Και τώρα πρέπει να βρω δύο λόγια να σου πω .

Τις βρήκα έτοιμες τις λέξεις,

δεν έφτιαξα καμία μόνη μου .

Αυτό είναι άδικο για σένα…

Θέλω να βρω κάτι που να ‘ναι μόνο για σένα,

να μην χωράνε μέσα τόσοι και τόσοι…

Δεν ήσουν σαν τόσους και τόσους..

Δε θέλω να σε ντύσω με φορεμένα ρούχα,

με φθαρμένους αγκώνες και γόνατα!

Θα 'ναι σαν να σε ντύνω με λυγίσματα,

σαν να προδίδω πως εγώ τουλάχιστον σε είχα δει να κλαις.

Γιατί να τους το πω;

Θα καίγονται να μάθουν πως ήσουν ίδιους με εκείνους,

πως δεν ήσουν δα και κάτι διαφορετικό.

Δε θα τους αφήσω να σε θυμούνται στα μέτρα τους,

αν δεν πονάνε κάθε φορά,

αν δεν τους σκοτώνει που δε σε έζησαν,

που δεν ήταν εκείνοι αυτό που ήμουνα εγώ για σένα,

που δε θα γίνουν ποτέ αυτό που ήσουνα εσύ για εμένα,

ας μη σε θυμούνται καθόλου!

Στο δρόμο φεύγοντας σταύρωσα με δύο παιδιά.

Το ένα σου έμοιαζε σε εκείνη τη φωτογραφία που ήσουν με τους γονείς σου σε μια θάλασσα που δε θυμόσουν.

Και με ρώτησαν “τι τον είχες ;”

Με ρώτησαν εμένα τι σε είχα …

Τους είπα πως ήσουν το όνομά μου.

και να φέρεις μαζί σου ότι μου πηρες από την μέρα που έφυγες,

Το γέλιο μου,

Την ζεστασιά,

Μα και το δάκρυ μου.

Δεν γελάω από τότε,

μα ούτε και κλαίω.

Έχω αυτό το κενό που σου αφήνει κάθε φυγή ,

ενώ την συνοδεύει μια επιτακτική ανάγκη ,

να εφευρέσεις έναν τρόπο,

που να κάνει τα πράγματα διαφορετικά.

Και όταν δεν υπάρχει αυτός ο τρόπος

και νιώθεις τα χέρια σου δεμένα ,

είναι σαν να έχεις γύρω σου χιλιάδες τοίχοι φτιαγμένα από μπετόν ,

Που σε κάνουνε να νιώθεις φυλακισμένος μέσα στην ελευθερία σου .

Έτσι νιώθω που λες,

Τώρα που δεν είσαι εδώ.

26-12

πως όσοι είναι γραφτό να είναι μαζί,

θα είναι.

γιατί ελπίζεις πολλά,

από ανθρώπους που έμαθαν

να δίνουν

πάντα λίγα…