Galakside Bir Toz

Hani ufacıkken, kendi bedenimizin sınırlarını henüz idrak edememişken düşüp dizlerimizi yara bere içinde bırakırdık... Dış dünyanın somutluğunu kanıtlayan belki de en mutlak kuvvet, 'yer çekimi'ne henüz adapte olmamış o çocukluğumuz; hayali bir oyunun peşinde veya bir kelebeğin, koşarken ne çok düşerdi? Dizlerimiz... tozun toprağın içinde yara olur, eve gelince annelerimizce yıkanır iyileşmeye bırakılırdı. Bir kabuk düşmeden yeni bir yara edinmek kaçınılmazdı. Peki ya o yaralar hiç yıkanmadan iyileşmeye çalışsaydı? Benim sıradan kalbimde olduğu gibi.

Ve şimdi o kusurlu ve üstünkörü, taze oluşmuş doku bıçakla kazınmış, yarım kabuklar tırnaklarla yolunmuş ve yaranın içindeki pislik alkolle, derinlemesine yıkanmışçasına bir hal içindeyim. Sonunda gerçekten iyileşebilirim-

Fakat o zamana kadar canım bir başka yanıyor, pü yerine incecik kanlar süzülüyor. Kalbimin göz yaşları gibi, şimdiye kadar üstü kapatılıp saklanmış ama bir türlü kurutulamamışlar gibi...

En samimi en dürüst ve gerçek kanları şimdi hiç olmadığı kadar özgürce akıyor.

Değdiği yeri yakıyor. Hiç iyileşecek mi, soruları havada asılı, yeni bir gün doğuyor, yine bir gün doğuyor, nefes alıyorum, kendi içini dışarı akıtan bir kalp nasıl iyileşecek bilmiyorum. Sadece özgür olmak istiyorum, skarla kaplanmadan iyileşsin, daha da çok sevme yetisini korusun istiyorum. Bu kırıkla, yarayla işini hakkıyla yapamıyor biliyorum. Umudu bilmediğim için sabredemiyorum, kalbim hasarlı olduğu için inancımı koruyamıyorum.

Benim de altında yaşadığım gökyüzü bu mu gerçekten? Ne kadar tuhaf insan zihni, kabullenmekte zorlanıyor. Enlem biraz değişiyor, sonra altını pek çok farklı gaz formuyla doldurup bir de kendi ışıklarımızla gölgeliyoruz ve bir bakıyoruz sahip olduğu büyü sanki tükenmiş gibi geliyor. Mesafeler kayda değer değişmiyor ama biz aramıza öylesine katmanlar inşa ediyoruz...Tıpkı insanlara yaptığımız gibi. Ve bambaşka gözlerden görüp aslında süregelen büyüsüne kapılıyoruz...

https://open.spotify.com/track/3U6dwrHIToo5DIAhAQzZff?si=5EXzAkrZRG6OL4gFBIL1-g

Just found out, I had lost a friend. Can not imagine her dead. How could I? Those deaths...always make me wonder-

eve gelmek çok tuhaf. burada her şey öyle aynı ki gitmeden önceki ben ile aynı olmazsam sanki sessiz yapılmış bir anlaşmayı bozarmışım gibi geliyor. Ve evim bana içten içe kırılır, ben de buraya ait olmayan bir yabancı gibi evsiz, kayıp, çıplak ve amaçsız kalırım gibi.

işin daha zorlayıcı yanı ise burada vakit öyle bir şeye dönüşüyor ki sanki ben buradayken tüm evren 'pause' lanıyor ve hiçbir yerde zaman akmıyor, her şey sadece duruyor. böylece kimse yaşlanmıyor, teslim tarihleri yaklaşmıyor, mucitler bilmemkaçıncı kez yanılmıyor, yeni sorular yanıtlanmıyor, kimse devam etmiyor sanki her şey sadece duruyor. susmuş gibi tiktaklar - aslında kulağıma geliyor, ama sanki öylesine tempo tutuyor. Ay Dünya'nın, Dünya Güneş'in etrafında çeşitli düşünceler aklımın kıyısında dönmüyor; herkes paydos yapıyor, kırpılmayan gözlerin içinden bir sağa bir sola bakıp benim buradan dışarı adım atmamı bekliyor.

Havada asılı her şey, hareketsiz; kelimeler, sohbetler, su damlaları ve yağmur ve kuşlar. Sanki politikacılar yine kavga etmedi, dünkü maç berabere bitmedi, köşedeki kasap cılız tekiri beslemedi... Veyahut hepsi oldu ama yine hiçbir şey değişmedi. Saatler tikledi, takladı ama akreple yelkovan yerinden hiç de kımıldamadı.

