdi her zaman.Sevmek o kadar da basit bir çözüm olmuyordu ayrılığa.Senden gitmek isteyene kal demek paramparça olan kalbe ilk günki gibi sev demekle eş değerdi.Ve hiçbir kalp ilk günkü gibi masum ve tertemiz kalmazdı.

Yapılan bütün hatalar yüze vurulurdu bir süre sonra.Kimi zamanını beklerdi kimi de açık sözlü olduğunu sanar kalp kırmaya devam ederdi.Bir de ne olursa olsun o hataları dillendirmeyenler vardı.Kalbi kırıldıkça susanlar,daha fazla kırılmaması için.Benim tarafım hep belliydi.Bundan değil miydi zaten kırıldığımız yerden koparılmamız bir papatya misali.

İhmal aslında kayıtsızlıktan daha kötü bir şeydi.Her gecenin birlikte geçtiği her sabaha birlikte uyandığınız insanın sizi ihmal ettiğini bile fark etmemesi çok acıtıyor canı.Aslında ilgi beklemiyorsun ondan,senin istediğin bir zamanlar onun sitem ettiği şeyleri bugün kendinin de yapmaması.

Kaybetmemeye çabalıyordum bazen lakin her şey oldurmak istediğin gibi değil de olacağı gibi olmaya devam ediyordu.Kaç kere çabalarken yenilirdi peki insan?Kaç kere asla olamaz dediklerinin altında ezilirdi.Ezilmeye alıştıkça ezer miydi peki?Tıpkı kalbini kıran her insanın kalbini kırmak istediğin gibi.Evet belki çok iyi bir kalbim yoktu şayet çok kalp kırmışlığım da vardı.Ama hiç kimseyi beni kırdıkları için kırmadım.Hiçbir şeyi karşılıklı bir oyunmuş gibi yaşamadım.Kırıldığım yerden kırmadım,sevdim ama karşılık beklemedim.En kötüsü de öldüm ama katilimden hiçbir zaman hesap sormadım.

Sanırım yeni bir sayfa açmamı istiyordu hayat benden.Nitekim o beyaz sayfanın ilk satırına birkaç bir şey de karalamıştım.Ama o satırların devamını nasıl getirecektim en ufak bir bilgim yoktu.Ya yine kendim olmasını istediğim şeyleri yazacaktım ya da hayatın bana gösterdiklerini bilmeksizin.Belki mutlu sonla bitmeyecekti yine ama sonu ne olursa olsun kendimi üzmemem gerektiğini biliyordum.İster kalbimi söküp alsın hayat benden ya da yaşanmışlıkları.Bundan sonra ne hayat geçer karşıma benden hesap sorabilirdi ne de biri çıkagelir hayatımda yer edinebilirdi.

Papatyaların ömrü kadardı aslında ömrümüz.Bizi çok severlerdi.Bize çok inanırlardı.Ait olduğumuz yerden koparılsak umurlarında olmazdık ama.Önce hayattan koparırlardı ve bundan mutlu olurlardı.Sonra kokumuzu içine çekerdiler ve hiçbir ölüm bu kadar güzel kokamazdı.