galaksidetekbasima

Dinlemekten korktuğun şarkılardır biraz da hayat... Sevdiğin için, hatırlamaktan korktuğun için dinlemezsin.. Hayatta da öyle.. hatırlamaktan korktuğun zaman anılarını istemezsin..

İçimdeki çiçeği soldurmadan sulamak, toprağını beslemek artık o kadar zor geliyorki... Zararlı güneş ışınlarından onu nasıl koruyacağımı bilemiyorum, kendimi zararlı insanlardan koruyamıyorum ki onu koruyayım...

Gece olurken onu hissediyordum... Karanlıktı ama huzur veriyordu.

Cümlemin sonundaki nokta gibiydin. Sen olmazsan kelimelerim bitti mi yoksa devam edecek miyim cümleye bilemem. Hayatıma nasıl anlam vereceğim bilemem. Ama noktayı koyarsam , seninle hayatımı tamamlarsam herşey tam olur. Cümlem De biter kelimelerimde. Sadece sen olursun...

Hayata karşı yürümekten yorulmuşum ama içimde bir umut vardı. Gün gelirde hayatı , rüzgarı arkama almayı göze almayı umuyorum ve bu yüzden durmuyorum.

"Bardağın dolu tarafından bak birazda" Dolu tarafı... Bardağı dolduran ne? En fazla hangi olayda bakabilirsin? Ya da bakabilirmisin?Bence bakamayız. Çünkü dolu tarafından bakıcam derken tüm su dökülür. Ve geriye boş Bi bardak kalır. Yani kendini kandırmış olursun...

Sen güneştin, ben ise parıltısını, ışığını senden alan seninle yıldızlara meydan okuyan ay. Sen gittin , benim parıltımıda aldın ve gittin. Peki geri gelecek misin? Ya da geri geldiğinde ben eskisi kadar parlayacakmıyım?

Gözyaşları ile dolu gözler, acı ile sızlayan kalp, gerekli gereksiz sorunlarla dolu beyin ve hep bir şekilde eksik kalan ben. Hayatın bana sunduğu BEN böyleydi ve benim elimden hiçbirşey gelmiyor...

Her "Nasılsın?" diye sorana "İyiyim." yalanını söylediğimiz bir yerdi hayat. O yalan hem masum hem kötü, hem sıcak hem soğuk, hem abartı hem sadeydi. Peki bizi bu yalan zorlayan gerçek neydi? Benim cevabım yok...