τότε που κάθε μέρα ήταν όμορφη και ανέμελη, τότε που οι γονείς μας ήταν ακόμα ερωτευμένοι και το έδειχναν ο ένας στον άλλον με την πρώτη ευκαιρία.

πηγαίναμε και βλέπαμε τους παππούδες μας κάθε σκ και κάναμε όνειρα μαζί τους νομίζοντας οτι θα είναι εκεί για παντα, αγνοώντας τους όταν πετούσαν σπόντες οτι κάποια στιγμή θα πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα μας χωρίς αυτούς δίπλα μας και ίσως ακόμη και χωρίς τους γονείς μας.

όλοι οι δάσκαλοι έλεγαν οτι είμασταν τα καλύτερα παιδιά και τώρα οι περισσότεροι απο εμάς προσπαθούμε να ξαναζωντανέψουμε απο κάτι που μας σκότωσε και μας πλήγωσε μέσα μας. παίρναμε καλούς βαθμούς και όλη η οικογένεια ήταν περήφανη για εμάς. θυμάμαι να μου λένε οτι δεν θα τα παρατήσω ποτε εγώ και οτι είμαι απο τα καλύτερα παιδιά που εχουν δει, αλλά οι μισοί απο αυτούς δεν είναι καν εδώ πια για να δουν που εχω καταλήξει. καλύτερα κιόλας γιατί δεν είχα όρεξη να απογοητεύσω και αλλά άτομα στην ζωή μου.

κανένας στο σχολείο δεν μιλούσε τότε για γκομενικά αλλά για λεγκο και ανταλλάζαμε τάπες ή αυτοκόλλητα. τώρα ανταλλάζουμε βρισίδια και ειρωνίες.

σκέφτομαι όλες τις φορές που τους άκουγα μέσα από την πόρτα του μικρού μου ροζ δωματίου να μαλώνουν για τα πιο ασήμαντα θέματα που θα μπορούσε να σκεφτεί το μυαλό ενός μικρού παιδιού.

κάθε φορά που φωνάζεις μου έρχονται αυτές οι εικόνες που τόσο πολύ προσπαθώ να ξεχάσω αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα πλήρως ακόμα και μετά από τόσα χρόνια.