Bazı geceler vardır; ne uyku gelir ne de gözyaşı. Sadece tavana bakarsın ve içinde adını koyamadığın bir ağırlık dolaşır. Kimse fark etmez ama insan bazen en çok kendi sessizliğinin içinde kaybolur.

Eskiden hayalini kurduğum hayat şimdi yabancı birinin anısı gibi geliyor. Pencereden dışarı bakarken geçen arabaların ışıkları odama vuruyor ama hiçbirisi içimdeki karanlığa ulaşamıyor. Belki de bazı yaralar kapanmıyor, sadece insan onlarla yaşamayı öğreniyor. Sonra bir gün aynaya bakıyorsun ve yüzünde değil, ruhunda yılların bıraktığı yorgunluğu görüyorsun.

“Son zamanlarda içimde tarif edemediğim bir eksiklik taşıyorum. Ne olduğunu bilsem belki tamir etmeye çalışırdım ama sadece hissi var, nedeni yok. Günler geçiyor, insanlar konuşuyor, hayat devam ediyor ama ben sanki hep bir adım geride kalıyorum. Her şey tamam gibi görünürken, içimde bir şey hep yarım kalıyor.”

“Eksik hissediyorum. Sebebini bilmiyorum, ne zaman başladığını da… ama içimde tamamlanmayan bir şey var. Her şey normal görünüyor dışarıdan, ben de öyle davranıyorum zaten. Ama içimde, sürekli aynı boşluk dönüp duruyor. Ne doldurabiliyorum ne de tamamen yok sayabiliyorum.”

“İçimde eksilen şeyin tam olarak ne olduğunu bilmiyorum. Adını koyamıyorum, tarif edemiyorum ama yokluğu her şeye sinmiş gibi… Sanki her şey olması gerektiği yerde, herkes yerli yerinde ama ben hiçbir şeyin içinde tam değilim. Gülüyorum, konuşuyorum, devam ediyorum ama içimde hep yarım kalan bir şey var. Ve en kötüsü, neyi kaybettiğimi bilmeden özlüyorum

“İnsan bazen tam olarak neyin eksik olduğunu bilemez… sadece bir şeylerin yerinde olmadığını hisseder. Sanki içimde sürekli yankılanan bir boşluk var ve neyle doldursam yine aynı sessizlik. Belki de bazı şeyler kırıldığında ses çıkarmaz; sadece içten içe dağılır ve sen bunu kimseye anlatamazsın.”

Block blast oyunundan telefonum virüs kaptı. Normal mi?