Nie wiem, kiedy to się stało.

Nie było fanfar, nie było momentu „już jestem dorosła”.

Było raczej zmęczenie. Cisza.

I uczenie się siebie na nowo.

Mam w sobie wiele wersji mnie.

Tę, która kochała za bardzo.

Tę, która czekała dłużej, niż powinna.

Tę, która myliła ból z bliskością

i samotność z miłością.

Mam też tę cichą.

Tę, która przetrwała.

Która mimo wszystko wstaje rano.

Która nadal wierzy, choć już ostrożnie.

Która nie krzyczy o pomoc, ale uczy się ją przyjmować.

Dwadzieścia pięć lat nauczyło mnie,

że nie wszystko trzeba rozumieć od razu.

Że nie każda historia ma szczęśliwe zakończenie,

ale każda czegoś mnie uczy.

Że odejścia bolą,

ale czasem są jedyną formą ocalenia.

Nie jestem tam, gdzie kiedyś myślałam, że będę.

Nie mam wszystkiego poukładanego.

Nie znam odpowiedzi na większość pytań.

Ale dziś, po raz pierwszy od dawna,

nie wstydzę się tego.

Na swoje 25. urodziny

życzę sobie spokoju.

Miłości, która nie rani.

Ludzi, którzy zostają.

I odwagi, by nie wracać tam,

Bo mówiąc ”jestem zmęczona” mam na myśli leżenie w ciemności kolejną godzinę, bo sen nie nadchodzi. Myśli uderzające w przypadkowym momencie dnia, jakby ktoś z zaskoczenia zarzucił mi worek na głowę i odciął dostęp do tlenu. Poczucie totalnego bezsensu, czegokolwiek bym nie robiła. Motywacja, która znika tak szybko i niespodziewanie jak się pojawiła

Już nic mnie w tym świecie nie cieszy.