İşte eve gelmek benim için böyle bir şey.

Güvensizliklerimi, endişe ve korkularımı buraya kustuğum; neşeyi, keyfi ve güzellikleri ise çıkıp doya doya yaşadığım bir senenin daha sonuna geldik.

Dönüp göz attığım yazılarımın beni kandırmasına izin vermiyorum. Ferah anılarım bol bu sene, hem de bireysel anılar: Başkalarının sayesinde değil, yalnızca ben kendimi iyi ettiğim için ve bu yüzden de illüzyona yer bırakmayan, diğer parametrelerin bir anda anlamsız kılmayacağı, kalıcı anılar. Kendime biraz daha yaklaşmışım! Yaşımın iki basamağındaki rakamlar büyüyor diye degil: Ama büyümüşüm biraz daha.

En güzeli de daha da büyüyecek olmanın korkusunu az çok yenmişim bu sene! (swh)

Korkularımla yüzleşip endişelerimin içinde son bir nefesle çırpınırken- saçlarımı toplayıp sırtımı sıvazladığın için teşekkürler Tumblr.

Ben de kendini zamanın çoğunda yalnız hisseden insanlar gibi, ancak sinsice geçip gitmiş ve hatırlamakta güçlük çektiğim anılar bırakmış zamanı düşünüyorum. Tembellik ve kötümserlikle elimden kaçırdığım zamanı düşünürken biraz dahasını harcıyorum.

İçten içe, onu seven bir ailesi belki bir-iki dostu olsa da hep yalnız olduğunu bilen birinin yapacağı gibi, o günü nasıl da sıradan geçireceğimi hayal ediyorum. Annemden duygusal bir kutlama cümlesi, benim için anlamı olmayan ama aldığı için onu mutlu edecek bir hediyede ısrarcı olması, hatırlayıp telefon etmesi gereken birkaç akraba, gözlerinin rengini belki hiç bilmediğim bir tutam arkadaş sağdan soldan, görürler sosyal medyadan. Yakın arkadaşlarımla sözde benim için çıkılan bir akşam yemeği. Tüm bunlar, kendime yaparken yaktığım tuzsuz bir yemeği evimde tek başıma, yarısı kırılmış bir mumun ışığında yemişim ve radyodan hüzünlü şarkıların cızırtısı duyulurken muma boş bakmaya devam etmişim hissine denk.

Eğer gerçekte öyle olsaydı eminim suisidal hissederdim. Ama inanın bu yıllık döngü de bana bir o kadar değersiz hissettiriyor. Bazı yıllar ailemin gönderdiği çiçeklerle veya arkadaşlarımla tanışmak isteyip ilişkimizi biraz daha ciddiye aldığını gösterenlerle süsleniyor. Bazen yemeğe 45 dakika geç kalıp beni tek başıma bekleten dostlarla, geçen gün pasta kestik diye o günü herhangi bir başka güne denk hissettiren arkadaşlarşa renkleniyor.

Geçmiş doğum günlerim aklıma geliyor, 2.ailem saydığımdan dostlarımdan uzakta yeni tanıştığım oda arkadaşımın en sevdiğim tatlı sürpriziyle kutladığım 18. yaş günüm. Sevdiklerime doğru otobüsle yol alırken o günün geride kalışını, gecenin çöküşünü ve yeni bir günün doğuşunu izlemiştim. Tek başımaydım; ama hiç yalnız hissetmemiştim.

Kutlamaya değer özel bir gün olarak kabul edip, bana hazırladıkları minik kartlarla tüm günü sürprize çevirdikleri sene, 16. yaş günümdü sanıyorum. Can dostum, ve lise aşkım...

Canım annem. Evet o alınan hediyenin anlamı olmuyor, ama onun bir hediye almak istemesinin elbette çok anlamı var. Yakın arkadaşlarım... Evet benim onlar için olduğum kadar heyecanlı olmuyorlar o gün, sevildiğimi ve mutluluğu hissetmem için muzip jestler düşünmüyorlar, o yüzden yaptıkları şeyler hep genelgeçer kuralların yerine getirilmesiymiş gibi geliyor. Otomatik. Basit. Ama en azından hatırlayıp o günü rezerve ediyorlar. Ne yapalım, beterin beteri var.

