Uzun süredir mesele iyi hissetmemek değil. Hissetmemek. Bir boşluğu yuvan sanmak ve ona aldanmak. O yuvadan kovulmak defalarca ama gidememek. Yaralarına bile boşluktan bir parça bulaştırmak ve elini yüzünü boşlukla boyamak. Bütün olamamak. Aynalarda bir bütün göremedikce kırmak istediğin tüm aynaların zihninden yavaşca yerlere düşüp bin parçaya ayrılması mesele. Siyah kara delik gibi hayal edilen o boşluğun aslında bazen karşınızda duran o insan olabilecek olması. Ve benim o insan olmam mesele. Ama mesele sizin meseleniz artık. Ben o boşluğu mesele etmeye geciktim.

sen yaraya dikiş attığını sanırsın, aynı günün gecesi balkonda ellerin uyuşana kadar oturursun, yanında olsam sigaranı ben tutardım

Sen ve ben acıdan bir dağız, sen ve ben bu dünyada bir daha hiç karşılaşmayacağız.

"sigara ve kahveyi saymazsak evde yalnızım, günlerdir söylüyorum; sigara ve kahveyi saysak da evde yalnızım."

ayrılık diye bi' şey yok. bu bizim yalanımız. sevmek var aslında özlemek var beklemek var. şimdi neredesin ne yapıyorsun. güneş çoktan doğdu. uyanmış olmalısın. saçlarını tararken beni hatırladın değil mi öyleyse ayrılmadık. sadece özlemliyiz ve bekliyoruz. zamanı hatırlatan her şeyden nefret ediyorum. önce beklemekten. ömür boyunca ya bekliyor ya bekletiyor insan ikisi de kötü ikisi de hazin tarafı yaşantımızın. bi' çocuğun önce doğmasını bekliyorlar sonra yürümesini konuşmasını büyümesini. zaman ilerliyor bu defa para kazanmasını kanunlara saygı göstermesini insanların sevmesini aldanmasını aldatmasını bekliyorlar. ve sonra ölümü bekleniyor insanoğlunun.

bugün seni görünce anladım ki ben senin aşkını yenemiyorum selma. ben bu dünyanın tepesine de çıksam seni unutamıyorum. ben kalbim olmadan da yaşarım sandım ama yaşayamıyorum. ben sensiz yaşayamıyorum selma.

orada havalar nasıl bilmiyorum ama burada artık adın bile anılmıyor.

ait olduğumu düşündüğüm her şeyde sadece misafirmişim.

beni, ”sana bir şey olmaz.” diyerek kör kuyulara ittiler. ama biliyor musunuz. bir şey oldu. 

Nilgün Marmara'nın “her şeyi yazmıyorum, korkuyorum. yazarsam çok dağılacağım gibi..” dediği yerdeyim.

bazen çocuk, bazen kocaman kadın

harabeydim. bir enkaza, gebeydim. yeniden doğdum. üstelik kendimi ben, bir enkaz olarak doğurdum. benden medet ummayın. ben yokum.