sen, pes edip dünyadan elini eteğini çekebilecek bir hayata sahip değilsin. anla.

kırk küsur gece. göğsünün tam üzerindeki aynı mevzuyla uzandın hep o yatağa. affedecek bir şey buldun, kalkacak mecal buldun da kendini sığdıracak yeri ayarlayamadın.

“bir babanın evladında açtığı yarayı  o baba bile kapatamıyor.  ne acı. sonra o yara bir uzuv gibi vücutla doğru orantıda büyüyor büyüyor insan çocukken nelere güldüğünü elbet unutur ama neden ağladığını bir türlü unutamıyor.”

“güzel sevmek” çok sevmekten yüzlerce adım ötede.

bazı şeylerin fotoğrafı yoktur. cümlesi yoktur. adı yoktur. boşluk mu boşluk kadar. ama dopdolu. anlıyor musun.

saçlarından çiçek tohumları dökülürdü bizim evse bahçesizdi çok üzülürdüm

izi kaldı diye kendi evini yakmaya çalışıyorsun, sana da yazık değil mi?

hiçbir şey böyle olmamalıydı diye bağırasım var lâkin buna bile mecalim yok.

elbet unutacağımı biliyorum fikret. unutana kadar ne yapacağımı söyle. ya da, unuttuktan sonra ne yapacağımı.

bu hayatta ilk savaşını ailesiyle verenler, bütün savaşlardan hep mağlup ayrılırmış.

çocuktum ve etime batırdığım yanlışlıklar bu yaşıma kadar benimle geldi. yoksa inan ki ben de. büyürdüm.

bazen, sevilmenin ve sevmenin hayata verdiği rengi ve tazeliği hiçbir zaman tadamayacağımdan korkuyorum