Fuck the world c:

A może to we mnie jest problem?

I mimo wszystko jakoś sobie radzę

– Wiesz, kiedy kończy się dzieciństwo? – pyta Wiktor.

Po tamtym dniu już nigdy więcej nie zapłakałem. Moje oczy mogły zachodzić łzami, lecz nie śmiały ich uronić. Bo nawet w mojej głowie wiedziałem, że jakikolwiek ból, którego doświadczę, nigdy nie dorówna temu dniu. Zakręciłem kurek, wyłączyłem wszystkie emocje, wszystkie uczucia, które czyniły mnie… mną. Od tego dnia nikt nie zrani mnie już w ten sam sposób. Nie otworzę się na tyle, by dać komukolwiek choćby szansę. Od zawsze toczy się spór, czy lepiej czuć wszystko, czy nie czuć nic. A jako ktoś, kto był po obu stronach, muszę przyznać — przynajmniej gdy czujesz wszystko, wiesz, że żyjesz. Gdy nie czujesz nic, często zastanawiasz się, jaki sens ma dalsze trwanie. Więc będę patrzeć przez okno z mojej wysokiej wieży i cierpliwie czekać na dzień, gdy deszcz runie z nieba. Niech woda się podniesie i zaleje to moje samotne życie. Bo gdy odetniesz się od bólu, twoje osiągnięcia nie znaczą już nic. Rozczarowania są tylko: „cóż, trudno”. Miłość jest chłodna. Radość pusta. Smutek — wydrążony.

Ty nie boisz się nudy.

“Maybe well meet again, when we are slightly older and our minds less hectic, and I’ll be right for you and you’ll be right for me. But right now, I am chaos to your thoughts and you are poison to my heart.”

“I’ll always remember you. I’ll always miss you. And you’re always a part of me. I’m always a part of you.”

„Ciężko przewrócić kartkę, gdy wiesz, że kogoś nie ma w kolejnym rozdziale, ale opowieść musi toczyć się dalej”