Ben mümkünse bir süre göy çəməndə dincəlmək istiyorum

Silmek, gitmek, vazgeçmek eskiden çok kolay gelirdi bana. Şimdi bütün bunlara direnen bir tarafım var. Bunca zaman sonra.

Günün birinde benim de evim olacak. Belki yerde belki gökte ama bir şekilde.

Bir şey yapma. Üzülme de böyle, ağlama. Ağlanacak bir tarafı kalmadı artık. Uzun zaman önceydi. Geçti gitti.

"Sen babamdan daha güçlüsün"

Ne oldu bilmiyorum. Zaman geçti, yaşlandık. Belki bundandır kalbim soğudu sana. Geçti. Geçti ama ben asla olmaz sanıyordum işte. Dönüp dönüp kendimi yokladım anlamak için. Uzun uzun bekledim yanlış anlıyorumdur diye. Ne komik. Senden başka kimsem yokken oldu üstelik. Senin yerine boş bir odayı seçtim, Mariya. Ama sen bunu yapacağımı zaten bilirdin. Başı sonundan belliydi. Eteğinde dolanıp duran o çocuk görse susturabilir miydin ağlamasını, bilmiyorum. Ona kalbimi yediler, deseydim. Kalbini yediler kızım, deseydim. Artık sevmiyorum. Bıraktım eteğini. Belki de sana benzedim. Şimdilerde, nostaljik bir his var sana hissettiğim. Eski bir fotoğraf kokusu gibi. Bomboş bir ifadeyle bakıyorum. Geçti. Zaten her şey için çok geçti. Ben de anlayamayacak kadar gençtim. Neyse ki benden de geçti.