Yalnız varlığımı daha somut hissettiğim gün o gün. Benim doğum günüm. Takvimde bana özel olan tek gün. Sadece bana verdikleri değerden ötürü önemseyecekleri gün. Ve yıkanmış zihinlerimizin kabul ettiği üzere, ona gösterdikleri özenle, bana verdikleri kıymetin ölçüleceği o özel gün. Yine geldi çattı, 25. kere. hem de. Oysa ben hep aynı yerimde sayıyor gibi hissediyorum. Aynı anda da yıllar gözümde büyüyor, eni konu yaşlandım gibi geliyor. İşin aslı bunların ikisi de doğru değil.

Güneş, yitirdiğim gerçek aşkım.

Toprak... Kocam.

Beni bana aydınlatıp sımsıcak ısıtan, tenimi aşkıyla okşayan güneş...

Onu yitirirken hala çepeçevre bedenimde dolanan rüzgar-Ve Aşkım yavaş yavaş karışırken kızıllığa, tutkusuyla beni ürpertir o sevgili. Derimdeki tüm tüylerim diken diken...

Ayak tabanlarım Toprağa, avuç içlerim ayaklarıma daha sıkı basarken, ona döndüğümde beni kendinden bir parça olarak kabul edecek.

İşte bu güvenle, birbirinden ayrı olmayan o üçüyle aşkımı, sevgimi, ruhumu ve bedenimi paylaşırım. Gerçek aşkım döndüğünde, eşimden yeniden filizlenip sevgilimle oynaşabileyim diye.

~

ve bana karıştığını hissederim Toprağın damarlarında akıp Güneşle ısınıp Rüzgara karışanın. Her nefesimle benim kanıma, hücrelerime, moleküllerime karıştığını hissederim... Ve sonra yağmur, ben olarak yağabilirmiş gibi. Su oluruz. Ve hepimizde aynı titreşince ortaklaştığımız hidrojen, hepimiz bir oluruz.

Bir ölçü birimi olarak zaman. Hep öznel hep özlenen.

Ve yaşanmamış geleceklerin geçmişi olarak 'eğer'ler.

Her şey belki de bir andan ibaret, o ufacık dev andan, kocaman ve minik an.

Yüzümün sol yarısı, diğerlerinin bakıp da gördüğü ve bildiğini sandığı ben; sağ yarısı ise kimsenin göremediği ama bazılarının hissettiği ben.

Nedense hep sol gözümün içine bakarım aynada, fotoğraflara soldan poz verir; nasıl çıktığımı değerlendirirken hep sol yarıyı incelerim. Kendimi kendimden sakınırcasına...

Bir de sol yarım yüzümü daha çok beğenirim, capcanlı bakar sol gözüm, sol kaşım daha iddialıdır, çekici bir muzip gülüş vardır sol dudağımın kenarında. Daha güzel gelir.

Sağ yarım yüzümde ise hafif şehla-sakin, oturaklı bir bakış, yumuşak bir kaş, olgun bir gülümseme vardır. Daha sade daha sıradan belki.

Ama ben olmam için ikisi birleşmelidir. Sol veya sağ profilden de görse, gören bir şekilde beni tanır. Ama beni ne kadar bilir?

_________________

Mistisizm hepimizin gülümseyerek kucakladığı bir parça. Kendimizi daha havalı, yaşadıklarımızı daha ilgi çekici kılmak için altını çizdiğimiz bir idea.

Benim de örneğin, gönlümden geçen delikanlılara dair iki farklı mistik ögem var: Çizimlerim ve sokak lambaları.

Bir şekilde görüntüsünün veya paylaştığımız bir görüntünün çizimini yapmış olduğumu fark ediyorum onlarla tanıştıktan çok sonra.

Bir de bir sokak lambası oluyor, ışığında güzel anılarla.

Yazık ki bir buçuk senedir hiç çizim yapmıyorum öyle huşu içinde. Biraz daha tekil yaşayacağım demek mi oluyor acaba bu-

Yoksa diğerlerinin olağanüstülüğünü kabullenmek pahasına kendi olasılıklarımı mı sınırlıyorum?

Belki de tıpkı diğerlerinde olduğu gibi, yapıp bir yerlere kaldırdığım, unuttuğum bir çizimim daha vardır beni bekleyen. Veya daha da güzeli, henüz çizmemişimdir.

Arkadaşlar size bir haberim var, bende hiçbir hastalık yok.

Hepimiz insan olma yelpazesinin farklı noktalarında duruyoruz, koordinatlarımız sabit de olmayabilir üstelik. Fakat anlıyorum ki, birini sağlıksız kılacak kriterler çok daha ağır.